Chick Corea Akoustic Band - Chick Corea Akoustic Band (1989)

Ik heb ze gezien op het North Sea Jazz festival, oei wat waren ze goed, op de cd werkt het toch niet zo voor me

voor mij wel. ongelofelijk goed! een aantal klassiekers met een traditionele bezetting de jaren 80 ingespeeld. zeer goed. enorm sterke ritmesectie.

Chick Corea (piano) met John Patitucci (contrabas) and Dave Weckl (drums) spelen hier op een zeer bijzonder album.

Een trio met piano, contrabas en drums is geen ongewoon verschijnsel in de jazz: Oscar Peterson, Bill Evans, Louis van Dijk, Michiel Borstlap (Bennink Borstlap Glerum) speelden en spelen in deze samenstelling.
De klankrijkdom van de drie afzonderlijke muziekinstrumenten komt volledig tot zijn recht, dankzij het schaarse aantal van drie. Vooropgesteld dat begaafde muzikanten er achter hebben plaatsgenomen. Daarnaast, jazz is geen solistisch gebeuren, maar is het luisteren naar elkaar het uitgangspunt.

Dat gebeurt volop op deze CD. De drie heren kennen elkaar van een eerder project nl. de Chick Corea Elektric Band. Eigenlijk was dit album bedoeld als een terugkeer naar de roots van de jazz.
Corea's glaszuivere, flitsende, pianospel contrasteert de ene keer met de drums en de bas, de andere keer wordt zijn spel prachtig aangevuld door de zoemende bas en fluisterende drums. Qua ritmiek is dit album onovertroffen. Alles klopt.
Terminal Bagage Claim is mijn favoriete track en is ook het meest toegankelijke nummer. Mooi, dat dromerige intro en de tikkende Weckl die de spanning opvoert. Fraai hoe een fretloze akoestische bas die slepende lijnen kan spelen.
In Spain gaan alle registers open qua melodie, ritme en intensiteit.

Eigenlijk zijn alle nummers juweeltjes. De eerste 6 tracks zijn van beroemde componisten als o.a. John Coltrane, Gershwin en Cole Porter. De laatste vier tracks zijn van Corea zelf.

Niet jazz-liefhebbers kunnen wellicht met deze plaat een brug slaan naar deze fantastische muziekstijl.

Goed te merken dat er meer liefhebbers van dit album op de site zijn. Krijgt vrij weinig waardering deze ijzersterke plaat.

Ik heb er ook geen verklaring voor. Wie weet komt het nog. Dit album is een "Standard".

Heb nog een behoorlijk aantal pianotrio cd's, maar dit is één topfavouriet.