Chris Thompson - Beat of Love (1991)

Ik was al een tijdje op zoek naar solowerk van Chris Thompson, die ik natuurlijk, zoals iedereen, vooral ken van Manfred Mann's Earth Band. Dat het allemaal wat lastig te vinden was werd al snel duidelijk, maar uiteindelijk heb ik iets van zijn oude werk te pakken kunnen krijgen, waaronder dit album dat zich bijzonder graag onder de noemer synth-pop schaart. Ik vernam al dat hij solo niet bepaald neigde naar progrock, zoals MMEB dat was, maar meer gewoon AOR. Dit is echter pop op zijn laat-80s en dan zelfs een beetje fout. Het is glad, het is zoet, het wil dansbaar zijn, maar gelukkig is de stem die van Chris Thompson, en dat maakt veel goed.

Zelf is hij totaal niet tevreden over zijn eerste vier soloplaten, las ik in een interview van hem. Schijnbaar was er niemand die erop lette dat hij goede nummers uitgaf en het was altijd een haastwerk door de tijdsdruk. Ik snap wat hij bedoeld als ik dit album hoor. Nu gaat het allemaal lekker voorbij hoor, maar er is een rede waarom dit geen commercieel succes is geweest en waarom hij uit de persing is. Maar dat maakt dit album juist zo leuk. Stiekem kan ik er best goed van genieten namelijk. Een nummer als 'The First Step' of 'Revolution Man' zijn op zich natuurlijk geen hele in het oog springende composities, maar toch hebben ze die koddigheid die me doet glimlachen. Rustige nummers zijn ook mooi, zoals 'Save Me' of 'Sea of Emotion'. Maar de ultieme favoriet is voor mij het titelnummer 'Beat of Love'; het refrein hiervan is gewoon erg verslavend en prachtig. Dat had denk ik gerust een hit kunnen zijn als het een paar jaar eerder was uitgebracht.

De voornaamste attractie is natuurlijk de stem van Chris Thompson zelf, de zgn schuurpapieren vocalen die op 'Blinded by the Light' destijds al in positieve zin opvielen. Elke andere zanger had dit album saai gemaakt, maar deze man weet de gladde productie te doorbreken en er iets van te maken dat op zijn minst aardig is om een keertje of drie op te zetten.