Pat Travers - Pat Travers (1976)

Zeer degelijk debuut, paar covers en eigen composities. Favoriete nummers zijn Magnolia en Hot Rod Lincoln. Hee laten dat nou net de covers zijn.. ach de beste man liet later zien dat ie het zelf ook wel af kon getuige krakers als Makin'n Magic en Heat In The Street.

Heerlijk Debuutalbum van Pat Travers.

In tegenstelling tot nieuwstad, vind ik:
Magnolia en Hot rod Lincoln the zwakste nummers

Het debuutalbum van deze Canadese bluesrockgitarist markeert de start van een carrière die later zou uitgroeien tot een cultstatus onder liefhebbers van het genre. Het laat al horen dat hij potentie had, maar dit eerste werk toont ook een artiest die nog niet helemaal klaar was om zijn visie volledig uit te kristalliseren. Qua songwriting is het album een mix van originele composities en covers.

Vanaf de openingstrack, "Stop and Smile," is duidelijk dat Travers een gedreven gitarist is met een voorliefde voor bluesrock met een harde rand. Zijn spel is geïnspireerd door iconen als Jimi Hendrix, wat te horen is in de expressieve solo’s en de rauwe, ongepolijste sound. Samen met bassist Peter "Mars" Cowling en drummer Roy Dyke (later vervangen door Nicko McBrain) creëert Travers een solide basis die live ongetwijfeld indruk maakte. Nummers als "Medley part 1 & 2" en "Makes No Difference" laten zijn technische vaardigheid en gevoel voor dynamiek zien, terwijl de cover van "Statesboro Blues" een knipoog is naar zijn blueswortels.

Toch voelt het album soms als een verzameling ideeën die nog niet volledig zijn uitgewerkt. De nummers missen hier en daar de samenhang die latere albums zoals Makin’ Magic (1977) wel zouden hebben. De productie klinkt soms wat vlak en mist de diepte om Travers’ gitaarwerk echt te laten schitteren. Zijn zang, hoewel enthousiast, is nog niet zo krachtig. Het mist het de rijpheid en nuance die hij later zou ontwikkelen, het is duidelijk dat hij nog zoekende was naar een eigen stijl als zanger, en zijn vocalen voelen soms meer functioneel dan emotioneel geladen. Dit maakt dat de nummers minder impact hebben.

Conclusie: Travers’ eigen nummers laten zien dat hij potentie heeft als songwriter, maar de teksten en arrangementen voelen nog wat onrijp en voorspelbaar, alsof hij nog niet volledig zijn eigen geluid heeft gevonden. De plaat mist daardoor de finesse en eigenheid die zijn latere werk kenmerken. De productie laat ruimte voor verbetering, en de nummers voelen soms als schetsen in plaats van uitgewerkte composities. Dit album voelt daardoor als een ruwe diamant: veelbelovend, maar nog niet geslepen.

Ik heb ooit 4* uitgedeeld, maar verlaag nu naar 3,5*.