Molly Hatchet - Double Trouble Live (1985)

Uitstekende southern rock-band, met de nodige country-invoeden. Dit live-album is zeer de moeite waard, de songs zijn leuk en afwisselend en doen me enigszins denken aan ZZ Top, hoewel Molly Hatchet wat 'losser' is en er bovendien meer ruimte is voor het creatieve gitaarspel.

Absoluut een uitstekende southern rockband, vooral in de begindagen was het echt scheuren geblazen. Voor een southern rockband leunde men heel "patserig" tegen de hardrock aan. Jammergenoeg meende men in de loop van jaren toch iets gladdere songs te moeten schrijven, en een vervelend pianootje aan de sound te moeten toevoegen. Deed mijns inziens lichtelijk afbreuk aan het in-your-face gitaargeweld. Deze live cd haalt het overigens niet bij het uitstekende Live at the Agora Ballroom 1979.
Zoek en vind deze bij de betere platenzaak. (of gewoon eBay)

Vreemde periode van de band, die jaren tachtig.

Aangezien de band was weggezakt in de pop/hair metal, deden ze het blijkbaar live nog wel goed.

Een goed geproduceerde live-dubbelaar met veel aandacht voor gitaarsolo's. Er staat een cover op van Skynyrd (Free Brid), The Allman Brothers (Dreams) en twee covers die ik niet ken (Walk on the Side of the Angels en Walk With You).
Edge of Sundown, is een waardevolle track die Danny Joe Brown, tijden zijn afwezigehid, begin jaren 80, had gemaakt met The Danny Joe Brown Band (toevalligerwijs met latere Molly Hatchet gitarist Bobby Ingram).

Zelfs de poppie tracks als Stone in Your Heart en Satisfied Man zijn lekker stevig gespeeld. Verder zijn het allemaal oude songs, die de band speelt.

Wat een magistrale liveplaat is dit met schitterende uitvoeringen van o.a. whiskey man, flirtin' with disaster en de cover free bird..
Stevig en rauw en uiteraard de geweldige stem van Danny Joe Brown.. Klein minpuntje is stone in your heart, maar eigenlijk is dat nummer ook nog goed te pruimen.
Deze zal de komende tijd nog vaak aanstaan gok ik zo

Na het tegenvallende Deed is Done is dit wel een bijzondere plaat.

Schijnbaar was Molly Hatchet anno 1985 live nog steeds een keiharde en goed geoliede live-machine.

Zelf de popliedjes (Stone in Your Heart en Satisfied Man) komen hier meer tot hun recht.

De covers van Lynyrd Skynyrd, Allman Brothers en Danny Joe Brown Band (resp. Freebird, Dreams en Edge of Sundown) zijn ook met verve uitgevoerd. Nog nooit zo'n harde en heftige versie van Freebird gehoord.
En denk wel, ten tijde van deze liveplaat bestond de Lynyrd Skynyrd niet.

Op de lp (dus niet op de cd) staan nog Walk on the Side of the Angels en Walk with You), twee poprockers die niet echt een indruk achterlaten.

Verder is dit een liveplaat die je met volume op 11 in één ruk kan afluisteren.

Is dit een goede keuze om mee te beginnen van deze band, of kun je beter beginnen met hun eerste 2 studio albums?

je begint graag met liveplaten?

In principe een goede liveplaat; maar wel met een flubke bezettingswijziging ten opzichte van de eerste platen.

Dan kan je beter de Live at Agora Ballroom aanschaffen.

Overigens zijn de eerste twee platen multiplatinumsellers. Makkelijk verkrijgbaar en logischer om als eerste aan te schaffen.

Klopt mag graag met een live album beginnen als ik een band wil leren kennen.

Want daarop staan vaak hun beste nummers, en omdat het live is, weet je ook gelijk wat een band in huis heeft.

Mocht het niet bevallen, heb je toch een mooi document van de band in huis, mocht je het album ooit weer eens willen beluisteren.

Een studio verzamelaar heb ik met wat voor band dan ook niets mee, want mocht je wel met reguliere albums gaan beginnen, is hij al snel overbodig, en dat vind ik met een live album niet, dat voegt naast de reguliere albums dan vaak wat extra's toe.

Heb deze vanmiddag ook maar in huis gehaald, en volgens mij staan hier ook wel hun beste nummers op.

Helaas dan niet meer in de originele bezetting van weleer, maar een lekker plaatje is het.

Scheelt niet enorm veel. Al beweerde ik dat eerder wel.

Gitaristen Duane Roland en Dave Hlubek zijn de oprichters van de band, Danny Joe Brown is juist weer teruggekeerd als zanger (Jimmy Farrar verving hem in 1980), drummer Bruce Crump is ook terug van weggeweest (hij speelde niet op No Guts No Glory).

De enige leden die niet meespelen in de beginperiode zijn bassist Riff West (hij verving Banner Thomas) en toestenist John Galvin.

De enige persoon die wel mist is Steve Holland, zodat er geen triple guitar is, maar dat mis je nergens op de plaat.

Ik ben dan wel benieuwd wat jij als de originele bezetting van weleer beschouwd.

Ok het valt nog mee zeg maar?

Ik was een beetje van jouw southern rock kennis uitgegaan, want ik zie jou hier op mu.me toch wel als de grootste kenner van dat genre.

En dacht om die reden dat de originele bandbezetting aardig gewijzigd was, maar valt gelukkig nog mee.

Dit album van deze band word overal aangeprezen en aangeraden mocht je iets van molly hatchet in huis willen hebben.

Ik had hun debuutalbum ook wel willen hebben of flirin with disaster, maar deze klinkt ook prima, ben er blij mee.

Er zijn een hoop bezettingwijzigingen geweest in het begin van de jaren 80, maar net voor The Deed is Done kwamen de oude drummer en originele zanger weer terug.
En dus is de lineup deze liveplaat niet zo enorm verschillend ivm de eerste twee studioplaten.

Eigenlijk is het grootste verschil het 80's keyboardgeluid in enkele songs.

Nochtans zijn de eerste twee platen een must. En Live at the Agora Ballroom uit 1979.

Deze plaat ligt me ook erg lekker, maar is meer een stadionrockplaat. Wat ik ook erg lekker vind.
Daarbij staat hier Freebird op, en het is wel een erg lekkere versie.

Heb deze plaat nu een paar keer beluisterd, maar vind hem echt super klinken, ben erg blij met deze aankoop.

Heb hem gelijk gekocht met higway song live van blackfoot, maar deze bevalt mij nog een stuk beter.

Die van blackfoot vind ik persoonlijk teveel klinken als wat doorsnee hardrock, en minder als Southern bluesrock.

Goed album, alleen had ik liever eigen nummers gezien dan de
nietszeggende en toevoegende covers
walk with you
walking on the side of the angels

Aan de toog worden de beste uitspraken des levens gedaan, zeker na één of meerdere lekkere Belgische bieren. Gisterenavond zei ik het nog, idioot is iemand die zegt dat hij alles weet en die zich zogezegd nooit vergist. En we bestelden er nog enen...

Deze week heb ik vele platen van Molly Hatchet gedraaid, de eerste vijf albums vind ik heel goed, dan komen twee mindere albums (The Deed Is Done en Lightning Strikes Twice) en ik dacht dat de rest veel minder de moeite zou zijn. Wat heb ik mij lekker vergist! De rest van hun discografie bevat meerdere parels van songs met dat knettergek, wonderbaarlijk en waanzinnig gitaarwerk. Dan word ik natuurlijk benieuwd hoe deze geweldige muzikanten het live doen.

Kort en bondig, fantastisch! Het zit goed met de songs (met een klein voorbehoud bij Stone in Your Heart en Satisfied Man), het zit goed met de sfeer in het publiek en wat is het genieten van het gitaargeluid en de prachtige solo's. Heerlijk is die zang ook van Danny Joe Brown, bloedstollend mooi is de cover Free Bird met twee heerlijk spelende gitaristen. Het iets hardere broertje van Lynyrd Skynyrd? Dat kan zijn maar Molly Hatchet staat op zichzelf! En weeral wordt die verlanglijst van mij langer, maar op vinyl staan twee nummers meer. Dit is om duimen en vingers af te likken.

De eerste twee albums van Molly Hatchet waren een succes. Temeer om het gat dat Lynyrd Skynyrd en The Allman Brothers achterlieten. Met name de twee plaat van Hatchet ging meerdere keren platinum.

Toen Danny Joe Brown tijdelijk de band verliet en de band met Jimmy Farrar in zee ging, ging het al snel niet goed meer met de band. De fans wilden Danny Joe, en Jimmy Farrar ruimde al snel het veld. De verkoopcijfers waren op dat moment allang niet meer hetzelfde als tijdens Flirtin' with Disaster en de band schoof meer en meer op richting popmuziek. Met name The Deed is Done is een artistiek dieptepunt.

Live was de band echter nog steeds een krachtige band, die metal en rock vermengden met Skynyrd-achtige southern rock. Deze dubbelplaat is het bewijs dat de band live nog zeker niet te onderschatten is. Een cover van The Allmans en een cover van Skynyrd laten horen dat de band nog steeds een southern rockband is.

Van The Deed is Done staan dan toch twee nummers in de set: Stone in Your Heart en de hitsingle Satisfied Man. Verder is het een flink rockfeest met allemaal greatest hits. Gitarist Dave Holland is inmiddels niet meer bij de band, en Banner Thomas had de band al vóór de ellende van Deed is Done verlaten. Hun vervangers zijn toetsenist John Galvin en bassist Rick West.

Deze plaat rockt zoals de beroemde jaren 70 live-dubbelaars dat altijd deden, en de productie is echt heel erg goed. Een klasse-liveplaat van een klasseband die bekend wilde staan als een groep vechtersbazen, maar eigenlijk best sympathieke kerels zijn. Het epische Fall of the Peacemakers is een ode aan John Lennon en het even epische Edge of Sundown is een nummer van de Danny Joe Brown Band.

De band zei trouwens zelf ook al, dat ze meer een metal-versie van Skynyrd-achtige southern rock. Zelf vatte Hlubek het zo samen; Allmans en Skynyrd hadden hun roots in de blues, Marshall Tucker en Charlie Daniels schoven wat op richting de country, en het zou dan niet meer dan logisch zijn dat de volgende stap in de evolutie het vermengen is met metal. Het klopt wel een beetje, want naast Hatchet, had je in deze periode ook Blackfoor en Doc Holliday die echt ook heel hard speelden.

Zo nu en dan, zijn de teksten wat matig, als het gaat over alligators, whiskey, vechtpartijen en snelle auto's. Maar voor diepzinnige teksten hoef je niet echt bij deze band te zijn.