Metronomy - Love Letters (2014)

Pffffff, nog zo lang wachten... De singel I'm Aquarius klinkt al veelbelovend. Alleen spijtig dat ze hun knip en plakwerk-geluid nu voorgoed kwijt zijn.

Joseph Mount is musically speaking the greatest genius nowadays and got nothing to prove anymore. All his records are outrageously good.

Deze moest ik even stelen, want ik denk er net zo over. Hun laatste singel 'Love Letters' is weer een schot in de roos. Ben benieuwd of deze plaat voor de 4de keer op rij enorm goed gaat zijn.
Raar dat ze hier niet echt bekend zijn...

Ondertussen is het album te vinden in de krochten van het internet.

hee Musicmeter....wakker worden, er is een nieuw album van Metronomy uit. Je mag hem stemmen geven tussen de 0,0 sterren en de 5,0 sterren. Mocht je je afvragen waar hem te beluisteren, ga dan naar Spotify.

I'm Aquarius was een geweldige single, maar het titelnummer is zo lullig dat ik mijn interesse weer grotendeels verloren ben. Wat vind jij er zelf van, rolando?

ik vind het een leuke plaat, en ja love letters is een beetje fout, maar dat vind ik er juist leuk aan. Ik vind het een goede plaat. Doet mij een beetje denken aan present tense van wild beasts, maar dan meer jaren 70 invloeden....

Ik vind Love Letters juist heel goed. Het enige wat ik mis aan deze plaat zijn een paar nummers met het tempo van Love Letters. Deze plaat is een beetje te rustig voor mij. Maar weerom fantastisch.
Ik dacht dat ze na The English Riviera voor een nog breder publiek zouden gaan. Maar dat doen ze dus niet.

En herman, als je I'm Aquarius geweldig vind, moet je deze zeker beluisteren. Love letters is een uitzondering hier.

Dit is helemaal geen album voor mij. Dit is muziek van na mijn muzikale generatiekloof, zeg 1987-88: de doorbraak van house en alles wat daarop volgt. En toch is Love letters een leuk album. De achtergrondzang in de single Love letters is heel geslaagd. Doet me direct denken de meiden van Gruppo Sportivo in Superman. Leuk en streng te gelijk. De manier waarop Metronomy zingt is soms puur Bowie uit 1971. Daarnaast gebeuren er allemaal leuke dingen in de muziek, waardoor de meeste nummers, ondanks die synthetische onderlaag, zich voor mij winnen. Geen topper, maar zeker leuk om geregeld naar te luisteren.

Voor het volledige verslag kun je hier op de site van WoNo Magazine terecht.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Metronomy - Love Letters - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Er zijn altijd al Britse bands geweest die in eigen land de hemel in werden geprezen, maar buiten het Verenigd Koninkrijk geen poot aan de grond kregen. Soms braken deze bands na vele jaren alsnog door (denk aan The Jam), maar er zijn er ook zat die in Nederland altijd (te) onbekend zijn gebleven (The Divine Comedy) of lang niet de waardering kregen die ze zo verdienden (Squeeze, XTC). Metronomy behoort in Engeland al enkele jaren tot de gevestigde namen. Met haar vorige plaat, The English Riviera, stond de band in 2011 hoog in menig jaarlijstje, maar de plaat deed in Nederland vrijwel niets. Ook opvolger Love Letters, dat inmiddels een aantal weken in de winkel ligt, krijgt in Nederland tot dusver veel minder aandacht dan in Engeland, waar de plaat is onthaald als een waar meesterwerk. Na alle lof in Engeland heb ik The English Riviera uiteindelijk wel in huis gehaald, maar het kwartje wilde bij mij maar niet vallen. Hetzelfde probleem had ik ook lange tijd met Love Letters. Metronomy maakt muziek die lastig is te classificeren en ook lastig is te doorgronden. De plaat opent met een ouderwets klinkende ritmebox en vocalen die rechtstreeks vanuit de jaren 80 lijken te komen. Net als je te maken denkt te hebben met het zoveelste op 80s synthpop gestoelde bandje, verrast Metronomy met soulvolle impulsen en heerlijke falset vocalen. Love Letters is een plaat die bol staat van de invloeden. De muziek van Metronomy klinkt hierdoor steeds heel even bekend, maar vervolgens wordt je toch steeds weer hopeloos op het verkeerde been gezet. De ritmebox uit de openingstrack krijgt uiteindelijk gezelschap van akoestische gitaren en elektrisch gitaarwerk dat herinnert aan Pink Floyd’s David Gilmour, waarmee de associatie met 80s synthpop in vier minuten muziek zowel dominant aanwezig als volstrekt belachelijk is. Wat voor de openingsrack geldt, geldt voor de meeste songs op de plaat. Metronomy doet qua eigenzinnigheid af en toe denken aan XTC, maar het schaamt zich ook niet voor onweerstaanbaar aanstekelijke popliedjes met een Motown injectie. Hierdoor hoor je uiteindelijk de meest uiteenlopende namen terug op Love Letters. Van Devo tot The Human League. Van David Bowie tot The Buggles. En heel veel van de onlangs op deze BLOG nog bejubelde Rupert Hine. Van California in de 60s tot Londen in de 80s en 90s. En zo kan ik nog heel lang door gaan. Metronomy lijkt werkelijk op van alles, maar tegelijkertijd ook op helemaal niets. De band krijgt dit voor elkaar door op geheel eigen wijze elektronische en organische instrumenten met elkaar te vermengen en door aanstekelijke refreinen te combineren met nauwelijks te doorgronden intermezzo’s. Love Letters van Metronomy is een plaat om heerlijk bij weg te dromen, maar het is ook een plaat die je steeds weer voor nieuwe raadsels stelt. Het ene moment hoor je warmbloedige gitaarklanken, het volgende moment ijskoude synths uit vervlogen tijden. De zang is het ene moment kil en emotieloos, het volgende moment warm en funky. Love Letters is een vat vol tegenstrijdigheden en als je het mij vraagt een vat vol moois. Het duurt even tot je tot die conclusie komt, maar vervolgens heb je Metronomy stevig omarmd. Heel stevig zelfs. Erwin Zijleman

In Belgie is het net zo. En het kwartje moet inderdaad vallen bij deze groep. Meesterlijk of verwaarloosbaar, een tussenweg is er vrees ik niet.

Wel weer typisch dat juist dat 'lullige' nummer hun eerste hitje in Nederland lijkt te worden.

Overigens vind ik Love Letters een aardige plaat, maar ze hebben meer in hun mars getuige eerdere releases. 'The Most Immaculate Haircut' is wel een heerlijk nummer.

Heb het album wel beluisterd inmiddels, maar ik werd er niet warm of koud van op een paar nummers na. Doe mij hun eerdere werk maar.

Ik vond deze plaat maar niets, hun vorige was ik wel direct aan verkocht. Nu zit ik beroepshalve veel in de auto met mijn mp3 collectie. En deze, deze is een groeier. Het heeft een tijd geduurd. Tijd die geen enkele muziekrecensent (Enola...) heeft, dus scoort ze hier niet goed in de reviews.

Maar ik raad je aan om door te zetten. Ik zet ze nu meer op dan The English Riviera.

Ook : heeft zo een stem die geen stem is. Een soort lijzige stem. Niet dat hij vals zingt, maar het is nu geen Cave/Vedder.... hé. En daarom breken ze niet door op de radio. (En waarom dan wel Coldplay, who knows...)

Voortreffelijk album dat met elke draaibeurt beter wordt. De muziek is even robuust als eigenzinnig en in dat opzicht begrijp ik de eerder genoemde vergelijking met XTC. De afwisseling tussen de nummers is groot. Er zijn verwijzingen naar synthpop en disco van decennia terug, maar Months of Sundays is dan weer een indie nummer dat doet denken aan The Shins. Persoonlijke favoriet is Monstrous, een hoogstoriginele combinate van barokmelodieën en ritmebox. Klein minpuntje is dat de zanger een dunne stem heeft, maar daar ben ik inmiddels wel aan gewend.

verwaarloosbaar vrees ik.