Paul Haslinger - Score (1999)

Dit is nou echt eens een album waar ik voor ga zitten en na 2 minuten niet meer stil kan zitten. Vormalig Tangerine Dream lid Paul Haslinger neemt je mee op een super goede muzikale reis, en soort filmisch reisje. Prachtig opgebouwde tracks die soms ook wat Jazz invloeden hebben. Een plaat die meer aandacht verdient.

Derde schijf van Haslinger die uitblinkt, al is het simpelweg het uitstekende gebruif van samples. Een ontdekkingsreis dat zelfs bijna als een film voorbij dendert.

Track 1: Accidental Measures in Cool.
Piano klanken, vreemd soortig gekras en dan de drums die een gematigd tempo veroorzaken. Dat is de opening van dit stuk. Wanneer na 0:58 seconden een vrouwen stem Oehoe laat horen en niet veel later er een trompet in het geluidsbeeld verschijnt komt ook gelijk het tempo in een versnelling terecht. Het is een wisselende track die van hoog naaar laag wordt gespeeld (wat het tempo aangaat). Het is een track waarin je Haslinger plotseling de Jazz-kant op hoort gaan. De titel voor deze track is nog vreemder: toevallige maten in rust. En dat komt er in ieder geval wel uit. Goed gemaakt een ijzersterke opener.

Track 2: The Infinite Jest.
Een opening met belletjes trommeltjes en al wat niet meer, en een of andere Japanner die voor mij in Acabadbra iets loopt te roepen.
Het belletje komt terug en vervolgens de trompetjes drums en roepende stemmen op z'n Japans zodat het nummer losbarst.
Dit is swingen geblazen. En voor de ingewijden hier gebruikt Haslinger een sample wat TD ook gebruikte in hun nummer Order of the Ginger Gild. Een stuk dat steeds sneller en sneller verloopt om dan plotsklaps te eindigen. Gaaf stuk.

Track 3: When Worlds Collide.
Dit is een prachtig nummer waar ook op gezongen wordt.Een schitterende opening waar een stem (gesampled) de inleiding vormt naar een tekst die gezongen wordt door Julliana Ray, een voor mij onbekende zangeres. Maar zij geeft een zeer aparte sfeer aan het nummerdat in muzikaal opzicht in een beweging gaande blijft. De opbouw is zeer sterk en het einde van de track is vloeiend te noemen, sterk nummer.

Track 4: The Real Question (is).
Gaaf stuk dat gespeeld wordt in een slepend tempo, een prachtige sequens en veel, heel veel samples Een stuk om lekker bij te gaan zitten en het op je af laten komen. Je hoort in allerlei vormen stemmen voorbij komen die in principe stellen terwijl het niet duidelijk wordt wat zij vragen. En als het stuk naar een climax stijgt dan kun in de soep van geluiden geen lijn meer te ontdekken. En dan rijdt of vliegt er iets voorbij, en dan is het over en uit. Ijzersterk nummer.

Track 5: Fantastic Voyage.
Dit is mooi, o zo mooi, hier krijg ik geen genoeg van. Er komt zelfs een stijkkwartet het geluidsbeeld in. En zeker de opening is om kippevel van te krijgen. Een reis die wordt voortgezet met trompet klanken en zelfs de E-piano, een sterke bass-partij en een lichte sequens maken dit geheel tot een lust voot het oor.

Track 6: Magheda.
Weer een verrassing van Haslinger. Hier in dit nummer hoor je een solo stem plus een koor een aardig melodietje zingen dat met geen mogelijkheid uit je kop te krijgen is als je het eenmaal gehoord hebt. Dit stuk blijft soms dagen door je hoofd zweven. Een lekkere track.

Track 7: Inbetween Nowhere.
Het opent met een geluid dat uit de riolering lijkt te komen, met een pioano die met de zelfde voortgaande klanken het stuk in een zalig tempo brengt. De afwisseling zit niet in bovengenoemde begeleiding maar in de stemmen die in het geluidsbeeld verschijnen. En al luisterend begon ik de titel te snappen, het gaat nergen tussen of ergens heen, sterk gevonden van Haslinger.

Track 8: Life, Lounge and Lesser Evils.
Mooie opening met Xylofoon klanken om omgebouwd te worden tot een langzame samba waarin opnieuw het strijkkwartet voor de melodie zorgt. Dit wat latijns-Amerikaans aandoende nummer is heerlijk om naat te luisteren. Een stuk met een heel apart sfeertje zoiets als ergens in een achteraf barretje. Een plek waar niet de gewoonste figuren komen. Er wordt door Haslinger zelfs een Jazzy Al Jarrau achtige stem toegevoegd aan het stuk. Heerlijk voortgaand nummer.

Track 9: This Station.
Boem, boem, en dan op tempo komen in een weergaloos opgebouwd en voortstuwend muzikaal kleinootje. Haslinger haalt in dit stuk alles uit de sample kast. Waan je in een grote Amerikaanse stad waarin een hoog tempo van alles voorbij flitst. Dat gebuert hier met sirenes, stemmen en nog veel meer. En stil zitten is er ook niet bij. Een dijk van een nummer.

Track 10: Hardboiled Wonderland.
Een stuk muziek dat ik bestempel als eenrichtings verkeer. Goed opgebouwd, sterk van tempo en hier en daar lijkt het eentonig. Toch heeft het iets spannends in zich. Niet de sterkste track op dit album.

Track 11: War in the Heart of Eden.
Dit is ultiem de beste track op dit album.
Deze muziek kun je zo bij beelden van een oorlog plaatsen.
Het strijkkwartet opent zo dramatisch en Haslinger doet er nog een schepje bovenop, het is net of dat je vrouwen hoort wenen. Dan de solo klaagzang, die er voor zorgt dat het middenstuk naar een climax wordt gebracht. Je hoort een helicopter over vliegen, krijsende vrouwen, en een straaljager die overkomt. Dit is aangrijpende muziek waar je na de climax plotseling begrijpt wat degevoelens van mensen betekenen. Dit wordt tot uitdrukking gebracht door middel van een zeer sterk uitgevoerde klaagzang. Het slot krijgt nog een extra dimensie mee doordat het strijkkwartet de zaak zeer veel dramatiek mee geeft. Dit is een stuk van zeer hoge klasse.

Track 12: New India.
Een nummer met een goed opgebouwde structuur waarbij je niet stil kunt zitten. Een stemsample die perfect in het geluidsbeeld past. heerlijke percussie klanken. Een heerlijke afsluiter.

Het album het dan ook niet voor niets Score, een aanrader.

Mooi verhaal Tangmaster, heb daar niets aan toe te voegen, dan alleen dat Score van Paul Haslinger een heerlijke indringende en swingende wereldreis is van grootte klasse.