Zara McFarlane - If You Knew Her (2014)

Is niet mijn muziek, maar ik vind dit een geweldig mooie hoes.

Die van haar vorige plaat is ook erg mooi.

Een bezige bij, deze dame. In 2011 kwam nog haar debuutalbum uit op het vermaarde Bronswood label en werd ze neergezet als de vrouwelijke versie van José James. Nu is het begin 2014 en ligt haar nieuwste plaat alweer klaar. De Londonse dame overtuigde behoorlijk met haar eerste plaat. Deze nieuwe werd dus wel verwacht. Sterker, er werd naar uit gekeken. Wij zijn dan natuurlijk niet de beroerdste en hebben haar nieuwe werkje aan een luisterend oor gelegd. In deze review laten we jullie weten wat we er van vinden.

In opener Open Heart hoor je eigenlijk meteen al waar je de rest van het album aan toe bent. De prachtige, warme stem van Zara McFarlane heeft de leiding. Die stem is het middelpunt in al haar songs. En die stem vervoert je, romantiseert je, raakt je en doet je uit je dak gaan. Verwacht geen grote uithalen, geen stemacrobatiek, maar precies datgene wat nodig is om op de juiste manier je ziel binnen te zingen. Want dat kan deze dame zonder twijfel.
Na de opener is dat natuurlijk al een aardige stuk tekst. Wat het allemaal nog eens extra benadrukt is de kleine, bijna minimalistische begeleiding. Dus haar stem krijgt in de constructie van de songs ook echt de mogelijkheid om te shinen. Her Eyes is daar niet anders in, al is het een wat romantischer nummer. Move is weer relaxter, maar we blijven het zeggen, prachtig gezongen. Na drie nummers hangen we aan haar lippen, of eerder gezegd stembanden. Dat zal ook de reden zijn dat You’ll Get Me In Trouble zo hypnotiserend werkt. Of wat te denken van de intieme, muzikaal vrijere eerste single Polices & Thieves. Een kleine intermezzo is er dan met Spinning Wheel om daarna het niveau iets te laten zakken. Plain Gold Ring is een iets minder nummer vergeleken met de ongelooflijk hoge kwaliteit die in het eerste deel bereikt wordt. Datzelfde geldt ook wel voor Angie La La. Gelukkig pakt ze het daarna weer op met The Games We Played. Het kleine, intieme is weer terug en daar blinkt McFarlane toch wel in uit. Leuk is ook te horen dat het meer richting de echte jazz gaat op Woman on the Olive Greens om dan af te sluiten met het bijzondere Love. Dit nummer is gemaakt onder het motto less is more. En more is het, many more!

Een zeer geslaagde tweede plaat dus van Zara McFarlane. Deze dame kan makkelijk wedijveren met alle grote namen die het hele muziekjaar voorbij komen. Aandacht die ze niet krijgt, maar wel verdiend. Met deze review hopen we wat bij te kunnen dragen aan die aandacht, want iedereen moet dit gewoon beluisteren. Zo is muziek bedoeld!

Net als de voorganger weer een aangenaam album. Ik moet er wat voor in de stemming zijn maar dan heb je wel wat