Glenn Hughes - Songs in the Key of Rock (2003)

Deze cd heb ik gisteren opgehaald uit de bibliotheek. Weer zo'n geweldige cd van Glenn Hughes. De werkelijk adembenemende rockmuziek van deze zanger/bassist (ex. Deep Purple!!) wordt volgens mij schromelijk onderschat. Een beetje rockmuziek liefhebber zou dit album in zijn of haar cd collectie niet moeten willen missen!! Ik kan mij wel voor m'n kop slaan vanwege het feit dat ik in de platenzaak of op de downloadsites de albums van Glenn altijd links heb laten liggen. Maar U ziet, het kan verkeren . 4,5*

Albumwaardering opgeschroeft, het album groeit naarmate je het vaker hoort en het is zeker geen onaardige plaat.

Hughes (solo) maakt in feite nooit of zelden slechte platen. Echte top platen maakt hij helaas ook maar zelden. Op vrijwel iedere cd kom je wel een aantal zwakke broeders tegen. Meschien dat dat komt door het absurd hoge werktempo dat hij hanteert. Want de man is allesbehalve lui.
Hughes is vrijwel altijd met muziek bezig. Door de Jaren heen meerdere keren op pad met Sabbath/Iommy en Joe Lynn Turner, eenmalig met Geoff Downess enz enz. Of richt even vrolijk weer een nieuwe band op. In de vorm van Black Country Communion. En de lijst is nog veel en veel langer !! Ongeloofelijk eigenlijk, want waar haalt Hughes de energie vandaan ?

Deze plaat begint weer eens prachtig. Op de eerste 6 nummers is niks tot weinig aan te merken. Gewoon, lekkere rock. Met een Hughes die natuurlijk regelmatig de show steelt met zijn ijzersterke stem. Vooral Lost in the Zone en Get You Stoned zijn de hoogtepunten. Om maar te zwiegen over de lange meeslepende rock ballad, Written All Over Your Face.
Standing on the Rock, een aardige rampestamper. De volgende 3 nummers vind ik ronduit zwak. Maar ook Wherever You Go kan niet aanhaken bij het sterke begin van de plaat, jammer.

En Hughes dendert voort in de jaren 00, wat een tempo houdt de beste man aan. Voorganger Building the Machine vind ik mager, was wisselvallig van aard en tevens ook wat minder ruig dan TROCK. Songs in the Key of Rock vormt uiteraard een verwijzing naar zijn grote idool; Stevie Wonder met diens magnum opus ; Song in the Key of Life. Daar houdt echter de vergelijking (in tegenstelling tot Glenn's platen als Play Me Out en Feel) op. In My Blood trapt de plaat af en is wat eenvormig, niet direct een nummer dat je direct bij de les houdt. Lost in the Zone is al niet veel beter, hoewel wat gevarieerder van aard, met name richting de bridge en het refrein, de weg er naar toe is echter saai. Gasoline is alles wat je van een dergelijke titel kan verwachten, veel energie, ruig en het ademt vuige Rock' N' Roll, een degelijk nummer. Higher Places vormt een ode aan Zeppelin's John Bonham, die fan was van Hughes eerste succesvolle bandje; Trapeze. Het geheel maakt echter maar weinig indruk. Get You Stoned is aardig, een funky groove en wederom redelijk gevarieerd, de wijze waarop Hughes zowel soulvol als krachtig uit de komt in dit nummer is indrukwekkend. Written All over Your Face vind ik een tergend lange zit van dik 8 minuten, het klaarblijkelijke melancholische en epische karakter wat hier van uit moet gaan gaat aan mij voorbij. Het resterende materiaal vind ik al niet veel beter, voorganger Building the Machine was al geen hoogvlieger maar telde in ieder geval nog wel enkele tracks die er boven uit staken, dat geldt niet voor deze plaat. Een van de mindere worpen van Hughes in mijn beleving.

Tussenstand:

1. From Now On...
2. Addiction
3. Return of Crystal Karma
4. The Way It Is
5. Blues
6. Feel
7. Play Me Out
8. Building the Machine
9. Songs in the Key of Rock
10. A Soulful Christmas