Zinatra - Zinatra (1988)

Eerste van de twee albums die de band Zinatra uitbracht. M.i. is de tweede (The Great Escape, 1990) een stukje beter, maar deze is ook zeker niet mis.

Het genre wat speciaal voor hun bedacht was: Happy Metal, is op deze plaat wel stukken beter te horen dan op de andere cd. Daar stond eigenlijk maar één track op die echt Happy Metal was (Unknown Skies), op het debuut-album staan echter meerdere tracks (Lookin' For Love, Hard To Explain, Name Of The Game, Peppermania, Rock & Roll Hangover).
Echter is dat hetgeen waardoor ik dit album minder vind dan The Great Escape. Het is mij allemaal net eventjes iets te vrolijk en opgewekt. Maar ik ben ook een liefhebber van ballads.

Nou wil ik niet zeggen dat ik daardoor niet aan m'n trekken kom met dit album. Er staan toch een paar hele mooie ballads op zoals het sfeervolle Hero en het prachtig emotionele Feather In The Wind, met een solo van Def Leppard gitarist Phil Collen.

Al met al is dit een erg leuk debuut-album en het krijgt van mij 4*.


tip: de beide albums van Zinatra zijn kortgeleden opnieuwe gereleased onder de naam: "Rockumentary part 1 & 2".
Part 1 is dit album met een aantal bonustracks (waaronder een prachtige extra-lange uitvoering van het nummer More Than Friends) en part 2 is logischerwijze The Great Escape met een aantal bonustracks.
Beide albums worden dan geleverd met een mooi vernieuwd boekje en zijn apart of in een special edition tegelijk te verkrijgen.
Onder andere verkrijgbaar via www.musicmailexpress.com

Zinatra's muziek klinkt trouwens als een mix van verschillende bands zoals o.a. Def Leppard en Europe.
En de stem van zanger Jos Mennen vertoont op sommige momenten sterk overeenkomsten met die van Scorpions-zanger Klaus Meine.
Dit wil niet zeggen dat het een afgezaagd verhaaltje is; Zinatra heeft zeker een eigen sound en eigen stijl van liedjes schrijven.

Joss Mennen deed ook de backing vocals op de laatste Scorpions plaat.

helloween was jaren eerder al verkozen tot happy metal

Hoe weet je dat je als band groter wordt? was de vraag van Erik de Zwart aan de zanger van deze band. "een slechte recensie in Oor"was zijn gevatte antwoord. Ik kon mij vinden in de recensie

Prima debuut van deze nederlandse band. Ben het met Bart eens dat deze iets minder is in vergelijking met z'n opvolger. Toch krijg je automatisch een lach op je gezicht als ik nummers als Looking for love, Love or loneliness, Hard to explain, Heat of the moment, Rider in the sky en Peppermania hoor! Heerlijk opgewekte rock die me nooit gaat vervelen. De ballad Hero heeft me op de één of andere manier nooit weten te bekoren. More than friends en Feather in the wind zijn daarentegen wel prima! De cover van Somewhere is overigens ook erg smaakvol gedaan.

Het debuut van Zinatra schiet aardig uit de startblokken met Looking For Love en hitsingle Love Or Loneliness. Twee redelijk opzwepende melodieuze hardrock tracks in Amerikaanse traditie. Daarna zakt het allemaal behoorlijk in. Het klinkt alsof de partijen door ongeïnspireerde sessiemuzikanten zijn ingespeeld. En van een coherent geluid en coherente stijl is ook niet echt sprake.
Spijt had men waarschijnlijk, als haren op het hoofd om Gino Rerimassie te beletten zijn gitaar te laten geselen. Daartoe kreeg hij gelukkig wel de ruimte op opvolger The Great Escape.
Het is typerend voor dit album. De potentie is duidelijk hoorbaar, maar het komt nauwelijks uit de verf.

Leuke plaat van een leuke band. Vind de opvolger wel stukken sterker, waarschijnlijk heeft dit er mee te maken dat Robby Valentine toen was toegevoegd en dat is toch wel een muzikaal wonder, of je er van houdt of niet. Maar goed, gewoon toffe plaat van eigen bodem. Jammer dat de jongens na The Great Escape ermee ophielden, als ze waren doorgegroeid had et heel leuk kunnen worden.

Verschrikkelijk bedacht allemaal. Ik hou niet van muziek die pretendeert heel catchy te zijn maar het ondertussen niet is.

Zinatra klinkt hier nog echt als een tekentafelband. Slecht uitgewerkte hap-slik-weg songs. Looking For Love en Love Or Loneliness vind ik nog altijd erg leuk. Maar The Great Escape laat pas het echte potentieel van deze band horen.

En ja uiteindelijk is de muziek door iemand bedacht en opgeschreven. Dus in die zin is het wel bedacht allemaal. Waar kunnen we terecht voor goede onbedachte muziek?

Originele vinyl onlangs gekregen van een vriend (hij weet wel wat hij weggeeft), enfin, een gegeven paard mag je niet in de bek schijten. Matige productie en zoals al eerder aangegeven erg ongeïnspireerd ingeblikt.

Eerste twee song zijn goed maar rest blijft niet hangen. Misschien heb ik niet goed opgelet maar er zijn geen solo's aanwezig, buiten wat aangedikte riffs?

Dat is ook mijn indruk. Het neigt ernaar een formuleplaat te zijn waar gitarist Gino Rerimassie nog een beetje in de dwangbuis is gezet.

Op de golven van The Final Countdown en Livin' On A Prayer moest kennelijk het hardrockhitje geforceerd worden. Maar zelfs die nummers hadden goede solo's. Wat? Zelfs Prove Your Love van Taylor Dayne kent een heuse gitaarsolo. Enfin, het bescheiden hitje kwam wel, maar dat er meer spektakel in Zinatra zat, werd met The Great Escape wel duidelijk al leverde dat weer geen hits op. Dus ik vraag me af waar Jos Mennen en co. nu met het meeste plezier op terugkijken. Looking For Love en de vreemde cover Somewhere werden ook als singles gepresenteerd maar ik heb geen idee of die nu een deuk in een pakje boter sloegen.

Faalhaas had wel gelijk: Zinatra is erg bedacht. Net iets meer dan andere bedachte muziek. En toch ben ik blij dat ik het ceedeetje nog in de kast heb. Al is het maar dat ik met weemoed terugdenk aan de tijd dat er nog wel eens hardrock op de Nederlandse televee te zien en te horen was.

Ik blijf dit best een leuk album vinden. Het klinkt inderdaad nog wat speels allemaal en ook de productie is niet heel geweldig. Opvolger The great escape is vele malen interessanter en beter wat dat betreft. Maar toch het doet me, net als Edwynn, herinneren aan geweldige tijden waarin dit soort muziek nog met enige regelmaat voorbij kwam op radio en tv. Bassist Ron Lieberton was trouwens een begenadigd muzikant. Strooit in menig nummer met fraaie basloopjes. Een ander ding wat ik altijd wat raar heb gevonden is dat ze ten tijde van dit debuut naast Rerimassie nog een tweede gitarist in de band hadden; Sebastiaan Floris. Wat heeft die ingespeeld dan? Ik hoor al nauwelijks 1 gitaar, laat staan 2. Hij verliet dan ook kort na de release de band om plaats te maken voor Robby Valentine.

Hun debuut is hooguit aardig. De twee singles zijn best leuk, maar de overige nummers vallen een beetje tegen. Ze noemden dit destijds 'happy metal', geloof ik, en ik snap wel waarom. Maar sommige nummers (Heat of the moment, Rock 'n' roll hangover) klinken mij iets té happy, een soort early Bon Jovi in de overtreffende trap. En Hero is een mislukte poging om een epische ballad te brengen.

Dat de band wel degelijk wat in zijn mars had, bleek pas echt op de opvolger, The Great Escape. Dat is een verdraaid goede plaat, met name dankzij de songwriters-inbreng van nieuw bandlid Robby Valentine. Dat album reken ik per saldo tot een van de hoogtepunten in de Nederlandse AOR/melodic rock-historie. Niet dat die veel lichtpunten telt, maar toch...