Waltari - Torcha! (1992)

Mijn eerste kennismaking met deze finse band was de opvolger van Torcha!, So Fine.

Die cd heb ik ontelbere keren opgezet, ik was volledig verknocht aan het geluid van de band. De energie, de afwisseling, het wist me allemaal te bekoren.

Torcha! heeft al een soortgelijk geluid, maar je hoort toch duidelijk dat Waltari er nog niet echt stond. De nummers blijven amper hangen, het durft soms zelfs wat irritant te zijn. Erg hé!

Meer dan een 3 kan ik niet geven, want deze cd komt maar net boven de middelmaat (wat dus een 2,5 is) uit.

Ik ben zeer gecharmeerd geraakt van deze Finse band aan het begin van de jaren 90 van de vorige eeuw. Zij durven te experimenteren en zetten dat gewoon op de albums. Soms levert dat draken op maar soms ook echte juweeltjes. Op Torcha! staan geen draken maar op deze plaat houden de heren zich nog een beetje in. (lang had ik gedacht dat dit hun debuut was). De basis ingrediënt is metal en is in vrijwel elk nummer terug te vinden. Jukolauta is de enige uitzondering en laat zien waar Waltari toe in staat is....zie het als een vette knipoog Sommige composities zijn bijzonder sterk zoals de openingsknaller Lights On. Van Keihard wordt soepeltjes overgeschakeld naar melodieuze zanglijnen.
Kartzy Hatakka is de spil van de band, hij schrijft vrijwel alle teksten is basist, is verantwoordelijk voor veel arrangementen en is de zanger. Dat laatste is hij maar zeer matig en soms zelfs inderdaad irritant. Maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt door de grote variatie aan composities. Edoch deze muziek is niet voor iedereen weggelegd. Je moet een beetje door de zangkunsten heen prikken en je moet geen conservatieve metalfan zijn...….. Getuige ook de briljante cover van Madonna's Vogue!
Het levert al met al een gevarieerd opwindend weirde album op. Waarvan er nog vele zouden volgen!

Al graaiend tussen wat oude cassettebandjes vond ik ineens dit album. Helemaal vergeten dat ik dit ooit had opgenomen. Hup in de speler ermee. En verdomd, het klinkt ook nog. Nee, het is zelfs erg luisterbaar. Ik word hier zelfs erg vrolijk van. Meteen voel ik weer het enthousiasme van toen ik dit ooit luisterde in ‘92.
Ik kan zelfs na 30 jaar de songs nog meebrullen. Fuck de buren!

Ooit met mijn bandje het spetterende Dedicated to the Flyers nog gecoverd.
Favoriet Lust of Life