John Norum - Another Destination (1995)

Moddervette plaat dit!! Het gitaarwerk is echt subliem op deze plaat. Luister vooral naar Shimmering Highs. Jammer dat zo weinig musicmeter gebruikers deze plaat kennen, want hij verdient absoluut beter.

idd, en het geluid is dik ok, in tegenstelling tot de brei van face the truth

Ik vind dit het minste Norum-album.... Shimmerings Higs, Catalina Sunset en Jilanna zijn wel erg mooi en gevoelig. Maar toch, het is m'n minst favoriete Norum album.
(Er mist trouwens één in het lijstje.... Slipped into Tomorrow)

Geen geweldige opvolger van Face the truth. Op een paar nummers na is het nogal vlak en klinkt het hier en daar zelfs ongeinpsireerd. De produktie is wel dik in orde!

Als je van Face the Truth houdt, die minder blues en meer 'metal' gericht is, is dit een tegenvaller. Maar het is geen slechte plaat. De productie klinkt een stuk vetter dan zijn voorganger. Wel is Kelly Keeling natuurlijk geen Glenn Hughes en is de Cream cover overbodig wegens te vaak door anderen (beter) gedaan. De cover van Strange Days van Humble Pie is daarentegen wel geslaagd. Dubbel gevoel bij deze plaat, maar het heeft zeker zijn momenten.

Hoewel zeker geen slechte plaat klinkt het geheel ook vlagen wat stroperig. De nummers klokken stuk voor stuk (buiten de laatste 2 om) 5 minuten, het is dan zaak om de boel spannend te houden en dat lukt maar ten dele. Het materiaal is bluesy en stevig, de nummers zijn degelijk maar Keeling vind ik niet altijd even boeiend. De beste man is geen slechte zanger maar voor mijn gevoel ook wat gezichtsloos. Nummers als Strange Days, Whose Side Are You On? Spirit World, nummers die niet slecht zijn, fijn gitaarwerk bevatten maar op de een of andere manier de frisheid ontberen die man's vorige 2 schijven bevatten. Kortom, een magere voldoende.

haalt het echt niet bij Face the Truth.

Heerlijke plaat en ik vind hem zeker niet minder dan de voorganger, qua kwaliteit van de nummers dan. Qua zang zijn Kelly en John uiteraard geen Hughes. Wat niet had gehoeven is de uitgekauwde cover van Cream, net als "House Of The Rising Sun" zijn dat geen nummers meer die iets toevoegen, hoe goed gecovered dan ook. Norum zelf is op de gitaar super geïnspireerd, eerste plaat ook waar zijn zang mij meer kan bekoren, duidelijk beter geworden. Grote verschil met de voorganger is de meer (smerige) bluesy kant van meerdere nummers, bevalt mij uitermate goed! En een iets donkerder geluid die daarbij wel past.
Absolute uitschieters in mijn oren zijn "Resurrection Time" waar Kelly kennelijk de opdracht heeft gehad, zijn beste Hughes imitatie neer te zetten, slaagt met verve. "Spirit World" en "Whose Side Are You On?". Buiten de als altijd de bijzonder smaakvolle instrumentaaltjes. Net als één van zijn grote voorbeelden Schenker, weet deze man altijd instrumentale nummers te maken, die bijna altijd wel een genot zijn om naar te luisteren. "Half Way Home" met een splijtende solo, tering wat kan die man een geweldige mix tussen Moore en Schenker zijn.
Enige euvel wat deze plaat misschien heeft is dat het geen knallend einde heeft, maar verder is het gewoon weer ongelooflijk genieten...

Deze is sinds kort voor het eerst te krijgen op vinyl. Heb 'm gelijk besteld. Niet omdat het album in m'n gedachten stond als 'must have' of iets dergelijks maar meer omdat het me wel cool leek om 'm op lp te hebben. Na ontvangst uiteraard gelijk op de draaitafel gelegd en ik moet zeggen; het is een leuker album dan hoe ik het me herinnerde. Na de toch vrij fenomenale eerste twee albums viel me deze destijds enorm tegen. Het spetterende was eraf voor mijn gevoel. Resurrection time, Whose side are you on en Sprit world zijn nog een beetje in de lijn met het vorige album. Ook de productie is prima. Maar dat mag geen verassing zijn met wederom Wynn Davis achter de knoppen. Maar verder houdt het wel op wat dat betreft. Ben het uiteindelijk wel met milesdavisjr eens; de frisheid is in vergelijking met de eerste twee albums wat weg. Ook ik ga voor een magere voldoende. Dus de 2* die ik ooit heb gegeven gaat in ieder geval met een vol punt omhoog.

Op Another Destination speelt John Norum gedreven. De plaat is vaak zeer heavy of zelfs log en bevat de nodige bluestinten. Rustiger nummers voorkomen eenvormigheid qua geluidsmuren, de melodieën zijn aardig en het gitaarwerk spetterend. Dat de mij onbekende Kelly Keeling geen Glenn Hughes is (zanger op voorganger Face the Truth), is voor mij een aanbeveling. Nou krijg ik wel de indruk dat de Amerikaanse zanger is verkozen omdat zijn stem wegheeft van die van Hughes.

Inside is de log rockende opener met een zweverige melodie waarin je enige invloed van Led Zeppelin kunt herkennen, plus een razende gitaarsolo; toch hoor ik liever het vlottere Resurrection Time dat volgt met een nog veel langere solo en aan het slot nog een korte.
Wat Norum goed doet, is dat hij ter variatie een paar ingetogener muziekjes schreef. De eerste is track 3 al: de blues van Strange Days was single/video bij het album en opnieuw denk ik Glenn Hughes te horen. Keeling is geen prutser; vreemd dat ik de man nu pas ontdek!
Met menig riff en zanglijn heb ik minder. Zoals bij de eveneens blueshardrock van Spirit World, waarna ik bij de instrumentale ballade Shimmering Highs juist geniet van Norums melodiegevoel op de zes snaren.

Sinds 2021 weten we dat de B-kant begint met Whose Side Are You On? waarin blues en shredding de opmaat vormen tot een nummer vol stoempende hardrock. Sunshine of Your Love van The Cream krijgt een doomjasje alsof Black Sabbath het in 1970 coverde; het resultaat is niet zo spannend.
Ter verlichting is daar het akoestische en instrumentale Catalina Sunset, waarna Half Way Home klinkt alsof Eddie Van Halen gastgitarist was; ben benieuwd of VH-kenner OzzyLoud dat ook zo beleeft! Dankzij de klank van de gitaar, de akkoorden en drie (!) vliegende gitaarsolo's klinkt Norum anders dan anders.
Healing Rays is qua compositie een buitenbeentje. Het bestaat slechts uit een refrein dat één maal wordt herhaald; geen coupletten. De muziek is slepend en uiteraard gaat Norum weer lós, precies goed voor de 185 seconden. Tenslotte is daar Jillana, akoestisch en tevens het derde instrumentale nummer.

Ik ben ten diepste een popjongetje, zeker als het om melodieuze muziek gaat: geef mij maar pakkende melodieën. Hartstikke arbitrair is natuurlijk of dat op een album lukte. Het gitaarwerk is hier in mijn beleving veel spettender dan de composities, waarmee ik uitkom op een 6,5, vertaald in 3 sterren.

Ik snap wat je zegt, het lijkt veel op de stijl van EVH, zelfs de rustige passages. Maar hij (Eddie) is het toch echt niet .