Crywank - Tomorrow Is Nearly Yesterday and Everyday Is Stupid (2013)
mijn stem
2 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Folk / Punk
Uitgebracht in eigen beheer
-
Memento Mori (2:47)
-
Song for a Guilty Sadist (2:21)
-
If I Were You I'd Be Throwing Up (1:23)
-
Notches (3:18)
-
Crywank Are Posers (3:08)
-
Obsessive Muso with No Friends (1:15)
-
“Who is Thomas Saunders and why is he significant in your writings?” (1:49)
-
Only Everyone Can Judge Me (2:28)
-
GB Eating GB Whilst Listening to GB (4:16)
-
Deep Down I'm American Werewolf (2:03)
-
Waste (1:07)
-
I am a Familiar Creak in Your Floorboards (1:31)
-
Do You Have PPE for Self-Esteem? (2:22)
-
This Song Title Was Too Long (So Now It's Shorter) (2:21)
-
Leech Boy (4:03)
-
I am Shit (2:06)
0
geplaatst: 26 augustus 2019, 21:53 uur
Cervantes tipte me de derde vollengte van Crywank, de artiest die ik recentelijk leerde kennen met James Is Going to Die Soon. Zo’n iel kampvuurplaatje die zo hard op de emoties inspeelt dat het in mijn ogen wat gimmicky werd. Maar het smaakte.
Tomorrow Is Nearly Yesterday and Everyday Is Stupid (wow) gaat verder op dat kampvuur-elan, maar klinkt meer gestroomlijnd en netter, zonder daarbij iets aan wanhoop in te boeten. Ik zeg “kampvuur”, maar ik bedoel natuurlijk “isolatiecel waar toevallig een akoestische gitaar ligt en waar je op leert tokkelen omdat je dat kan ondanks dat de rest van de wereld je een stuk uitschot vindt”. Alles klinkt zo bijzonder broos en breekbaar. Het lijkt niet afgewerkt, een beetje fragmentarisch door de korte nummers, maar wel bijzonder puur en oprecht.
Maar de plaat wordt tegengewerkt door de lange tijdsduur en mijn wrevel na een handvol nummers. Echt goed kan ik er niet tegen. Het gaat na een tijd zo hard zwabberen als het stemgebruik in sommige nummers (Crywank Are Posers) en ik heb het na tien minuten helemaal gehad met het gewortel. Te extreem voor mij, dus?
En dan heb je ineens I Am a Familiar Creek in Your Floorboards. Bam. Helemaal weggemaaid door emotie. Als een trap recht in mijn gevoelige snaren. Dat klopt helemaal. Absolute uitschieter.
Als plaat kan ik dus weinig met Crywank en ik hoef er ook geen nieuwe meer van te horen. Maar dat ene nummer heb ik al. En die grens is bij dezen ook alweer een stukje verlegd. Dank!
Tomorrow Is Nearly Yesterday and Everyday Is Stupid (wow) gaat verder op dat kampvuur-elan, maar klinkt meer gestroomlijnd en netter, zonder daarbij iets aan wanhoop in te boeten. Ik zeg “kampvuur”, maar ik bedoel natuurlijk “isolatiecel waar toevallig een akoestische gitaar ligt en waar je op leert tokkelen omdat je dat kan ondanks dat de rest van de wereld je een stuk uitschot vindt”. Alles klinkt zo bijzonder broos en breekbaar. Het lijkt niet afgewerkt, een beetje fragmentarisch door de korte nummers, maar wel bijzonder puur en oprecht.
Maar de plaat wordt tegengewerkt door de lange tijdsduur en mijn wrevel na een handvol nummers. Echt goed kan ik er niet tegen. Het gaat na een tijd zo hard zwabberen als het stemgebruik in sommige nummers (Crywank Are Posers) en ik heb het na tien minuten helemaal gehad met het gewortel. Te extreem voor mij, dus?
En dan heb je ineens I Am a Familiar Creek in Your Floorboards. Bam. Helemaal weggemaaid door emotie. Als een trap recht in mijn gevoelige snaren. Dat klopt helemaal. Absolute uitschieter.
Als plaat kan ik dus weinig met Crywank en ik hoef er ook geen nieuwe meer van te horen. Maar dat ene nummer heb ik al. En die grens is bij dezen ook alweer een stukje verlegd. Dank!
* denotes required fields.
* denotes required fields.