Heathen - Victims of Deception (1991)

Heathen was een veelbelovende thrash band uit Californië, werd zelfs getekend door Roadrunner, maar brak nooit echt door. Jammer, want de twee Heathen-platen zijn absoluut niet slecht. Compromisloze Bay Area thrash, zoals in die dagen populair was.

Hier had ik al veel goeds over gelezen, maar mij kan het niet echt boeien. Ik hoor wel dat we hier te maken hebben met goede muzikanten, er zitten meer dan voldoende goeie melodietjes in, maar de zang van David Godfrey is niet echt mijn ding, de nummers duren me te lang en gaan na verloop van tijd zelfs vervelen en het wordt allemaal net iets te braafjes gebracht.

Pas op, slecht is het allesbehalve, maar er is beter te vinden in het genre, dus ik zie niet in waarom men hier veel tijd aan zou spenderen.
Gitarist Lee Altus speelde ook nog bij Die Krupps en zit nu bij Exodus.

Vier lange jaren zitten er tussen het debuut Breaking the Silence en deze tweede door omstandigheden: een nieuwe drummer Darren Minter wordt aangesteld en in een wanhopige poging alsnog door te breken, want hun debuut werd maar lauwtjes onthaald, stelt Heathen de voormalige Exodus-frontman Paul Baloff aan als nieuwe zanger. Die samenwerking blijft beperkt tot een demo en David Godfrey keert terug als zanger.
Op dit tweede album hoor ik meer mid-tempo nummers en goede solo’s, alleen duren de nummers ook voor mij te lang, ook al zitten er breaks en voldoende techniek in. Ik vind het voor mij geen goed teken dat ik opveer bij Kill the King dat dan nog een cover van Rainbow is, niet onaardig maar niet geschikt om als thrashnummer te worden gecoverd. Het grote probleem is ook dat het zo saai overkomt. Lange nummers zijn niet noodzakelijk goede nummers, enkel de sporadische tempoversnellingen en breaks tijdens de solo’s (mooi voorbeeld Morbid Curiosity) redden het voor mij. Guitarmony is de korte en leuke instrumental van dienst, had misschien beter meer vooraan op dit album gestaan want de eerste drie nummers vormen een lange zit.
Het blijft een typisch voorbeeld van Bay Area Thrash van begin de jaren negentig maar het ontbeert mij een beetje aan punch. Niet al kommer en kwel wat hier de klok slaat, maar ik vind deze iets minder dan het debuut.

Issues issues, tis altijd wat met Heathen. Zanger weg, Baloff erin en eruit, zelfs Metal Church's David Wayne erin en eruit en uiteindelijk met de originele zanger David White aan de slag. Dit album heeft zijn oorsprong in de toen enorm in opkomst zijnde technical thrash scene (eind jaren 80). In mijn ogen één van de goed bewaarde pareltjes. Als je alleen maar om te beuken komt dan kun je beter het debuut nemen, maar als je akoestische neo klassieke stukken, tempowisselingen en Lee Altus (nu Exodus) solo's kunt waarderen en ook geregeld headbangend door je huiskamer wil rennen kom je met deze victims of deception niet bedrogen uit. Zoals elk technical thrash album heeft het wel enige inwerkingstijd nodig vanwege de lengte van de songs. Tja en de zanger zingt gewoon (met een beperkt bereik), misschien niet ieders pakkie an.

Wat mij betreft één van de beste tech-thrash albums, misschien wel de beste. Ik denk dat van alle subgenres van metal, tech-thrash mij toch meeste ligt. Misschien omdat ik ook houd van progrock en AOR/melodieuze rock.

Heathen, toch wel een beetje de Spinal Tap van de thrash, heeft (net als Forbidden) maar weinig platen uitgebracht, maar degene die ze hebben afgevuurd op ons, zijn wel allemaal erg sterk. Dan heeft Forbidden (per ongeluk) nog wat lichte missers op hun conto.

Deze plaat vat wel een beetje samen wat zoek in metal, en juist de lange songs en de vele solo's en tempowisselingen maken dat ik dit wel echt een meesterlijke plaat vind.

Prisoners of Fate is wel een skipnummer en van de Rainbow-cover word ik nou niet echt vrolijk. Zo hoor je ook maar weer standaard de songs van Rainbow eigenlijk waren.

Fans van Queen/Brian May zouden wel blij worden van Guitarmony trouwens (denk ik).

Ik moet toch wel terugkomen op mijn eerder bericht. Ik vind namelijk de productie niet je van het. Met name de opname van de drums (of de mix) stoort me. En dan doel ik vooral op het tom-geluid. Toms horen hol te klinken en verschillende van toonhoogte. Waarvoor heb je anders een tom-rack met toms van verschillende diameters? Hier klinken de toms allemaal hetzelfde en dan ook alsof er een deur kleppert.

De gitaren en zang staan goed in de mix, dus weet niet wat er verder aan de hand is.

Ken je het debuut ook? Aanradertje.

Volgens mij ken ik alle Heathen-platen, behalve die cover-plaat. Maar ik denk dat ik die mag overslaan.

Staat op **** bij jou, inderdaad. Ik hou het bij het debuut, maar ben stiekem wel nieuwsgierig naar meer.

Ik was er niet live bij toen dit soort platen uitkwamen en ben pas later aangehaakt. Op Annihilator, Forbidden en dat soort bands kan ik elk geval weinig aanbevelen. Want jij kent alles al.

Qua unieke metalmuziek (want jij houdt van uniek, zei je ooit) kan ik wel Veni Domini aanbevelen.