Chris Thompson - The High Cost of Living (1986)

Love and loneliness 4,0
What a woman wants 2,5
It don't bother me 3,0
The high cost of living 2,5
Empty house 4,5
It's not over 3,5
Living for the thrill 3,0
Missing 5,0
She's dangerous 4,5
This is not a world of our making 4,5

Sterk wisselend album van Thompson met een paar mooie momenten, vooral het laatste deel, maar helaas zijn er bij tijd en wijle ook wat irritante jaren '80 kenmerken. Qua productie, instrumentatie (keyboard, drumcomputer).

Ik heb het album al 27 jaar nieuw in bezit, LP krasloos in een geplastificeerde hoes. Destijds nog opgenomen op een cassette en vrij snel daarna een cd speler gekocht waarna alle aandacht naar cd's ging. En The High Cost of Living heb ik nooit meer op cd gevonden.

Hier staat wel de rocker Missing op, een nummer waar Thompson van mij het hele album mee had mogen vullen.
Hij doet een goede poging om als freelance zanger met een eigen, hoogwaardig album te komen maar komt uiteindelijk toch beter uit de verf bij zijn toenmalige werkgever Manfred Mann's Earth Band. Die had deze nummers waarschijnlijk ook wel beter bewerkt.

Van alle Thompson solo albums die ik ken is dit wel één van zijn betere.

Eén van zijn betere en toch maar een 3,5... Ach ja, hij was bij MMEB inderdaad beter op zijn plek als we het over sterk songmateriaal hebben. Ik heb deze laatst digitaal ontvangen, zal ook eens gaan luisteren en een meninkje vormen. Ben momenteel nog even verwikkeld in twee andere albums van deze man, namelijk Beat of Love (1991) en de welbekende Won't Lie Down.

Ja, 3,7 gemiddeld wordt dan 3,5.... Er staan teveel mindere nummers op om hoger uit te kunnen komen. Erg jammer. Ik kan met dit album, z'n Greatest Hits en Won't lie down wel een beter album maken.

Ik zal Won't lie down ook nog een keer beluisteren.

Ok, ik heb m nu ook een aantal keren beluisterd en ik ben het helemaal met jou eens. The High Cost of Living is het derde album dat ik van Chris Thompson solo heb gehoord, en het is ook weer een heel ander geluid dan Won't Lie Down of Beat of Love. Hij zoekt steeds een beetje naar het geluid dat hij wil hebben. Want op al die albums lijkt hij het enerzijds wel naar zijn zin te hebben, maar anderzijds ook het gevoel te hebben dat het het toch niet is. Zo ook op deze. Zelf heeft hij in een recent interview ook gezegd dat hij de reeks soloplaten van 1983 t/m 1991 niet zo tof vindt omdat het meer om productie en output ging dan om de kwaliteit van de muziek.

Op High Cost of Living laat Thompson een soort AOR/Pop op z'n 80s horen met hier en daar ook wel wat funky elementen, zoals op het titelnummer, die ik, in tegenstelling tot musician, wél weer tot de betere nummers van het album vind horen. Ik deel zijn enthousiasme over de melodische rocker 'Missing', die inderdaad hoog boven de rest uit torent. Verder vind ik het openingspaar niet het sterkste, maar daarna is het niveau redelijk constant, maar toch vind ik dat ik met een 3,5*** erg gul ben. Dezelfde score ging immers naar Won't Lie Down, die ik toch wat sneller nog eens zou opzetten denk ik.

Nu kan ik dus voor de vierde maal concluderen dat Thompson's pogingen om zelf wat te schrijven best aardig zijn, maar dat Manfred Mann's Earth Band hem voor eeuwig zal achtervolgen. Live speelt hij zelfs bijna alleen nog maar MMEB nummers (en 'You're the Voice natuurlijk).

Hoe zeldzaam zal het zijn dat een album van een, toch, redelijk bekend artiest niet op cd zal zijn gezet?
Ik blijf maar braaf wachten. Het is niet om het een of ander, maar het verschijnt ook bijvoorbeeld niet op Spotify.
Dan verdwijnt de kennis en de interesse van het grote publiek.

Het album is, nu ik het weer eens afspeelde, eigenlijk een soort van evenknie van het Manfred Mann's Earth Band album Criminal Tango dat in hetzelfde jaar verschijnt (1986).
De Earth Band begon met Going Underground van The Jam, Thompson start met Love and loneliness van The Motors.

Het is Thompson, energiek, stevige (melodieuze) rock en tegelijkertijd productioneel jaren '80. Alleen Mann zelf ontbreekt uiteraard. Maar Thompson heeft goede andere musici om zich heen weten te vinden, ook op de toetsen.
Het is natuurlijk wel alles wat Mann tegen Thompson had: geef hem een vinger en hij pakt je hele hand. Na Criminal Tango had hij dan ook weer voor even genoeg van zijn meest succesvolle maar freelance zanger.

Maar ik mag dit album graag, al is het dan noodgedwongen op vinyl, met enige regelmaat voorbij horen komen. Net als Criminal Tango overigens.