The Magic Theatre - The Long Way Home (2013)
mijn stem
4 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Elefant
-
The Sampler (3:10)
-
It Was Glorious (3:04)
-
Festival of Fire (3:06)
-
I Got the Answer (2:51)
-
Your Hateful Armchair (3:32)
-
Cathedrals of the Mind (4:05)
-
Love Is Blue (3:08)
-
I Want to Die by Your Side (4:16)
-
Heart Strings (3:10)
-
The Long Way Home (3:26)
1
geplaatst: 31 oktober 2013, 20:01 uur
London Town beviel me goed. Ik ben benieuwd of dat een eenmalig iets was of dat The Magic Theatre en blijvertje gaat zijn (alhoewel de andere projecten telkens wel goed vielen).
0
geplaatst: 3 december 2013, 18:30 uur
The Magic Theatre, bestaande uit Sophia Churney en Dan Popplewell, zijn terug met een nieuw album.
The Long Way Home is de opvolger van London Town uit 2010, het jaar waarin ik ook kennismaakte met The Irrepressibles en Revere.
Drie jaar geduld hebben wordt beloond met wederom sprookjesachtige muziek waar op dit tweede album soms een oosters sausje overheen gaat (Festival of Fire) of licht Afrikaanse ritmes (I Got the Answer) en waar ze wederom niet vies zijn van een bombastisch Disney-achtige wals (Cathedrals of the Mind).
En laat één van mijn all-time Songfestival favorieten op dit album ook gecovered worden: Love Is Blue, bekend van Vicky Leandros.
Popplewell is er weer in geslaagd om te betoveren op een overduidelijke manier zoals dat in de films van Tim Burton ook gebeurt. De zang van Churney komt wederom over als een wat naïef meisje maar dat maakt het juist zo lekker allemaal.
The Long Way Home is een fijn avontuur. Misschien wat zoet voor de alternatieve luisteraar maar als je niet vies bent van wat barokke pop en zwieresque klanken (door de strijkers) dan is dit filmisch klinkende album echt wat voor jou.
Mij hebben ze er althans weer erg blij mee gemaakt. Enige nadeel? Het is wel heel erg snel afgelopen allemaal dus dan maar de plaat weer omdraaien
The Long Way Home is de opvolger van London Town uit 2010, het jaar waarin ik ook kennismaakte met The Irrepressibles en Revere.
Drie jaar geduld hebben wordt beloond met wederom sprookjesachtige muziek waar op dit tweede album soms een oosters sausje overheen gaat (Festival of Fire) of licht Afrikaanse ritmes (I Got the Answer) en waar ze wederom niet vies zijn van een bombastisch Disney-achtige wals (Cathedrals of the Mind).
En laat één van mijn all-time Songfestival favorieten op dit album ook gecovered worden: Love Is Blue, bekend van Vicky Leandros.
Popplewell is er weer in geslaagd om te betoveren op een overduidelijke manier zoals dat in de films van Tim Burton ook gebeurt. De zang van Churney komt wederom over als een wat naïef meisje maar dat maakt het juist zo lekker allemaal.
The Long Way Home is een fijn avontuur. Misschien wat zoet voor de alternatieve luisteraar maar als je niet vies bent van wat barokke pop en zwieresque klanken (door de strijkers) dan is dit filmisch klinkende album echt wat voor jou.
Mij hebben ze er althans weer erg blij mee gemaakt. Enige nadeel? Het is wel heel erg snel afgelopen allemaal dus dan maar de plaat weer omdraaien
* denotes required fields.
* denotes required fields.