Vanden Plas - Far Off Grace (1999)

Deze duitse Prog.metal band heeft altijd in de schaduw gestaan van grootheden als Dream Theater en Queensryche. Hoewel ze al zo'n 20 jaar bestaan hebben ze helaas niet de erkenning gekregen die ze verdienen. Vanaf hun debuut uit '94 brengen ze alleen maar kwaliteits muziek uit. Zo ook deze, hun derde cd. Vanaf het vette I Can See is het genieten geblazen. Soms hard, rustig of emotioneel,
precies zoals prog.metal hoordt te zijn. Van het afsluitende I'm in You krijg ik tranen in mijn ogen zo mooi!!
Kortom, een niet te missen cd voor prog fans!

Met name het drumwerk is fenominabel.
Wow, wat een heerlijke, strakke, phatte progmetal wordt hiet gespeeld.

De nieuwste boreling van de band is metalalbum van de week. Maar voordat ik die tot me neem, wil ik nog eens horen hoe het oude materiaal ook alweer klonk. Want deze heb ik al een tijd niet meer op de draaitafel gehad.
De emotionele proggy metal met een lichte melodieuze hardrock inslag klinkt hier wat coherenter dan op het ook al prachtige The God Thing.
Een mooi album om lekker bij weg te mijmeren.

Mijn exemplaar kent overigens ook nog de Dokken cover Kiss Of Death. Daaruit blijkt wel dat de gitarist hier niet helemaal in de schoenen van George Lynch kan staan. Desondanks erg vermakelijk.

Mijn favoriete plaat van één van mijn favoriete progmetal bands.

Wat Vanden Plas zo goed maakt, is 1.) de goede zanger en 2.) het songgerichte materiaal.

Drummer Andreas Lill en gitarist Stephan Lill zijn broers, en dat maakt het samenspel tussen de riffjes en de dubbelbass zo retestrak.

Gunther Werno tovert echt heel mooie solo's en effectjes uit zijn synths en Stephan Lill is echt één van de betere sologitaristen binnen het genre.

In de huidige songlisting staan typefouten en ik zal de bonustracks eens toevoegen.

Bezit jij telepatische gaven, Spacefolk?
Ik heb vandaag mijn Vanden Plas shirt aan van de Far Off Grace-tour.
Ik vind persoonlijk The God Thing beter.

hahaha, ik ben in een Threshold en Vanden Plas-bui.

The God Thing is ook beter. Maar vandaag even niet...
hahaha

Mijn favoriet is eigenlijk Beyond Daylight.

Wat een top album is dit. Meeslepende muziek, een topzanger, goede nummers, goede productie. Deze band verdient echt een heel groot publiek. Dit album zet je pas na het laatste nummer weer uit, je blijft ernaar luisteren.

Dit was voor mij toch we een tegenvaller na "The God Thing". Niet meer de log en zwaar klinkend stukken, maar meer snelheid, irritant drumgeluid (klaper de klap...) en allemaal minder mysterieus. Met "Beyond Daylight" kwamen ze weer wat terug als vanouds, maar naar mijn idee nooit helemaal meer als het heilige "The God Thing"

Ik merk dat ik als ik deze opzet, ik toch volume helemaal opendraai. Vooral bij Into the Sun, wat een beestachtig goed nummer is dat toch. Vooral die riff in dat tweede refrein.

De drumpartijen lijken ook allemaal zo simpel, maar ze zijn echt ontzettend ingewikkeld. Dat komt omdat Lill zo'n ontzettende goede en groovy drummer is. Zijn drumwerk klinkt nergens houterig of geforceerd.

Deze plaat lijkt iets compactere nummers te hebben dan de voorgaande, en lijkt ook wat korter te duren. Maar dat is schijn, want hier staan nog net zulke lange songs op, en de plaat duurt maar enkele minuten korter.

De plaat is wel beter geproduceerd en kent iets meer uptempo stukken, zoals de heavy opener. Ook zijn de zanglijnen beter uitgewerkt. Er wordt meer aandacht besteed aan de zangharmonieën.

De teksten zijn nog altijd onbegrijpelijke faux-filosofische progmetal-poezië, waar ik echt niets mee kan, ook al zing ik ze mee.

Verder is het gewoon een ontzettend genietbare plaat waar de hairmetal/hardrock-elementen steeds meer op de achtergrond verdwijnen. Andy Kuntz heeft wel een ontzettend kwijlebal-nummer op deze plaat weten te krijgen (die ook op single is uitgekomen). Deze had met gemak van de plaat af gemogen.

Een goede stap verder voor de band, naar hun (wat mij betreft) meesterwerk: Beyond Daylight, die (heel vreemd) erg laag wordt gewaardeerd door mijn mede-users.