Lincoln Durham - Exodus of the Deemed Unrighteous (2013)

In 2012 verraste Lincoln Durham met The Shovel vs The Howling Bones. Dit album kon op redelijk veel bijval rekenen, getuige de 11 stemmen. Dat is in dit genre al verdienstelijk te noemen. Die bijval was terecht. Omdat traditionele blues niet zo snel meer verrast is het verstandig een mix te zoeken met andere stijlen. Daar slaagde Durham uitstekend. Een mix van blues, folk, roots en rock. Een van de betere albums van 2012 wat mij betreft.

Aan het einde van het afgelopen jaar kwam Durham met deze opvolger. Dan zijn de verwachtingen in mijn geval direct hooggespannen. Durham maakt de verwachtingen echter helemaal waar. Het album is nog een stukkie rauwer en hij schreeuwt er nog wat meer op los met die lekkere hese stem van hem. Omdat hij in zijn jeugd nogal talentvol was met de viool hoopte ik daar iets meer van te horen op dit album. Dat gebeurt niet en vreemd genoeg moet ik Durham gelijk geven dat hij dat hij de viool op een enkel nummer (Exodus Waltz) na thuis heeft gelaten. Dat komt het geheel van dit album alleen maar ten goede. Het is gewoon weer een prachtig album geworden voor de rauwe roots/blues liefhebbers. Hoogtepunten zijn Rise in the River wat een heerlijk ritme heeft, Keep on Allie dat een heerlijke ballad is, Exodus Waltz en het slotnummer Mama waarin naar een prachtige climax wordt toegewerkt. Sinner is het minste nummer, omdat hij zich daar een paar maal even iets te nadrukkelijk overschreeuwt. De mensen die al op het eerste album hebben gestemd kunnen rustig ook dit album proberen en zullen er op zeker geen spijt van krijgen.

Bedankt voor het onder de aandacht brengen, ik wist hier gek genoeg niets van. Tof album. Sinner vind ik wel cool, want ik vind zijn soulvolle schreeuw altijd wel fijn; zie ook een nummer als 'How Does a Crow Fly'.

Op 'Strike Us Down' zit een waterig effectje waar ik niet echt weg van ben. Verder is dit erg leuk en misschien nog wel beter dan zijn vorige album.