AirSculpture - TranceAtlantic (2004)

De groep Airsculpture is min of meer ontstaan in de band Cosmic Smokers van Paul Nagle. Na het uiteenvallen van die band gingen de heren Adrian Beasley, John Christian en Peter Ruczynski verder onder de naam Airsculpture De muziek van de Cosmic Smokers leunde al tegen de Berlijnse School aan en daar wordt op dit TranceAtlantic op verder gegaan, zei het live.

Geheel in de Engelse traditie wordt de band netjes aangekondigd, waarna er klassieke tonen zijn te horen op piano. Het doet daar door een beetje denken aan Ricochet van Tangerine Dream. Na een minuut of vijf zijn daar de de eerste geluiden uit de electronica-winkel te horen. Het is een thema wat steeds herhaald wordt, maar wel is voelbaar dat dit het begin is van een verdere opbouw. Gaande weg komt er iets bij of is er een subtiele verandering te horen. Echt grijpen doet het me niet, toch roept het wel een beeld op wat me aan de horizon doet denken. In het laatste deel van Walk the Locust Part One zit een prima sfeer, waardoor ik enigszins los kom van het aardse. Hierna lijkt het wel of de nacht is gevallen en de maan langzaam aan de kim verschijnt, waarna kosmische muziek is te horen. Aan het einde is daar opnieuw die klassieke piano.

Part Two van Walk the Locust begint behoorlijk zacht. Zodra er iets te horen is doet het mij denken of ik in het riool ben beland. Na een paar minuten krijg ik meer het idee dat ik in de ruimte ben. Erg veel spanning is er niet in eerste instantie tot er ineens een trein door de kamer lijkt te razen. Hierna volgt even een kort deel wat experimenteel aandoet, waarna er meer ritme en structuur in het stuk komt. Dit klinkt best aardig en ik kan met zo voorstellen dat als je dit live hoort over een goede installatie het wel wat met je doet. Het einde is statig te noemen en het pupliek is er tevreden met wat ze gehoorden hebben door het enthousiaste applaus. Part Three van Walk the Locust is meer het up tempo werk, wel aardig maar had niet gehoeven.

Heel in de verte begint Tranceatlantic Part One op klassieke klanken uit de piano. Met de ogen dicht waan ik me in het Concert Gebouw. Als daar subtiel geluiden uit de electronica bijkomen wordt er een mooie breekbare sfeer gemaakt. Nadat de pianist is opgehouden volgt er een mooi rustig en wijds stuk muziek. Na verloop van tijd komt er meer laag bij wat een voorbode is van een verandering die gaat volgen. Het lijkt wel of iemand voorzichtig een kraan opendraait. Hierna een soort stilte voor de storm te horen wat inhoud lage tonen waarop kosmische klanken zijn te horen. Wel is het jammer te noemen dat er na dat lange deel niet de stom komt waarop gehoopt was. Met behoorlijk wat laag komt er dan een eind aan Tranceatlantic Part One, waar volgens mij meer in had kunnen zitten dan wat het nu geworden is. Gelukkig is er op het eind die piano nog de wel wat goed maakt.

Tranceatlantic Part One gaat van start met geluiden die me doen denken aan de ruimte. Het is dus behoorlijk kosmisch te noemen. Dit deel gaat echter gevoelsmatig te lang door. Tot dat er even voor de helft een verandering lijkt aan te komen. In de tussentijd wordt er best een mooie sfeer neergezet. Het geeft me een gevoel op een bijzondere vakantie te zijn waar ruimschoots de tijd is om van het landschap te genieten. Wel is het jammer te noemen dat het einde geen climax kent.

Het laatste stuk muziek op dit album begint met veel laag waardoor ik het gevoel krijg of een kude olifanten met elkaar staan te communiceren. Langzaam komt er wat meer leven in het laag, maar veel muziek hoor ik er niet in. En daarmee komt een einde aan een album waar hier en daar best wel iets goeds is te horen aan de ene kant, maar aan de andere kant mist het wel wat. Of is het zo dat dergelijke muziek sterk met de jaren zeventig van de vorige eeuw is verbonden en dat er een gevoel overheerst van dat hebben we gehad? Wie zal het zeggen, wel blijft staan dat het wellicht beter was geweest bij het concert aanwezig te zijn, want dan zou je nog de sfeer op kunnen roepen die er toen in de zaal hing.