Pat Travers - Makin' Magic (1977)

Pure jeugdherinnering aan Jeugdhuis Den Hert te Lokeren dat al jàààren geleden ter ziele is gegaan.
Deze Pat Travers elpee werd daar vaak gedraaid en ik hou er nog steeds van. Moet dit toch eens ergens op de kop weten te tikken.
Rock'n Roll Suzie, Makin' Magic en Statesboro Blues springen er wel uit, ja.

***1/2

Ooit eens gekocht op een rommelmarkt voor een gulden. Bleek een ware ontdekking voor me. Allemaal prachtnummers, vooral Stevie is een pareltje. 5*

Heerlijke plaat, nog met Nicko McBrain op drums.

Zeer zeker een aardig album.
Het verbaasd me dat er bij alle albums van Pat Travers zo weinig stemmen zijn.

Stevie is voor mij de klassieker op dit album. Top song

Hé Broem uit het stof gehaald?? Topalbum dit toen hij nog rock speelde. Tegenwoordig zit deze top gitarist meer in de blues hoek

Zeker Neal. Heeft mooie albums gemaakt in zijn early days. Vind de uitvoering van Stevie op zijn Go for What You Know live album helemaal top. Heerlijke song.

Prima album van Pat Travers met als hoogtepunten Stevie en Hooked On Music. Op mijn LP (NL persing uit 1977) staat Stevie overigens als afsluiter van kant B en What You Mean To Me als afsluiter van kant A. De hoes en de binnenhoes houden wel de hierboven vermelde speelvolgorde aan.

Op mijn LP is dit ook het geval. Blijkbaar waren ze er nog niet helemaal over uit wat nou de beste tracklist was?

Met Makin’ Magic maakt Pat Travers de titel volledig waar en toont hij een indrukwekkende sprong voorwaarts ten opzichte van zijn nog wat onrijpe debuutalbum. Dit tweede album laat veel meer zelfvertrouwen zien, gedragen door een productie die meer eruit knalt. Het strakke samenspel van de band is magistraal, zoals te horen in funky nummers als “Need Love” dat naadloos overgaat in "Hooked On Music". Pats zang is merkbaar krachtiger en overtuigender, vooral in de energieke rocker “Rock ’n’ Roll Susie.” De titeltrack, “Makin’ Magic,” bewijst dat Travers inderdaad magie creëert, met pakkende hooks en meer dynamiek dan op het debuut.

Het absolute hoogtepunt is echter “Stevie,” een nummer dat Travers’ gitaarspel en emotionele diepte perfect samenbrengt. Volgens mij was zijn broer die onderging aan alcoholisme de inspiratie hiervoor. Altijd al afgevraagd wie die hoge uithalen deed aan het einde van “Stevie”? Dat is Glenn Hughes maar die daarvoor opvallend genoeg geen credits kreeg. Zal wel weer een platenmaatschappij dingetje zijn. Hoe dan ook, zijn toevoeging tilt het nummer naar een nog hoger niveau en onderstreept andermaal de magie van dit album.

4,5*

Dat wist ik niet! Ik zal deze fijne plaat weer eens opzetten.