Pat Travers Band - Go for What You Know (1979)

Magistrale live lp van bluesrock legende Pat Travers. Alleen al voor die fantastische uitvoering van Stevie het beluisteren waard. Pat heeft overigens een nieuw album uit. Blues On Fire. Ben benieuwd.

Ik vind de plaat niet erg op gang komen, pas bij Stevie komt er meer leven in de brouwerij.

Ik denk dat het te maken hefft met de song keuze.

Bands opgericht voor de eer en glorie van gitaarvirtuozen, je hebt ze in alle soorten en maten. Voor Malmsteen, Satriani en Vai had je in de 70's Ronnie Montrose, Ted Nugent en deze Pat Travers. Bijgestaan door gitarist Pat Thrall (die later nog iets met Glenn Hughes deed) en de bij uitstek live meest tot zijn recht komende Tommy Aldridge achter de drumkit (die later nog iets met Gary Moore, Ozzy, Whitesnake, Motorhead etc deed) brengt Travers dit stevige bluesrock live album uit. Travers is niet de beste livezanger maar ja, meerendeel laat hij toch zijn vingers spreken. Het vlamt, swingt en spettert aan alle kanten en is een aanrader voor iedereen die het rauwe live bluesgenre een warm hart toedraagt.

Prachtplaat, aanrader voor elke bluesrockliefhebber, eerlijke een rauwe mix.

Geweldige plaat. Alleen jammer dat het geen dubbel Lp was. Was nog mooier geweest.

Zomerse associaties! Alfred Lagarde draaide in zijn wekelijkse Betonuur vanaf voorjaar of zomer 1978 frequent Boom Boom (Out Go the Lights), waarschijnlijk daarom in Nederland op single verschenen. Het deed hier zelfs qua tipparade niks maar is altijd blijven hangen, omdat ik het op cassette opnam: nog altijd hoor ik in mijn hoofd de enthousiaste aankondiging van Lagarde.

Pas dankzij streaming hoorde ik het volledige album. De single is uiteraard heerlijk, maar de rest deed er wel even over om te landen. De Pat Travers Band bevindt zich qua stijl ergens tussen Rory Gallagher in diens powertriodagen, Thin Lizzy en Frank Marino. Soms powerrock ‘n’ roll, soms hardrock met bluescement tussen de stenen en dankzij de ritmesectie (bassist Mars Cowling en de latere Ozzy- en Whitesnakedrummer Tommy Aldridge) zit daar een vleugje funk bij; op de momenten dat dubbele basdrum klinkt neigt het zelfs naar metal. Qua energie en variatie zit dus wel goed, maar niet alle liedjes zijn even sterk.
De nummers die na herhaaldelijk draaien kwamen bovendrijven: na een dolenthousiaste aankondiging volgt Hooked on Music, dat aanvankelijk midtempo is maar dan versnelt; Stevie opent de B-kant, een powerballad zoals Blue Öyster Cult (intro) en Y&T (de opbouw) die ook konden maken met bovendien prachtig gitaarwerk; Heat in the Street geeft met zijn dubbele gitaren (naast Travers Pat Thrall, tevens bekend van zijn werk met Glenn Hughes) het gevoel alsof Thin Lizzy klinkt en bevat een heerlijke gitaarsolo; afsluiter Makes No Difference heeft tempowisselingen en basspel waarin ik zelfs aan de vroege Iron Maiden moet denken met daarbij knallend basdrumwerk van Aldridge.

Ik vergelijk misschien teveel. Uiteindelijk is dit een plaat waarop een band zich in het zweet werkt en in vijf gevallen sterke composities speelt. Eerlijk en direct. Een hele dikke zeven voor het geheel.