Kan ik me voorstellen, dat stoorde mij de eerste paar keer ook wel, maar als je daar doorheen bent is dit toch wel heel mooi en uniek. (combinatie van Zuid Amerikaanse folk en prog).
Ik heb geen kaas gegeten van progfolk, dus wellicht trap ik een hele hoop open deuren in...
Daar waar ik een Zuid-Amerikaans sprookje verwachtte, is dit eerder een uitbreiding van de Peruanen op de hoek, hoewel die vergelijking wel erg makkelijk gemaakt is gezien het veelvuldige gebruik van de panfluit.
Verder wat overdreven blije pianoriedeltjes, flets drumwerk en een bas die totaal niet op z'n plaats lijkt (raar gevoel, kan ik niet echt uitleggen). Wat me nog het meeste irriteert, is het gitaarwerk. Normaal gesproken hét krachtpunt van een progplaat, maar hier word ik totaal niet warm van. Af en toe wat gepriegel, maar het klinkt zo ideeëloos.
Die stem doet het voor mij ook al niet. Mja... wat hou je dan over? Af en toe wel wat leuke pianostukken en slecht is het gitaarwerk zeker niet. Gelukkig duurt dit album niet zo lang.