Steve Coleman / Dave Holland - Phase Space (1994)

Ja, ik laat me niet bedriegen door de onjuist vermelde titel; nummer 9 is daadwerkelijk een versie van het nummer See-saw van het Conference of the Birds album uit 1973. Deze vind ik vooralsnog wat minder; ik mis de springerigheid van de oudere versie.

Als totaal vind ik het album wel prettig luisteren. Voorlopige favoriet is Little Girl, want het is een prachtige compositie (niet origineel lijkt me, maar dan in elk geval mooi gekozen), maar ook omdat de bas daar zo mooi ´zingt´.

Weet iemand de oorsprong? Op de titel is het lastig zoeken in Google.

Luisterd inderdaad prima weg. Het begin van het album lijkt of de beide heren nog een beetje moeten op warmen. Van af straight ahead, gaan ze ook daad werkelijk met hun spel voor uit. Het hele album zou zo uit een "jazzsprookje" gehaald kunnen worden.

Holland zijn gepingel, met Coleman zijn spel creeëren samen een emotie, die zij beiden begrijpen. Ze hebben een gesprek, en volgens mij verstaan ze elkaar, zoals moeders hun baby's begrijpen.

Ondanks het mooie samenspel, het hard verscheurende spel van Coleman en de mooie loops (als dat zo heet) van Holland, zijn er velen albums met dit thema, deze bezetting en dit spel. Dus bekend zal het zeker klinken als je niet alle aandacht op het album zet

tussen de 3.5* en 4*?

Mooi spel van beide heren, prima composities, en toch denk ik af en toe "kom er maar in drummer!"...

Sorry, ik weet niet wat ik hiermee aan moet. Het zal wel liggen aan de 'kaalheid' van het album, en het feit dat sax nog steeds niet een van mijn favoriete instrumenten is. Ik moet zeggen dat ik blij ben als het album afgelopen is... Ik maak er maar 2,5* van.

‘Phase Space’ is een menig opzicht een interessant week-album, vooral door de weinig conventionele bezetting. Uiteraard ligt een term als “leegte” voor de hand, en toch vind ik dat de muziek “af” klinkt. Het charmante gefluister van Coleman onder de haast melodische baslijnen van Holland, er straalt een pittoreske lichtheid van af.

Toch blijft het idioom geen uur lang boeien: daarvoor klinken de instrumenten op den duur te “hol”. De grenzen van de sax en de bas zijn nu eenmaal snel afgetast, maar de factor ‘gewenning’ laat zich niet zomaar wegcijferen. Misschien dat deze plaat in de toekomst, nadat hij wat vaker is langs geweest, alsnog hoger genoteerd raakt.
Voorlopig een nipte voldoende.

Ben geen fan van deze gortdroge, weinig gekruide jazz...

Ik vind dit een heel fijn album en zou het graag ook echt in bezit hebben. Jammer dat het weer zo´n ontzettend slecht verkrijgbaar album is. Zou blabla ze erop uitzoeken? Of is goede jazz gewoon commercieel niet uit te baten?

Daar zoek ik ze idd deels op uit ja, ik ben altijd nieuwsgierig naar wat anderen vinden van mijn muziek, zeker de moeilijker te verkrijgen platen.
Op deze manier kunnen anderen ook genieten van muziek die bijna niet te vinden is.

Over de volle lengte weet dit album mij toch te boeien. Veel leegte kan ik hier ook niet ontdekken, beiden spelen hier toch behoorlijk "vol", maar ook zuiver (wat mij bij Coleman vooral opvalt). Het lijkt niet alsof het hier een randgegeven is dat beiden elkaar goed ondersteunen, je hoort het ook daadwerkelijk op de voorgrond. Zoals Korenbloem ook al opmerkt: ze lijken een gesprek te voeren, een gesprek tussen gelijken, waarin beide schitteren in de ruimte die ze elkaar geven.

Een erg speciale uitvoering van deze werken. Je moet vaak erg goed luisteren om het originele werk ermee te linken. Dat vind ik zeker niet slecht. Indrukwekkende conversaties tussen de twee heren.