Angel Olsen - Burn Your Fire for No Witness (2014)

Leuk, snedig nummertje, dat 'Forgiven / Forgotten'. Alleen heb ik gelezen dat de titel van het album 'Burn Your Fire for No Witness' is, terwijl hier enkel het eerste stuk in staat. Ik zal even een correctie indienen.

Tsjah, ik word hier wat minder vrolijk van. Klinkt een beetje als elk ander indie bandje met vrouwelijke vocalen dat nu populair is. De stem van Olsen blijft natuurlijk uniek, maar is hier zodanig bewerkt dat daar ook minder van overblijft.

Ik heb hetzelfde gevoel als ThirdEyedCitizen. Dit doet me niet zo heel veel, helaas.

Iemand bij Jagjaguwar moet nu goed pissig zijn want de plaat is al gelekt in hoge kwaliteit. Olsen met band gaat meer de richting in van edith frost dan het folky geluid van de eerste plaat. Erg fijn.

Vind m ook verrassend fijn, maar een paar tracks wat minder. Deze tracks worden ongetwijfeld als singles gebruikt of zijn het al, want zijn veel meer rock en veel meer toegankelijk dan de rest van de plaat. Namelijk: Forgiven / Forgotten, High & Wild en Stars. Veel lichtvoetiger dan de rest van de donkere, soms zelfs ietwat lo-fi songs.

Ik vind 'm schitterend Eerste topplaat van 2014 is nu al een feit

Wat is "White Fire" prachtig, echt prachtig...

Mooie plaat. Wordt vooral sterk naar het einde toe. White Fire is wel het pareltje.

Dit nummer doet mij overigens heel erg denken aan Avalanche van Leonard Cohen. Eerste hoogtepunt van 2014 wel.

Goed. Tijd voor nog meer woorden.

De nieuwe plaat van Angel Olsen is een tikkeltje toegankelijker dan voorganger Half Way Home. Burn Your Fire For No Witness lijkt in dat opzicht ook een stukje minder coherent: er staan enkele nummers op die wat mee recht voor zijn (haar) raap zijn en hierdoor ook iets vlakker ogen. Niet dat dit slechte nummers zijn, integendeel. Opener Unfucktheworld is bijvoorbeeld een sterk nummer. Wel mis ik af en toe een beetje de 'gekte' van een nummer als Sweet Dreams of Always Half Strange (Slow Dance Decades komt het meeste in de buurt).

Wat mij betreft is Angel (nog steeds) op haar best in verstilde nummers als het Leonard Cohenesque White Fire en Enemy. Deze nummers zijn dan ook gelijk bloedjemooi. Windows is tot slot een fraaie afsluiter. Het unieke stemgeluid van Angel Olsen zorgt nog steeds voor genoeg boeiende en af en toe kippenvel-momenten. Naar mijn mening dan ook het eerste muzikale hoogtepunt van het prille 2014.

De promo was al begin december rond gestuurd dus het verbaasd me niets.
Ga als ie uit is hem eens checken.

Aan mijn liefde voor Angel veranderd niets.
Blij dat ik vandaag de plaat toch maar mee heb genomen bij Concerto en niet heb gewacht tot het concert in april.

Jeetje wat is Windows een fantastische song! Verre weg het mooiste dat ik ooit van Angel heb gehoord!

Ja mensen, ik heb weer een foutje gemaakt. Net als vorig jaar bij Veronica Falls en Ramona Falls heb ik twee bands door elkaar gehaald. Iemand gaf mij namelijk eens de tip om Agnus Obel te luisteren, en dat heb ik geprobeerd te onthouden. Toen ik op musicmeter deze Angel Olsen voorbij zag komen, dacht ik: oh ja! Die moet ik nog luisteren. Maar goed... Angel Olsen dus, voor mij verder volstrekt onbekend. Ze schijnt ook dingen gedaan te hebben in de band van Bonnie 'Prince' Billy... Dat wist ik dus ook niet.

Het eerste wat me opvalt aan het album is de productie. Die is namelijk nogal blikkerig in het eerste nummer. Vroeger maakte ik mijn eigen 'telefoon'. Een leeg blikje aan de ene kant, een leeg blikje aan de andere kant en een lang stuk touw er tussen. Als je dan door het ene blikje praatte, kon je dat aan de andere kant horen. Nou, laat Angel aan de ene kant in het blikje zingen en stop het andere blikje over een microfoon en neem dat vervolgens op. Zo klinkt het ongeveer. Hierdoor krijgt het wel karakter en iets bijzonders, en is het alles behalve standaard. Maar of het er nou ook beter van wordt weet ik nog niet. Laten we het er op houden dat het anders is. Maar zo is er meer over de productie te melden. Zo komt in het tweede nummer de drum partij wel heel erg nadrukkelijk op de voorgrond, zelfs tot zo'n punt waarbij de drums meer aandacht krijgen dan de zang. Bijzonder, want Angel Olsen kan wel degelijk mooi zingen. Soms een beetje een country feeling wat niet helemaal mijn ding is, maar dat gebeurt gelukkig voor mij niet heel vaak. Op sommige nummers is de instrumentatie vrijwel geheel afwezig, en lijkt het meer op de traditionele singer-songwriter. Hoogtepunt van deze categorie is met grootte voorsprong White Fire. Een duistere sfeer die soms wel doet danken aan Avalanche van Leonard Cohen. Misschien wel het mooiste nummer van 2014 tot nu toe.
Op andere nummers word de rest van de band echter meer gebruikt, zoals Forgiven/Forgotten. Daar lijkt het ineens meer een indie-rock band dan de duistere singer-songwriter.

Het album biedt dus genoeg afwisseling, maar het weet me (op White Fire na) eigenlijk nergens echt te raken. Ook in de stevigere nummers is het allemaal wat standaard, 13 in een dozijn. Zonde, wat haar stem en zang kwaliteiten zijn zeker niet misselijk. De potentie is er zeker, nu alleen hopen dat ze de volgende keer iets unieks neer weet te zetten.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Beter ga je terug in de tijd, want als White Fire je kan smaken zit het met de eerdere albums ook wel goed, Geen rock, meer singer-songwriter folk. Probeer Half Way Home maar eens.

Dit is mijn eerste kennismaking met Angel Olsen, en die bevalt me uitstekend. Een leuk, gevarieerd album. Fijne stem ook. Misschien dat ik op 6 april maar eens een kijkje ga nemen in Paradiso...

Na het debuut in 2012 met het album Half Way Home verschijnt nu twee jaar later het vervolg Burn Your Fire for No Witness van de Amerikaanse folkzangeres Angel Olsen. Ze kreeg vooral bekendheid door het zingen in de band van Bonnie Prince Billy. Haar tweede album gaat veel over emotie en eenzaamheid en ze weet hiermee een eigen geluid neer te zetten.

De rustige openingsklanken van Unfucktheworld zetten een lichte soort droevigheid neer waarbij de stem van Angel goed past. De manier van zingen doet wat denken aan de jaren vijftig waarbij de klanken een beetje weg zweven. Het is een somber nummer waarin de eenzaamheid naar voren komt als iemand er niet meer is om je heen. Met Forgiven / Forgotten worden de akoestische klanken voor het elektronisch gitaarwerk omgeruild waarbij een stevigere sound wordt neergezet. De omschakeling is even wennen en de stem is wat voller qua geluid. Het onderwerp waar het gehele album over gaat komt ook hier weer naar voren maar heeft een wat donkerder en hardere klank door de drums en de gitaar. Hi-Five gaat verder met elektrische gitaren nu met vibrerende tonen en een wat heser geluid van Olsen. De eenzaamheid keert weer terug en lijkt af en toe te veel als factor naar voren te komen in nummers die qua tekst weinig afwisseling bieden. Het beste leent de stem van Angel zich toch voor de wat rustigere songs zoals het bijna zeven minuten durende White Fire. Met de zachte en sombere herhalende klanken van de gitaar wordt de basis van het nummer neergezet. Olsen’s stem klinkt in diepe droefenis en er is niet veel instrumentatie nodig om de perfect geplaatste zinnen extra te hoeven benadrukken. Eén van de sterkere nummers van het album waarmee het unieke stemgeluid van Olsen goed naar voren komt.

“So I turned on a picture show
I disappeared the lines
As memories came flooding in
The tears blew out my eyes”

Daarna keert het elektrische gitaarwerk weer terug in het sterk uitgevoerde High & Wild. Het volume neemt toe naarmate het nummer vordert en de klanken worden heser en donkerder om het thema van iemand die je niet meer zal spreken. Met Lights Out brengt Angel steun op hulpeloze momenten waar je het even niet meer zitten. Sta op voor jezelf en ga weer met je beide benen op de grond staan. Een nummer waarbij de instrumentatie opnieuw erg sterk is en de korte gitaarsolo goed in het gehoor ligt. Nog steeds wat donker en ruw qua klanken maar heerlijk op een wat grauwe dag. Stars gaat verder op dezelfde wijze en kent een sterke opbouw naar het wat stevigere refrein. Het nummer valt wat minder op dan de voorgangers maar kent wel weer een sterke afsluiting met een goede muzikale mix van felle en hoge geluiden. Met Iota verzwakt het album licht aangezien het muzikaal gezien niet zoveel voorbrengt en de zang iets minder kan overtuigen dan op de voorgaande nummers. Het ontspannende akoestische geluid komt ook in Dance Slow Decades weer naar voren waarbij het uitloopt naar een wat ruiger geluid met veel bombastische klanken. Het einde van het album is van een wat minder niveau doordat de doordringbare kracht van Angel wat lijkt weg te vloeien. Qua tekst kan Enemy nog wel overtuigen doordat je de pijn voelt bij het vertrouwen wat je in iemand mist en je vijanden die misschien wel dichter bij je staan dan je denkt. Het laatste nummer sluit de plaat niet helemaal af zoals je zou hopen, de sterke teksten van een groot deel van het album zijn hier niet meer aanwezig. De somberheid en grauwe tonen zijn er nog wel maar komen er niet meer zo sterk uit op Windows.

“sometimes our enemies
are closer than we think
sometimes the ones we trust
may have to give up listening

i wish it were the same
as it is in my mind
i’d lie to learn a thing or two
give me a reason why”

Het tweede album van Angel is afwisselend qua niveau en instrumentatie. Vooral het eerste deel van het album is overtuigend met White Fire en Lights Out als hoogtepunten. Het akoestische en elektronische geluid wordt sterk afgewisseld in grauwe en donkere klanken. De sombere teksten over eenzaamheid en mensen die je niet meer zien staan vormen een vast patroon door het gehele album. Niet overal komt dit even overtuigend naar voren en vooral de laatste paar nummers halen het niveau van het album wat omlaag. Toch weet Olsen een eigen sound te creëren waarbij haar stem vooral in de rustige nummers veel emotie en diepgang brengt.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

'k Vind de cd fantastisch. Laatste weken beluister ik al niets anders. Sommige zeggen hier dat het lijkt op al die populaire indiegroepjes die je nu overal hoort, bizar, want ik vind het net juist het tegenovergestelde.. White Fire is inderdaad een pareltje!

Recensie op de krenten uit de pop (met luisterlinks):
De krenten uit de pop: Angel Olsen - Burn Your Fire For No Witness - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Er wordt mij met enige regelmaat verweten dat ik veel teveel aandacht besteed aan vrouwelijke muzikanten. Daar probeer ik de laatste tijd zeker op te letten, maar feit blijft dat vrouwelijke muzikanten mij over het algemeen makkelijker verleiden dan hun mannelijke soortgenoten. Zo had ook Angel Olsen maar één poging nodig om mijn hart te winnen. Dat lukte haar vorig jaar niet met haar debuut Halfway Home, om de eenvoudige reden dat ik deze plaat vorig jaar over het hoofd heb gezien, maar met Burn Your Fire For No Witness was het direct raak. Burn Your Fire For No Witness is verschenen op het eigenzinnige Jagjaguwar label. Dit label is vooral bekend vanwege de wat stevigere gitaarbands, maar met Lia Ices en Sharon van Etten heeft Jagjaguwar ook al twee bijzonder eigenzinnige vrouwelijke singer-songwriters onder contract. Ook op Angel Olsen past het predicaat 'eigenzinnige vrouwelijke singer-songwriter'. De Amerikaanse muzikante werkte in het verleden met Bonnie ‘Prince’ Billy en heeft op haar tweede plaat de ingetogen folk verruild voor een wat stekeliger en meer band georiënteerd geluid. Burn Your Fire For No Witness is zeker geen zoete verleiding. De muziek van Angel Olsen wordt voor een belangrijk deel bepaald door de stem van de singer-songwriter uit Chicago. Olsen beschikt over een wat onvast en ongepolijst stemgeluid, dat bij een aantal lezers van deze BLOG ongetwijfeld een allergische reactie op zal roepen, maar dat mij op één of andere manier weet te raken. Kindamuzik.net heeft overigens de mooiste omschrijving bedacht voor de stem en de songs van Angel Olsen en deze omschrijving wil ik niemand onthouden: "Singer-songwriter Angel Olsen heeft een stem als een scheermes en ze laat haar liedjes klinken als open wonden". Enig muzikaal masochisme is mij kennelijk niet vreemd, want de stem van Angel Olsen doet iets met me en haar songs vind ik prachtig. Angel Olsen manifesteert zich op Burn Your Fire For No Witness wat mij betreft als een geweldig songwriter in de A-categorie. Ze laat zich in flink wat van haar songs hoorbaar beïnvloeden door PJ Harvey, maar Angel Olsen kan ook klinken als een rauwe versie van Lana Del Rey. Wanneer ze de elektrische gitaar verruild voor de akoestische, zoals in het lange en meeslepende White Fire, komen opeens invloeden uit een ver verleden (veel Leonard Cohen en zeker ook Joni Mitchell) aan de oppervlakte, maar door haar bijzondere manier van zingen en haar aparte stem blijft Angel Olsen een geval apart. Burn Your Fire For No Witness is een directe plaat waarop Angel Olsen geen compromissen sluit. Haar minder gepolijste songs zijn rauw, terwijl haar meer singer-songwriter georiënteerde songs aansluiten bij de tradities van het genre. Met name de wat rauwere songs onderscheiden zich nog niet heel nadrukkelijk van die van veel van haar soortgenoten, maar in combinatie met akoestische songs en songs met meer rootsinvloeden is het aanbod van Angel Olsen behoorlijk uniek. Ik was in eerste instantie bang dat de tweede plaat van Angel Olsen snel zou vervliegen en heb de plaat daarom wat langer laten liggen dan gebruikelijk. Inmiddels kan ik concluderen dat Burn Your Fire For No Witness nog een tijd aan kracht blijft winnen en daarom niet mag ontbreken tussen mijn krenten uit de pop. Erwin Zijleman

Ik deel je enthousiasme, Erwin, hoewel ik haar debuut en de EP toch nog wat beter vind. 'White Fire' is inderdaad très Leonard Cohen, maar ik ben ook erg gecharmeerd door de opener. Later hopelijk meer, maar 4 sterren kan ik hier absoluut al aan uitdelen.

Klopt AOVV, die ben ik nu ook aan het ontdekken en is inderdaad heel mooi.

Wat een heerlijke plaat is dit. Angel Olsen weet met liedjes die in de basis gewoon folk liedjes zijn te overtuigen. Zowel als zij ze klein houdt als wanneer zij aan de haal gaat met The Velvet Underground. Ik heb zelfs het idee dat als het mogelijk was voor die band om nog een tour te doen, dat ze de vervanger van Nico bij deze gevonden zouden hebben. Over het geheel genomen is dit album thematisch gezien er niet een om vrolijk van te worden. "Eenzaamheid" spat werkelijk uit de nullen en enen. Muzikaal gezien word ik hier in ieder geval wel erg vrolijk van. Het zit gewoon bijzonder lekker in elkaar en nodigt uit tot veel herbeluisteren. Ik weet niet waar het naar toe gaat met dit muziek jaar, maar in mijn top 10 is het nu al dringen en het is nog geen april. Burn your fire for no witness doet volop mee op dit moment.

Voor een volledige recensie, klik dan hier naar het blog van WoNo Magazine.

Na de zomer is mevrouw zeer waarschijnlijk terug in het land, tot die tijd maar gewoon weer verder met de platen beluisteren.
Deze vaak gedraaid afgelopen dagen en blijft toch wel een hele mooi. Echt wel wat beter dan de voorganger. Hangt mooi tussen debuut EP en eerste LP in hangen.

Gisteren, 6 april, live in Paradiso. Angel Olsen moet duidelijk wennen aan alle aandacht, want we zagen haar rug te veel tijdens een optreden, maar haar songs deden het werk. Ik heb Paradiso nog nooit zo stil meegemaakt, met alleen de twee bardames de vrolijk door kwebbelden over het leven. Nadat in de set de hardere nummers het eerst aan de beurt kwamen, kwamen de zachtere nummers nog steeds met de band voorbij. Bijzonder overtuigend gebracht. Goed geluid, veel galm op zang en lead gitaar. De grote verrassing kwam aan het einde. De band verliet het podium en Olsen bleef alleen achter met haar, elektrische, gitaar. 'White fire' kreeg een uitvoering die het publiek de adem deed inhouden. De hele bovenzaal van Paradiso bleef stil, het hele, vrij lange folknummer lang. Dan heb je iets in je mars en een dankbaar publiek. Angel Olsen heeft de belofte ingelost die 'Burn your fire for no witness' voor mij maakte en is er een voor de toekomst.

Je kunt op het blog van WoNo Magazine terecht voor het hele verslag.

Wo.

Waarom vergeet toch iedereen in in ieder stuk dat tegenwoordig over haar wordt geschreven dat ze voor Half Way Home ook al Strange Cacti (en Lady of the Waterpark) heeft uitgebracht (lady of the waterpark alleen als tape met covers en dat is er een om niet naar terug te grijpen want is niet heel bijzonder).

Verder is ze inderdaad best wel verlegen, zelfs na de vele optredens die ze heeft gedaan. Maar dat vind ik eigenlijk wel wat charme hebben. Ergens zou het voor mij niet meer helemaal kloppen als ze zou veranderen in een arrogante dame.
Nu is het, zoals een vriend van me gisteren zei, de perfect combinatie tussen het schattige lieve meisje en de stiekeme femme fatale.

Pas de afgelopen dagen in aanraking mee gekomen.
Edith Frost inderdaad, vooral de rustigere nummers, maar hoor behoorlijk wat Liz Phair invloeden ten tijde van Exile, dus prettig, en sixties psych maar wat the heck hele mooie plaat.
Waarvan ik de rustigere het meeste bij me doen.
Lijkt wel weer anno 1997.
Mooi mooi

Burn your fire for no witness,
It's the only way it's done

Heerlijk begin van deze plaat van Angel Olsen, eerst drie lekker korte gruizige nummers (single Hi-Five mag er absoluut zijn!) en dan uitpakken met toch wel het meesterwerk van deze mevrouw, het werkelijk adembenemende White Fire. Voor mij de mooiste song van 2014, ik draai hem zo 10x op een dag. Dat staccato 'it eases me somehow to know that even this will change' ook, mijn oortjes verbranden bijna van opwinding als ze dat de luisteraar toefluistert. Daarna neemt het gruizige het weer over op met het lekkere High and Wild, een perfecte eerste helft derhalve.

In de tweede helft valt het tempo op één of andere manier een beetje weg, is het momentum verdwenen. Gelukkig is de uitzondering hierop de prachtige afsluiter Windows die weer echt binnenkomt. Toch is en blijft deze plaat eerste en vooral de moeite waard vanwege White Fire, misschien zet ik die wel in m'n top 10 aller tijden, dat nummer overstijgt toch wel echt alles...

Doorontwikkeling van meer slinger/songwriter naar een band/rock georiënteerd geluid. Die jas past Angel Olsen ook heel goed. Fijn plaatje