Äänipää - Through a Pre-Memory (2013)

Samenwerking van Stephen O'Malley en Mika Vainio (Pan Sonic). En dat levert een hele beheerste en spannende plaat op. Minder gruis dan je zou verwachten van O'Malley, juist Vainio levert hier dat aandeel. Heel mooi!

Lees mijn recensie van Through A Pre-Memory op Zware Metalen.

Äänipää is een naam die waarschijnlijk nog niet bij veel mensen bekend is. Wanneer ik Stephen O'Malley noem zal er misschien wel een belletje gaan rinkelen, hij is namelijk één van de leden van Sunn O))). Dit is een samenwerking met Miko Vainio, een experimentele electronicmuzikant uit Finland. Deze mannen zoeken het in de lage geluidsfrequenties maar allebei op een andere manier. Ook levert Alan Dubin (ex-Khanate, Gnaw, OLD) een vocale bijdrage aan de plaat...

Liefhebbers van de donkere muziek van gitarist Stephen O’Malley (van KTL en Sunn O)))) en elektronicaspecialist Mika Vainio (van Pan Sonic) spitsen automatisch de oren als er gesproken wordt over een samenwerking tussen deze twee grootheden. Wie ‘Through A Pre-Memory’ afspeelt sluit best ramen en gordijnen om zich compleet onder te dompelen in deze gitzwarte wereld.

Met de deur in huis vallen doet ÄÄNIPÄÄ echter niet. Het begin van de opener is vooral kaal, doch sfeervol: met trage kickdrums van Vainio en spaarzame gitaarakkoorden van de Amerikaan. In dit nummer introduceert het duo Alan Dubin, een Amerikaanse doom-zanger en vertrouwde medemuzikant van Stephen O’Malley (beide zijn vaste leden van de doommetal-band Khanate). Dubin mag zijn stembanden meteen botvieren op de onverstaanbare teksten van een Russische dichteres. Net als in Khanate gaat hij ook hier hevig te keer en schrikt er niet voor terug om zijn verbale expressie kracht bij te zetten door hysterisch te kelen. Na een strakke en overwegend rustige passage, verandert het stuk in een ijzig soundscape-tafereel waarin geluiden minder afgetekend zijn. Uiteindelijk is het Dubin die al krijsend het laatste deel van het drieluik en de ware apocalyps aankondigt met de woorden “When / At Night / I Wait for Her / To Come”. Het duo antwoordt hierop met een slopende ritme en een heerlijk lage gitaarriff volgens het gekende Sunn O)))-recept. Vooral de combinatie tussen de maniakale stem en de brutale muziek doet denken aan enkele wansmakelijke horror scènes. De muziek wordt lichtelijk overdadig als er nog scherpe, dissonante vioolgeluiden bij gemixt worden.

Qua geluidsarchitectuur is ‘Toward All Thresholds’ een uitschieter. De zware puls die het nummer inleidt, lijkt afkomstig uit de diepste krochten van de planeet. In het ijzingwekkend stille voorspel vol elektronische details komt geleidelijk aan een gitaardrone aangedreven die de leegte opvult. Eens het pallet is opgewarmd, lanceert Vainio een hard beukend industrial-techno beatritme dat in strakke pas marcheert richting de eindmeet. Moddervet wordt het echt als O’Malley zijn gitaarklanken gebruikt om de flanken van dit oprukkend strijdbataljon te dekken.

De verschroeiende gitaarpartijen worden flink wat ruwer in ‘Mirror Of Mirror Dreams’. Na deze afmattende noise-etappe duikt er een klein lichtpuntje op in het album, wanneer strijkers (viool, contrabas en cello) het instrumentarium aanvullen. Lang duurt het echter niet want daar staat Alan Dubin weer de boel bijeen te schreeuwen als een vrijgelaten monster die terreur wil zaaien. Want dat is het pad dat ÄÄNIPÄÄ afloopt met dit debuutalbum: één van verwoesting en weinig leven. Ramen openen en frisse lucht inademen kan nog steeds.

Alleen al voor de hoes zou ik 'm kunnen kopen. Op vinyl dan hè...