Country Joe & The Fish - I-Feel-Like-I'm-Fixin'-to-Die (1967)

Weer een alleraardige plaat van Country Joe en z'n maten. M'n drie favoriete nummers hier: "Pat's Song" (dat orgeltje van David Cohen!), "Janis" (gewoon een prachtig nummer - gaat dit over Joplin?) en "Eastern Jam" (eigenlijk een opvuller en vond er eerst niet zoveel aan, maar vind het nu het beste nummer van de plaat zowaar, Barry Malton's gitaar luistert zo heerlijk weg ).
En oh ja: het nummer "I Feel Like I'm Fixin' to Die Rag" moet je gewoon skippen

Jawel...het gaat over Pearl

(gevonden in Wiki maar ook altijd mijn idee geweest)

"Janis" is Joe's pleasant love song to/about Janis Joplin. No comparison whatsoever can be made with his love song for another San Francisco diva [Grace Slick] on the first album (emotionally, this one is warm and cuddly).

I Feel Like I'm Fixin' to Die Rag vind ik personelijk een heel goede nummer

Ja klopt, het is een heel goed nummer, maar heb het gewoon te vaak gehoord en vind het soms jammer dat ze bij velen alleen om dit nummer herinnerd worden, vandaar .

Is wel jammer. En "I feel like i'm fixiin to die" als ook "Electric music for mind and body" zijn in feite verplichte kost die bijna niemand kent

Heelemaal mee eens. ALleen vind ik de live versie The Fish Cheer & I-Feel-Like-I'm-Fixin'-To-Die Rag op woodstock persoonlijk beter klinken dan deze op het album. Maar dat zal ook wel komen doordat ik die versie al heel lang ken.

De rest van de nummers zijn zeker geniaal te noemen.
en prachtig

Mee eens, ook al was het lang voor mijn tijd.

"Gimme an F!
F!
Gimme an I!
I!
Gimme an S!
S!
Gimme an H!
H!
What's that spell ?
FISH!
What's that spell ?
FISH!
What's that spell ?
FISH!"

Amen broeder ! Voor mij zijn die 2 platen een belangrijk onderdeel van mijn soundtrack van 1968. Ome Joe zelf heeft Electric Music soort van heilig verklaard en doet Feel Like I'm Fixin' af als een kollektie left-overs. Ik ben natuurlijk wel bevooroordeeld want het was, met Captain Beefheart's Safe As Milk, mijn eerste Underground plaat maar IMO is daarvan niks te horen. Ik had het alleen wel op prijs gesteld als het intro van Thought Dream met het steeds opnieuw beginnende orgeltje wat netter ge-edit was ......

The Fish Cheer & I-Feel-Like-I'm-Fixin'-To-Die Rag skip ik ook liever. Net zoals korenbloem vind ik de versie op Woodstock (véél) beter klinken. Voor de rest heb ik geen klachten bij dit mooie werkje, Magoo is magistraal.

Pat's Song / Rock-Coast Blues / Magoo zijn bij mij eeuwige kandidaat voor de mooiste drie nummers achterelkaar op welke plaat dan ook, maar hebben in die katagorie heftige konkurrentie van Cryin' To Be Heard / 40.000 Headmen / No Time To Live op Traffic's 2e ........

Traffic is nog zo'n bandje waar ik nog een keer achteraan moet, ik heb nog een hoop in te halen.

Dan moet je zeker ook Family proberen.

Daar kan ik het helemaal mee eens zijn........

Ken ik alleen van naam, maar ook dat zal ik dan eens proberen

'Magoo' blijf ik een geniaal nummer vinden, voor het overige een zeer acceptabele plaat , waar ik iedere keer weer bij moet glimlachen ....1, 2,3,4,....what are we fighting for.......

Wat mij betreft is het niet helemaal eerlijk deze versie van I-Feel-Like-I'm-Fixin'-To-Die Rag te vergelijken met die van Woodstock. En wel omdat het de meezinger uit de tijd van Vietnam-oorlog was.

Wie zelf een keer met Country Joe live heeft meegezongen, zoals ik, vind 'zijn eigen versie' onvergelijkbaar groots. Hoe slecht ik ook zelf zong.

en probeer eens The Millenium.

Zie mijn berichten daar. (Traffic ken ik inmiddels ook van binnen en van buiten, aan Family heb ik me ook al gewaagd)

Ook van deze mijlpaal komt een Mono / Stereo 2CD met de ozzinele, nog nooit eerder op CD verschenen, stereo mix

Ik heb 'm een dikke week binnen en hij heeft niet eens mijn rotatielijst gehaald.

De "ouwe" remastered stereo-mix klinkt niet echt veel beter dan de mix die ze voor de 90s CD releases gebruikt hebben. Anders dan veel van zijn tijdgenoten was producer Samuel Charters blijkbaar wèl in staat om de essentie van de muziek in het stereobeeld te vangen en, net als bij Electric Music, voegt de mono-mix helaas niets toe aan het geluid. Kortom, als je deze eerste CD release al in de kast hebt staan kan je je centen rustig in je zak houden.

Blijft wat mij betreft een liefde & haat plaat. Thought Dream en Thursday....Kan er niks mee.
Magoo, Pat's Song, Eastern Jam smullen. Colours for Susan: Helemaal geen bijzonder nummer en toch een bijzonder nummer....Kan het lastig ander uitdrukken.

De Woodstock versie van The Fish Cheer & I-Feel-Like-I'm-Fixin'-To-Die Rag spreekt tot de verbeelding. Eigenlijk vind ik het niks, maar in die context wel aardig. Who Am I, een niemandsdalletje, maar wel fijn. Datzelfde geldt voor Pat's Song
Rock Coast Blues heb ik niets mee. Magoo, leuk en niet leuk (heeft meer tijd nodig), Janis is weer lekker.
Van Thought Dream zet het intro je op het verkeerde been, maar ook dit is een aardige song.
Eastern Jam, prima nummer. Afsluiter Colors for Susan, Halverwege heb je even het idee dat het nog leuk wordt, maar dat valt behoorlijk tegen.
3* voor de nummer 42 in de 100 Greatest Albums of 1967, 72 in Best Ever Albums.

Niemendalletje bedoel je denk ik ? Uh, beste jorro, heb je wel eens naar de tekst geluisterd ? Heavy shit ( om maar even periode correct te blijven ) !



Dat intro is de Bomb Song ( en het uitro is de Acid Commercial ) .......

Mag ik hier waarschuwen voor de 2018 vinyl remaster, oorspronkelijk onderdeel van de The Wave Of Electrical Sound-box ?

Zo te horen heeft de techneut de ruisonderdrukking te zuinig ingesteld waardoor het geluid in de zachtere passages irritant wegdeemsterd in plaats van door te klinken. Geen aanrader dus ! De Mono/Stereo 2CD blijft geluidstechnies de beste. Tot zover de dienstmededelingen van hedenmiddag.