Good Riddance - Ballads from the Revolution (1998)

Good Riddance was voor mij altijd een band die zo mooi de middenweg tussen hardcore en punkrock wist te bewandelen. Hier en daar klinkt men toch 'gewoon' heel erg Fat Wreck (uitstekende melodieuze punkrock), maar regelmatig gaat de voet op het gaspedaal en jakkert men wel net iets steviger door, en juist daarom is dit nog altijd zo goed te verteren. Opener Fertile Fields is zondermeer m'n favoriete punknummer ooit, een prachtige track die bovendien de mix van de furie van hardcore enerzijds en de melodie van punkrock anderzijds mooi illustreert. Overigens een complimentje aan het strak-strakker-strakst drumwerk van Sean Sellers, die man kan me toch een potje rammen, fantastisch! Voorlopig nog 3,5*.

Wat Sven zegt. Een paar leuke liedjes waarbij je zoiets heb vant: "Hey, leuk." en wat mwah-nummers waarbij je zoiets hebt van: "Mwah." Gelukkig duren de mwah-nummers lekker kort, eigenlijk duren alle liedjes wel kort, maar goed, bij mwah-nummers is het goed als ze kort zijn. De korte, leuke liedjes, zijn vaak ook wel leuk omdat ze zo kort zijn. Ik dacht net toen ik dit begon te typen: Laat ik even wat statements maken, maar ik geloof dat dat niet helemaal aan het lukken is. Maar goed, dit is een best wel leuk album. Ik was hier wel bang voor omdat Sven zei dat het een oude liefde was waar ie nu neit meer zoveel meer had en zo, maar het klinkt toch minder slecht dan ik had verwacht. Ik ga nog even goed nadenken over het aantal sterren wat ik hieraan ga geven.

Woei, ben benieuwd. En inderdaad, dat hit-and-miss gevoel steekt toch wel de kop op als ik deze plaat zo af en toe eens draai.

Doch Fertile Fields, mèn.

Het worden er 3,5 Heb em nu 4x gehoord, en sommige nummers blijven erg cool, maar andere liedjes vind ik nu inmiddels weer een stukje minder geworden

Woei, hetzelfde als ik.