Stephen Malkmus & The Jicks - Wig Out at Jagbags (2014)

Vrijwel direct na het uiteenvallen van de invloedrijke indieband Pavement tijdens de tournee voor hun laatste album, Terror Twilight (1999), begon frontman Stephen Malkmus voor zichzelf. Hij verzamelde een aantal muzikanten om zich heen onder de naam The Jicks en ging door met liedjes schrijven. Inmiddels bestaat Stephen Malkmus & The Jicks alweer langer dan Pavement ooit heeft bestaan en is de groep toe aan het zesde album: Wig Out At Jagbags.

Hoewel Malkmus al sinds jaar en dag een eigen geluid plus dito manier van liedjes schrijven heeft, is het altijd weer een verassing hoe de 47-jarige Amerikaan zal klinken. Op Real Emotional Trash (2008) lag de nadruk vooral op lang en bezwerend gitaarwerk en het door Beck geproduceerde Mirror Traffic (2011) liet zijn meest consistente en toegankelijke popplaat tot dusver horen. Wig Out At Jagbags is de logische optelsom van deze twee albums, en meer. Net wanneer je tijdens het luisteren van de plaat geen verrassingen meer verwacht, komt Malkmus toch weer onverwacht uit de hoek. Vooral het gevoelige en subtiele 'J Smoov' valt hierbij positief op. Gedurende het nummer is er ruimte voor een lome, uitgebreide en jazzy trompetsolo.

Malkmus verstaat de kunst van een goed liedje schrijven. Zo'n liedje hoeft niet experimenteel of verrassend te zijn. Zoet, vrolijk en fris als in 'Lariat' is voldoende om een brede grijns op je gezicht te toveren. Dat is één kant van Malkmus. Zo komen er in de sterke opener 'Planetary Motion' nog vier kanten voorbij. In minder dan vier minuten klinkt het rockend, psychedelisch, experimenteel en soulvol. De opzwepende rocker 'Cartjunk' is - met zowel saxofoon als gitaarsolo's - ook sterk. Wel mist de plaat in de tweede helft wat samenhang. Het meer poppunk 'Rumble At The Rainbo' en het korte 'Scattegories' - dat plots sterk aan Pavement doet denken - passen niet zo goed in het geheel. Dat wil niet zeggen dat deze nummers meteen zwakke broeders zijn. Integendeel. Maar de opwinding die de Jicks op soloplaten als Pig Lib (2003) en Real Emotional Trash teweeg bracht, is op Wig Out At Jagbags ook weer niet aanwezig. Niet erg. Dit zesde hoofdstuk uit de solocarrière van Malkmus staat voor degelijkheid, maar wel met opgewekte en sterke liedjes.

Van: Daans Muziek Blog

Geweldige plaat weer van Stephen Malkmus & The Jigs. Aan de ene kant precies wat je kunt verrassen van Malkmus, maar aan de andere kant ook altijd weer verrassend, bijvoorbeeld door de trompetten.

Lees mijn recensie op:
De krenten uit de pop: Stephen Malkmus & The Jicks - Wig Out At Jagbags - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Zooooo...Die is lekker zeg

Altijd fijn om nieuw materiaal te horen van Malkmus

Eerste luisterbeurt klinkt weer als vanouds

k heb respect voor artiesten die na een band solo verder gaan. Helemaal als het niet een gewone band is, maar gezien wordt als een van de invloedrijkste uit de jaren ’90. Wat dat betreft verdient Stephen Malkmus alle lof. Na 5 albums en 10 jaar Pavement is deze meneer alweer toe aan zijn 6e solo album (meer dan met Pavement dus) in 12 jaar. De muziek? Rammel-rock, pop dingen zeg maar. Eigenlijk precies wat ik leuk vind.

Maar op een of andere manier heeft meneer Malkmus dat solo nooit zo over weten te dragen als dat met Pavement wel gelukt is. Zijn vorige albums zijn goed te pruimen, maar blijven allemaal hangen op de 3.5. Hier gebeurt dat eigenlijk ook. Het is absoluut een leuk album, maar voor mijn gevoel mist het iets waar ik niet zo goed de vinger op kan leggen. Voor een deel is dat misschien dat het te ‘netjes’ blijft. In sommige nummers gaat het wel los, maar echt radicaal uit de bocht vliegen doet het nergens. Dan zijn er nog de rustige ‘pop’-nummers, maar deze vind ik niet allemaal even sterk. Vooral in het midden kakt het album
een beetje in naar mijn mening. Zijn vorige albums hadden datzelfde probleem dus. Zelfs het toevoegen van blazers in dit album (wat normaal gesproken garant staat voor succes bij me) kan dat niet verhelpen.

Dat moet toch eigenlijk een kwelling zijn. Solo verder gaan en dan nog altijd vergeleken worden met de band waar je 12 jaar geleden mee gestopt bent. Als dit een nieuw bandje was, kijk je toch heel anders tegen de muziek aan. Nu weet je wat er in potentie mogelijk is en ga je daar toch mee vergelijken. Leuk album, maar het haalt nergens het niveau van Pavement.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Vreemd dat dit prima album niet bij de andere Stephen Malkmus albums staat! So wie so een beetje een rommeltje daar. Kunnen we niet alle albums met de Jicks ordenen onder Stephen Malkmus & The Jicks?

Ze gaan blijkbaar uit van wat er op de albumhoes staat om de artiest te bepalen. Het ziet er inderdaad niet uit. In ieder geval heb ik er reeds voor gezorgd dat dit album wel bij de andere albums van Stephen Malkmus & The Jicks te vinden is.

Over de plaat zelf: wederom een aardig plaatje met het typische gitaargepingel van Malkmus en de zijnen. Soms uitstekend (Lariat bijvoorbeeld), maar over de gehele lijn wat te standaardrock om me echt van mijn stoel te blazen.

Dank voor de opruimactie!
Overigens staat op mijn exemplaar van Pig Lib vermeld: S M & Jicks. Dat nemen we toch ook niet zo op in MuMe?
Ik pleit voor een eenduidige spelling: Stephen Malkmus & The Jicks. Zelf maakt Malkmus er natuurlijk wat dat betreft ook een rommeltje van, dat geef ik grif toe...

Fijne plaat die wel wat verschillende kanten opgaat, zowel kwa stijlen als kwa kwaliteit. Neemt niet weg dat dit zeer lekkere, toegankelijke, gitaarrock is waarbij de psychedelische invloeden en de blazers als een aangename verrassing komen.

J Smoov is niet alleen een rustpunt maar ook wel het hoogtepunt van de plaat.

heerlijke plaat echte pavement sound,ben benieuwd of er( voor mij )nog een beter album uitkomt in 2014