Glenn Hughes - Feel (1995)

Ik moet U zeggen dat ik deze zanger-bassist na zijn vertrek bij Deep Purple totaal uit het oog was verloren. Dankzij een lovende recentie in De Telegraaf heb ik enige tijd geleden zijn nieuwste album gekocht. Ik ben nu bezig zijn eerdere werk te ontdekken.
Dit album "Feel" is zo'n ontdekking, echt van grote klasse.
Deep Purple heeft mij, als DP fan, met de laatste albums behoorlijk teleurgesteld. Het doet mij deugd dat de "afvalligen" Glen Hughes maar ook David Coverdale, na hun vertrek bij Deep Purple zulke goede albums zijn blijven maken.

dit album is helaas een voorbode van zijn laatste twee platen, te funk, te pop....

jammer....

Ik ben redelijk teleurgesteld in Glenn 's nieuwe band Black Country Communion...... Omdat ik Glenn Hughes desondanks een warm hart blijf toedragen heb ik zijn vroegere "Addiction" en "Feel (1995)" maar weer eens gedraaid. Om de teleurstelling in B.C.C. te verbannen zal ik maar zeggen.
Misschien dat zijn laatste platen inderdaad "te funk, te pop" zijn, "Feel (1995)" is gewoon een heel prima rockalbum van Glenn Hughes. Daarom Glenn: ik hoop dat je uitstapje naar Black Country Communion kortstondig zal zijn en dat je maar weer snel van die heerlijke solo rockalbums zoals " Feel (1995)" en "Addiction" mag maken. 4****

In mjn optiek is Feel geen Rockalbum maar juist een funkrock album, ben je niet in de war met From Now On...

Deze zit vol funk en swingt.
Addiction vind ik zijn beste rockplaat.

Ben ik nou gek of niet Op "Feel (1995)" staan toch echt een paar onvervalste rocknummers.
Vin13 schrijft hierboven dat hij "Addiction" Glenn 's beste rockplaat vindt. Dat ben ik van harte met hem eens, maar "Feel (1995)" is het beluisteren ook meer dan waard.

Hans ik zeg niet dat Feel het luisteren niet waard is, integendeel heel goed zelfs maar in mijn optiek is het geen rockplaat, dat zijn addiction en from now on wel.

Talking to messiah is een knaller, De rest is me ontgaan.

Feel rockt ook genoeg voor de aor fans maar deze plaat is er ook voor soul/funk fans.
In de jaren negentig Glenn aan het werk gezien in mijn plaatsje(Almelo) en dat was top, ik dacht dat de begeleidingsband bestond uit Europe-leden. Jaar of tien later weer gezien in Hengelo,oude metropool, maar vond zijn stem toen stukje minder.

Klopt vin 13. Ik heb Glenn gezien begin jaren '90 op Vlietpop in Leidschendam. een vriend had back stage kaarten en kon ik kort even met hem babbelen. Concert stond als een huis met vooarl de oud Purple nummers. Dit album staat ook als een huis met zowle aor als funk/soul nummers. Allen al voor zijn stem zou ik een hoge score geven

Na From Now On...gaf Glenn al te kennen dat zijn volgende plaat anders zou klinken dan zijn schijf uit 94' waarmee hij zijn solo-carrière weer nieuw leven inblies. Hij heeft woord gehouden, het is funk en soul wat de klok slaat en het plaatje is wisselvallig te noemen. Big Time is een vervelende opener met zijn repetitieve karakter, Living For the Minute is al wat beter, maar klinkt voor mij ook te langdradig. Met Does It Mean That Much to You? keert de beste man terug naar zijn solodebuut uit 77', het is slappe thee met een dodelijk saai refrein. Save Me Tonight is een leftover van Michael Bolton, wat een draak van een ballad. Push bevat eindelijk wat energie en urgentie, een fijne track. Talkin' to Messiah; zelfde laken het pak. Het is jammer dat de plaat pas bij Push tot leven komt, je hebt dan al dik een half uur aan mager en soft materiaal aan je voorbij horen trekken. De insteek van Hughes was om hier een soulvolle plaat van te maken met hier en daar wat funk en rockelementen. Hou je van het eerste kan het best een prima plaatje zijn maar als je From Now On...als voorgaande worp hebt uitgebracht blijf je toch teleurgesteld achter. Kortom, de plaat duurt veel te lang, veel nummers worden onnodig lang uitgerekt en er worden node wat versterkte gitaren gemist, hoewel afsluiter en cover van Stevie Wonder; Maybe Your Baby erg fraai is.

Tussenstand:

1. From Now On...
2. Blues
3. Feel
4. Play Me Out

Heerlijke plaat, weer eens aanstaan. Dit is toch waar de beste man het beste in is: funky Rock! Dit en de (funky) Soul van zijn eersteling. From Now On en met name de plaat hierna Addiction heb ik moeite mee. De eerste omdat dat niet echt zijn comfortzone is en hoe goed de nummers ook zijn, dat hoor je soms... de 2e omdat ik die over the top gemaakt heavy vond (aangepast aan het geluid van de tijd denk ik). Ik ga Addiction wel binnenkort weer eens opzetten, kijken of ik er nu anders tegenaan kijk.
Maar hier hoor je wat de man echt leuk vindt, als een vis in het water. De opener is leuk en aardig, maar "Livin' For The Minute" is het soort muziek wat ik hem echt wil horen zingen. Alles op deze plaat behalve de zeikballad "Save Me Tonight (I'll Be Waiting)" en het niemendalletje - hoewel niet slecht - "She Loves Your Money" is raak wat mij betreft, het pompend funky "Redline" of het heavy "Talkin' To Messiah". "Coffee & Vanilla", "Push!" zalig... en de plaat sluit ook af met een geweldige Stevie Wonder cover.
Ik vind het BCC weergaloos, maar solo... dit is dan wel zoals ik Glenn wil horen.

Hughes is altijd een groot bewonderaar geweest van Stevie Wonder. Het was ook Glenn die destijds bij Deep Purple wat meer funk invloeden in het geluid wist toe te voegen.
Ik kan deze kant van Hughes ook wel waarderen, het is alleen een kant die veel liefhebbers van zijn werk minder kunnen appreciëren.
Deze schijf werd destijds ook niet door de media opgehemeld. De funk- en soul elementen werden niet door iedereen verwelkomt.
Feel heeft ook nooit heel hoog in mijn lijst gestaan, je moet hier voor in de stemming zijn.
Geef mij maar Resonate, zijn album uit 2016 waarmee hij mij van de sokken wist te blazen met heftig swingende nekkrakers.

Zeker, zijn grote held ook als ik het goed heb. Duidelijk te horen ook in zijn stem.
Ja klopt... en ik heb die recensies nooit begrepen, ik vind deze plaat veel aangenamer dan de standaard rockplaten van hem.
Na Addiction heb ik hem lang links laten liggen, pas nadat mijn broer met een tip kwam over de plaat First Underground Nuclear Kitchen gaf ik zijn muziek weer een kans. Te gekke plaat, heavy maar ook de muziek waarin hij echt kan gloreren. Toch heb ik het latere werk niet meer echt serieus beluisterd. Een ieder heeft zo zijn voorkeur.