Against Me! - Transgender Dysphoria Blues (2014)

Leuk, een nieuwe plaat van Against Me! Toch altijd een beetje fan van geweest, al was de laatste plaat, 'White Crosses', niet bepaald sterk. Hopelijk schuiven ze weer wat op richting het verleden.

Tja.. zanger is nu vrouw.. dus ben benieuwd.
Wat een afschuwelijke titels. niet normaal.

Ik heb het er even op nagelezen, ik was niet helemaal mee met dit nieuws, al had de albumtitel wel een hint kunnen zijn.. Dat, gecombineerd met de inderdaad afschuwelijke songtitels, drukt al mijn goede hoop zowat de kop in..

Ja het ziet er niet echt goed uit. New Wave was trouwens een fantastische plaat!

De afsluiter is best goed:

Klik..

Dat zie ik niet meer gebeuren. Evengoed wel nieuwsgierig naar dit album.

Superplaat... doet met de ellende die White Crosses heet snel vergeten....

Zeker geen slechte plaat, met een paar toppers. Black me out vind ik een geweldig, heerlijk afreageernummer. Maar met de kennis van nu (man wordt vrouw etc.) moet ik zeggen dat de titeltrack toch ook wel hard binnenkomt! Zal niet meegevallen zijn zo'n transformatie van Tom naar Laura, knap om dan met zo'n rake song te komen.

De opener en de afsluiter zijn twee schitterende nummers, maar al hetgeen daartussen komt, stelt niet zoveel voor. Simpele punkrock, die enkele amechtige pogingen waagt om als pop te klinken ('True Trans Soul Rebel', het met een toffe titel gezegende 'FUCKMYLIFE666'), maar daar nooit echt in slaagt. Natuurlijk is het niet iedereen gegeven, om een geslachtsverandering te ondergaan en verder te gaan met je leven alsof er niets aan de hand is, en daarom verdient ex-Tom, nu-Laura wel respect.

Maar laten we eerlijk wezen: op de opener en 'Black Me Out' na, ontbreken de scherpe en slimme teksten van 'Searching for a Former Clarity', de vierkant draaiende chaos van de beginjaren en toch ook wel de aanstekelijke melodieën van het album 'New Wave'. Op 'Unconditional Love' doen de vocalen (en gitaarriff) me zelfs aan Green Day denken.

In mijn tienerjaren was dit absoluut één van m'n favoriete bands; ik ben zelfs een keer naar Pukkelpop geweest, met als hoofddoel deze band te zien, en heb er nog steeds een T-shirt van liggen. Dat trek ik af en toe nog wel 'ns aan, om me eraan te herinneren dat deze band het ooit wel had. Al flakkert dat talent af en toe nog wel 'ns op; dat was op de vorige plaat ook met de titelsong.

Een plaat met kop en staart, maar voor de rest o zo weinig inhoud.

2 sterren