Barclay James Harvest - Best Of (1991)

Deze verzamelaar van Polystar biedt enkel songs uit de Polydor-tijd (in dit geval van 1974 tot en met 1990) en heeft daarbij twee songs van 'Welcome to the Show': de titelsong en 'John Lennon's Guitar', en slaat daarbij alleen het album 'Face to Face' over. De versie van 'Mocking Bird' is van de liveplaat 'Berlin: A Concert for the People'.

Mijn versie van de lp heeft bijna 30 minuten per plastkant wat de dynamiek geen goed doet. Los van de tracklisting biedt deze plaat verder gern informatie, wat het een beetje een goedkope verzamelaar maakt. Ik vind de hoes ook niet erg leuk, ook de chromen vlinder op de motorkap maslt dat niet goed.

Zelf heb ik deze CD, waarvan de hoes ook nauwelijks fraaier is. Dat is kennelijk een oorspronkelijk Britse release van bijna een jaar later. Twee tracks zijn anders, maar omdat ook de trackvolgorde verder gelijk is, vermoed ik dat de Britten zich hebben gebaseerd op de tracklist van deze Westduitse uitgave.

Het was ooit mijn eerste CD van BJH, en überhaupt mijn eerste nadere kennismaking, want ik kende de band tot die tijd voornamelijk van de hitjes Titles en Life is for living. Ik heb er naderhand nog flink wat CD's en ook LP's bijgekocht, waaruit je mag concluderen dat die eerste kennismaking beviel. Toch vind ik niet alle nummers goed, want songs als Loving is easy, Rock 'n' roll star en Love on the line kunnen me eigenlijk maar matig bekoren. Ook het karakter van Titles (samengesteld uit allemaal Beatles-songtitels) en Poor man's Moody Blues (zo werd BJH kennelijk in de pers genoemd, ze speelden erop in met dit nummer, dat zijn refrein leent van Nights in white satin) vind ik een beetje gezocht.

Gelukkig is het merendeel van de nummers op deze (en die andere verzamelaar) wel redelijk tot behoorlijk goed, maar in de Polydor-tijd verviel BJH vaker in softpop dan in prog. Het is allemaal een beetje veilig en netjes, maar dat is ook kenmerkend voor de band.
Ik denk dat deze verzamelaar net iets beter is dan de andere, want Sip of wine en John Lennon's guitar bevallen me net wat beter dan Stand up en Cheap the bullet. Afgezien daarvan vind ik Mockingbird (ook op mijn compilatie een live-versie van het Berlin-concert) en Child of the universe eigenlijk de beste nummers. Waaruit je kunt afleiden dat hun Harvest-periode misschien toch beter, en in elk geval een stuk proggier was. Gelukkig komt die periode in mijn BJH-collectie tegenwoordig ook redelijk aan bod.

Ik heb deze plaat ook meer ter aanvulling gekocht, want ik ken veel leukere verzamelaars. Met name waaraan superfans Keith en Monika Domona aan hebben mee gewerkt. Ik denk dan gelijk aan deze: Barclay James Harvest - Alone We Fly (1990) - MusicMeter.nl

Overigens was mijn eerste kennismaking met de band twee albums die ik tegelijk kocht: 'Turn of the Tide' en 'Octoberon', en niet lang daarna huurde ik de verzamelaar 'Another Arable Parable' (met songs uit de Harvest-tijd), en daarmee was mijn liefde voor de band wel direct een feit.

De allergrootste hits van de band ('Titles', 'Hymn', 'Life is For Living', 'Victims of Circumstance', winnen het van mij nooit van hun progressieve epische songs als 'Ra', 'For No One', 'Summer Soldier', 'Mocking Bird', 'She Said', 'Suicide?' en 'Medicine Man' om maar wat te noemen.

Omdat dit toch echt één van mijn eerste liefdes is, en ook omdat ik ze gewoon zo ontzettend sympathiek vind, besloot ik alles van ze 'sparen'. Maar dan op vinyl.

Mooi als een band of artiest dat met je doet. Ik herken het wel: een soort merkentrouw, een beetje vergelijkbaar met de liefde voor een voetbalclub (hoewel ikzelf weinig tot niets met sport heb). Je hebt je op jonge leeftijd verbonden aan zo’n club en blijft ze volgen, ook al leveren ze wel eens een mindere prestatie. Ik heb dat zelf vrij sterk met uiteenlopende artiesten als Styx, Heart, Bob Seger en Al Stewart. Die ben ik allemaal een groot deel van hun carrière blijven volgen, ook al zijn lang niet al hun albums briljant. Naast hun albums op LP en/of CD heb ik van hen ook relatief veel singles.

Die BJH-favorieten die je noemt zijn volgens mij allemaal uit hun Harvest-periode. En hoewel ik zelf meer platen uit hun Polydor-tijd heb (daar zijn er per saldo ook veel meer van), vind ook ik die Harvest-albums over het algemeen sterker.

Ik heb ook niks met sport. Overigens heb ik wel eens al mijn Barclay James Harvest-platen ineens verkocht voor 100 gulden. zik had geld nodig en was meer bezig met metal. Dat was rond 1999. Dus wat ik nu bij elkaar heb gespaard is van de afgelopen 6 jaar. Een soort inhaalrace.