Crossroads (2013)

Een compilatie van de optredens op het Crossroads Guitar Festival van eerder dit jaar. De opbrengsten gingen naar Clapton's Crossroads Centre: een kliniek die betaalbare behandeling voor alcohol en drugsverslavingen aanbied.
Zo'n beetje de gehele line-up van het festival is vertegenwoordigd op deze release. Alleen B.B. King (die volgens de festival line-up wel aanwezig was) schittert in afwezigheid.

Is dit een cd of een dvd, alle andere crossroads concerten zijn alleen op dvd uitgebracht.

Dit is een cd, anders dan mocht hij niet op de website.;)

B.B. King was inderdaad aanwezig en speelde samen met Clapton, Vaughan en Cray een heerlijke versie van Every Day I Have The Blues. Op Youtube is dit optreden vanwege auteursrechten bewerkt (wel te zien, maar zonder geluid: zie hier...), maar je ziet de lol en respect over en weer.

Interessante release en voor de vierde keer is dit Festival georganiseerd. Vanaf 2004 elke drie jaar en vooral artiesten als Sonny Landreth, Robert Cray en B.B. King zijn op bijna alle festivals te horen/zien. Dit alles staat garant voor blues in zijn beste vorm. Geen idee of de vorige festivals net als deze ook op CD/DVD zijn te krijgen. Wel zijn hiervan fantastisch goede bootlegs te krijgen in superkwaliteit en compleet. De bootlegversie van deze 2013 bevat bijna 1,5 uur meer muziek, maar de kwaliteit laat wat te wensen over.

Deze originele release is een mooie compilatie, alleen dus jammer dat ze (mijns inziens) 1 van de hoogtepuntjes met dé King hebben weggelaten zowel op CD als op de DVD. Vreemd dat op de site wordt gesproken van 32 tracks op 2 CD's...

Ik heb de drie eerdere dvd's van Crossroads. Die hebben allemaal hun ups and downs, maar over het algemeen zijn ze de moeite waard. Nu zie ik de tracklist hier en dan krijg ik toch het idee 'weer hetzelfde liedje'.

Dat was op die vorige versies al eens letterlijk zo. Het zijn steeds dezelfde artiesten, vaak in dezelfde gelegenheidsformaties. Wat voegt dit nog toe als je niet van Robert Cray, Doyle Bramhall II, John Gayer, Sonny Landreth (wel een fenomenale gitarist) en Jimmie Vaughan houd?

Volgens mij skip ik deze maar. Was bijv. niet onder de indruk van de tamme uitvoering van 'Why Does Love Got to Be So Sad', terwijl mijn hoop op de Allmans en Mahal is gevestigd. B.B. King mis je overigens niet. Tijdens zijn laatste tours was hij onderhand meer aan het praten dan aan het spelen. Hij speelt ook gigantisch op de automatische piloot. Op zijn 88e kan hij beter zijn welverdiende rust pakken.

Inderdaad hebben alle vier de concerten hun ups and downs, echter blijven diverse combinaties van artiesten boeien. Op dit album is zeker John Mayer (misschien de broer van diegene die jij bedoeld ), Gary Clark, natuurlijk Clapton en de tacks met Allman.
Niet werelds of te vergelijken met grootse blues(compilatie)albums, maar wel zeker de moeite waard als liefhebber van de bluesmuziek.