Terry Riley - In C (1968)

Wat mij betreft niet echt iets om vaak op te zetten maar het idee er achter is al wat punten waard, en het is toch pionierend voor het minimalisme geweest. 4*

Hier is wat uitleg of eerder uitvoeringsinstructies van Terry Riley. Dit kan helpen om de muziek beter te begrijpen:

"Alle muzikanten spelen dezelfde partituur van 53 motieven die herhaaldelijk worden uitgevoerd. Het aantal instrumenten is volledig vrij. (...) De motieven moeten in de gegeven volgorde worden gespeeld, maar elke uitvoerder kan geheel vrij kiezen hoe vaak hij het ene motief herhaalt, vooraleer aan het volgende motief te beginnen.
Hoewel het aantal herhalingen aan geen regels is gebonden, moet men rekening houden met het feit dat een opvoering tussen de 45 minuten en anderhalf uur duurt; bijgevolg zal elk motief ongeveer tussen de 45 seconden en anderhalve minuut duren. Het is van essentieel belang dat de muzikanten oplettend naar elkaar luisteren. Indien nodig kunnen ze zelfs even ophouden met spelen om beter te kunnen luisteren. Het is wenselijk dat het ensemble zeer genuanceerd, zowel zeer stil als zeer luid, speelt en collectief diminuendo's en crescendo's inzet. (...)

De interactie tussen de muzikanten die tussen de motieven spontane polyritmische combinaties creëert, is een van de aantrekkelijkste aspecten van In C. Als het goed werkt ontstaan voortdurend fantastische patronen die zich vervolgens weer ontbinden."

Liefhebbers moeten de uitvoering van Ictus, een Brussels ensemble, beluisteren.
Mooie repetitieve muziek is dit.

Wel eens de eerste minimal music compositie genoemd. Vaak blijkt dat er wel iets nog eerder was, maar dat dit pionierend is geweest staat buiten kijf.

thejazzscène gaf al een duidelijke toelichting over de muziek, waarvoor dank!

Op het eerste gehoor denk je wellicht dat er niet veel gebeurd in deze compositie, maar In zekere zin wordt de muziek juist heel dynamisch door kleine variaties en faseverschuivingen.

Ik vind de uitvoering door Bang on a Can trouwens vooralsnog leuker dan de uitvoering waarvan de cover hier afgebeeld staat. Die van Bang on a Can klinkt wat professioneler.

Dat is grappig. De hoes die hier staat is van de eerste uitgave. Een waar Terry Riley het zelf voor het zeggen had als leider van de groep.

Inderdaad grappig. In het geval van Music for 18 Musicians van Steve Reich vind ik de oorspronkelijke uitvoering (met Reich zelf) wel de beste. Misschien een kwestie van gewenning. Ik zal eens vaker naar die eerste uitgave gaan luisteren (gisteren was pas de tweede keer).

Een van de eerste minimalistische composities. De spontane polyritmische combinaties, die de muzikanten creëren doordat ze dezelfde partituur spelen(zie: bericht The Jazz Scene), zorgen voor een hypnotiserende ervaring. Daarbij vind ik erg gaaf hoe Riley speelt met voorspelbaarheid en onvoorspelbaarheid. Aangezien steeds dezelfde noten worden gespeeld, weet je wat er komen gaat. Dit zorgt voor een zekere herkenning. Daarentegen zorgt de vrijheid van de muzikanten om het startpunt en de duur van een partituur te kiezen toch voor een zekere grilligheid. Liefhebbers van Steve Reich of Phillip Glass moeten ook deze plaat niet aan zich voorbij laten gaan!