Axel Rudi Pell - Magic (1997)

Na het op zich best goede, maar ook wel vrij onevenwichtige Black Moon Pyramid, diende zich een jaar later alweer een opvolger aan. Maar dit keer hing er letterlijk magie in de lucht, want deze Magic pakt beter uit dan Black Moon Pyramid.
Dit keer heeft Axel er voor gekozen om lekker bij het oude recept te blijven, en dat is de reden waarom dit album weliswaar wat minder avontuurlijk, maar o zo lekker en vertrouwd klinkt. Het tempo ligt lekker hoog en er staan een hoop lekkere doorstampers op. De gitaarriffs en solo's zijn weer om van te smullen en naast dat er voornamelijk zeer vlotte metalsongs op staan, moet dit album het vooral hebben van het ijzersterke titelnummer (dat middenstuk!! ) en misschien wel de beste ballad die Pell ooit geschreven heeft: het weliswaar iets te lange, maar weergaloze "The Clown is Dead", die naast dat dit nummer erg meeslepend klinkt, ook nog een verrassende tempowisseling bevat, die me spontaan naar adem doet happen.
Het album wordt opvallend afgesloten met het eveneens mooie, rustige "The Eyes of the Lost".
Enige smet is dat Magic de laatste plaat zou zijn met Jeff Scott Soto, voordat hij zijn microfoon zou afstaan aan Johnny Gioeli. Aan de ene kant jammer, echter zou Pell alweer een jaar later weer keihard toeslaan met het uitstekende Oceans of Time en zou ook Johnny zich bewijzen als een prima opvolger.

Deze Magic is magisch !! Vier dikke punten.