Free System Projekt & AirSculpture - Okefenokee Dreams 2001 (2002)

Al qua vormgeving roept dit album het nodige op. Zo'n laserstraal door het moeras je moet er maar opkomen. Dit zou je eigenlijk op posterformaat aan de wand willen hebben En dan het project zelf is een samenwerking tussen het Nederlandse Free System Project en het Britse Airsculpture twee acts de bekend staan dat ze het geluid van de Berlijnse School aanhangen. Daarbij worden ze geholpen door Dave Brewer en Bill Fox.

En dan het belangrijkste de muziek. Met het geluid of een beest aan snurken is begint Wildlife at the Okefenokee, waarbij langzaam electronische muziek in het stuk komt die aan het midden van jaren zeventig doet denken. Bijzonder is het zeker. Zodra er stemmen van mensen zijn te horen waan ik me in alle vroegte in bootje wat bezig is met een tocht door het moeras in alle vroegte. Voor mijn gevoel verschijnt de zon net aan de kim en kan de spannende expeditie beginnen. Gedurende het stuk wordt de sfeer stukje bij beetje openerer en zodra iemand de zes snaren van electrische gitaar beroerd hoor ik daarin een stuk ontladding van de spanning die de deelnemers moeten trotseren. Waarna de tocht over de tropische rivier verder gaat. Een zeer bijzonder stuk muziek en daarmee een goede start van dit album.

Five Sisters begint met veel laag waar een soort dreiging van uit gaat. Langzaam verdwijnt dit naar de achtergrond en blijft alleen de zware bass over, waarna verloop van tijd electronisch klanken zijn te horen die op Rubycon niet hadden mis staan. En als er later nog een gitaar bijkomt op klanken die aan violen doen denken verschijnt er een fraai beeld van vrijheid op mijn netvlies.

Na dit fraaie intermezzo gaat de tocht verder door het moeras. Voor mijn gevoel ben ik er ver verwijderd van de bewoonde wereld. De track Swamp Impasse geeft daar goed mee aan dat ik op mezelf ben aangewezen in dit deel van de wereld. Gedurende het stuk wordt de sfeer steeds spanender wat het gevoel versterkt van alleen op de wereld te zijn. Mede daardoor lijk het wel of de beelden van de natuur intenser worden beleefd. Hetgeen nog eens versterkt wordt door klanken die wel lijken of dat ze uit de oude analoge bakken komen. Zodra ik mijn ogen sluit zit ik ergens in Zuid Amerika. Alle geluiden die er bij komen versterken dit beeld en wat is de natuur mooi ondanks dat er een spannend klinkende sequencer het stuk inkomt. Het geeft een gevoel of een porsie adrenaline door het lijf stroomt die fijne gevoel kan geven de wereld aan te kunnen. Als ik nu niet zat te tikken zou ik mentaal al los zijn gekomen van de aarde.

Road te Nowhere begint met het nodige laag en zodra dat verdwijnt blijft een wijds landschap over waar je bijna in verzuipt. Daarin een weg die maar lijkt door te gaan maar waar na toe zal altijd een raadsel blijven. Zodra er gitaar-klanken zijn te horen wordt dit beeld nog eens versterkt. Dit wordt nog bijzonder fraai afgemaakt door haast klassieke klanken die me een warm gevoel in mijn donder bezorgen. Even heb ik het idee dat een UFO aan het landen is als Tannic Tonic begint. Verder volgt een spannend stuk muzikek wat het midden houdt tussen jazz en kosmische muziek, zeer bijzonder en volgens mij zeer geschikt om te draaien in een kroeg op Mars bijvoorbeeld. Het einde van dit stuk roept een gevoel van weemoed op, met kippevel tot gevolg.

Met klanken die aan een soort alarm doen denken begint Southern Sunset. Even is de zee te horen waarna het lijkt of men met een bijzonder voertuig de boel is aan het inspecteren. Filmisch is het in ieder geval. Als er later nog wat klanken uit een electronisch orgel zijn te horen wordt de sfeer nog ongrijpbaarder. Qua sfeer brengt het mij terug na het midden van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Moet een heel klein beetje denken aan Phaedra. Voor dergelijke klanken mogen ze me altijd wel wakker maken. Hiermee komt er een eind aan de meer dan meesterlijke muziek die op dit album staat. De track Feedback is wat dat betreft zonde te noemen, want dat is niets anders dan in een microfoon vreemde dingen zeggen. Een beetje jammer dus, mar verder heb ik meesterlijke zaken voorbij horen komen zoals ik al eerder schreef.