Clifton Chenier - Frenchin' the Boogie (1979)

Echt een feestplaat, dit album. Clifton Chenier, die bijna synoniem is voor zydeco, verfranst hier op aanstekelijke wijze een hele reeks blues en rhythm and blues classics. Chenier zelf is de zanger en accordeonist, en het swingt en spettert, en nodigt uit tot het betreden van de dansvloer. Speciale vermelding van de toetsenist, dat is Stanley Durell Jr. Leuk album, dat ik ooit op vinyl scoorde.

Ik moet het doen met Spotify, maar dat werkt net zo goed als een LP. Het verschil met de blanke cajun, wat betreft Chenier, is dat hij op een piano-accordeon speelt in tegenstelling tot de 10 knoppen tellende diatonische accordeon van de cajun. Daar is wat meer uit te halen. (ik baseer me hier op Wikipedia, niet op mijn eigen kunde inzake accordeons). Clifton's broer Cleveland bespeelt de wasbord. Van eenvormigheid is hier geen sprake, wat wel vaak het euvel is bij zydeco en cajun platen. Een ideale plaat voor bij de BBQ.

Dit klinkt inderdaad fantastisch. Man, wat had ik dit graag gekund op m’n Menghini 96.

Howlin’ Wolf op de accordeon. Waarom niet?

Excuus maar dat Amerikaans Frans lijkt nergens op. Had hem graag minstens 1 extra ster gegeven indien hij in het Engels had gezongen. Voor het overige mocht er ook wat meer afwisseling in zitten. Voor mij te veel van hetzelfde