Glenn Hughes - Feel (1995)

Ik moet U zeggen dat ik deze zanger-bassist na zijn vertrek bij Deep Purple totaal uit het oog was verloren. Dankzij een lovende recentie in De Telegraaf heb ik enige tijd geleden zijn nieuwste album gekocht. Ik ben nu bezig zijn eerdere werk te ontdekken.
Dit album "Feel" is zo'n ontdekking, echt van grote klasse.
Deep Purple heeft mij, als DP fan, met de laatste albums behoorlijk teleurgesteld. Het doet mij deugd dat de "afvalligen" Glen Hughes maar ook David Coverdale, na hun vertrek bij Deep Purple zulke goede albums zijn blijven maken.

dit album is helaas een voorbode van zijn laatste twee platen, te funk, te pop....

jammer....

Ik ben redelijk teleurgesteld in Glenn 's nieuwe band Black Country Communion...... Omdat ik Glenn Hughes desondanks een warm hart blijf toedragen heb ik zijn vroegere "Addiction" en "Feel (1995)" maar weer eens gedraaid. Om de teleurstelling in B.C.C. te verbannen zal ik maar zeggen.
Misschien dat zijn laatste platen inderdaad "te funk, te pop" zijn, "Feel (1995)" is gewoon een heel prima rockalbum van Glenn Hughes. Daarom Glenn: ik hoop dat je uitstapje naar Black Country Communion kortstondig zal zijn en dat je maar weer snel van die heerlijke solo rockalbums zoals " Feel (1995)" en "Addiction" mag maken. 4****

In mjn optiek is Feel geen Rockalbum maar juist een funkrock album, ben je niet in de war met From Now On...

Deze zit vol funk en swingt.
Addiction vind ik zijn beste rockplaat.

Ben ik nou gek of niet Op "Feel (1995)" staan toch echt een paar onvervalste rocknummers.
Vin13 schrijft hierboven dat hij "Addiction" Glenn 's beste rockplaat vindt. Dat ben ik van harte met hem eens, maar "Feel (1995)" is het beluisteren ook meer dan waard.

Hans ik zeg niet dat Feel het luisteren niet waard is, integendeel heel goed zelfs maar in mijn optiek is het geen rockplaat, dat zijn addiction en from now on wel.

Talking to messiah is een knaller, De rest is me ontgaan.

Feel rockt ook genoeg voor de aor fans maar deze plaat is er ook voor soul/funk fans.
In de jaren negentig Glenn aan het werk gezien in mijn plaatsje(Almelo) en dat was top, ik dacht dat de begeleidingsband bestond uit Europe-leden. Jaar of tien later weer gezien in Hengelo,oude metropool, maar vond zijn stem toen stukje minder.

Klopt vin 13. Ik heb Glenn gezien begin jaren '90 op Vlietpop in Leidschendam. een vriend had back stage kaarten en kon ik kort even met hem babbelen. Concert stond als een huis met vooarl de oud Purple nummers. Dit album staat ook als een huis met zowle aor als funk/soul nummers. Allen al voor zijn stem zou ik een hoge score geven

Na From Now On...gaf Glenn al te kennen dat zijn volgende plaat anders zou klinken dan zijn schijf uit 94' waarmee hij zijn solo-carrière weer nieuw leven inblies. Hij heeft woord gehouden, het is funk en soul wat de klok slaat en het plaatje is wisselvallig te noemen. Big Time is een vervelende opener met zijn repetitieve karakter, Living For the Minute is al wat beter, maar klinkt voor mij ook te langdradig. Met Does It Mean That Much to You? keert de beste man terug naar zijn solodebuut uit 77', het is slappe thee met een dodelijk saai refrein. Save Me Tonight is een leftover van Michael Bolton, wat een draak van een ballad. Push bevat eindelijk wat energie en urgentie, een fijne track. Talkin' to Messiah; zelfde laken het pak. Het is jammer dat de plaat pas bij Push tot leven komt, je hebt dan al dik een half uur aan mager en soft materiaal aan je voorbij horen trekken. De insteek van Hughes was om hier een soulvolle plaat van te maken met hier en daar wat funk en rockelementen. Hou je van het eerste kan het best een prima plaatje zijn maar als je From Now On...als voorgaande worp hebt uitgebracht blijf je toch teleurgesteld achter. Kortom, de plaat duurt veel te lang, veel nummers worden onnodig lang uitgerekt en er worden node wat versterkte gitaren gemist, hoewel afsluiter en cover van Stevie Wonder; Maybe Your Baby erg fraai is.

Tussenstand:

1. From Now On...
2. Blues
3. Feel
4. Play Me Out