Ostrogoth - Feelings of Fury (1987)

Derde album en zwanezang van deze traditionele heavy metal groep uit Gent (België) met een sterk gewijzigde line-up: Peter De Wint (ex-Crossfire, zang en nieuw), Rudy Vercruysse (gitaar), Juno Martins (gitaar en nieuw), Sylvain Cherotti (bass en nieuw), Kris Taerwe (toetsen en nieuw) en Mario Pauwels (drums).
De basisingrediënten blijven dezelfde, na het toetsenintro Conquest volgen een trits uptempo-nummers met uitspattingen van de heren gitaristen (elk apart en samen) en de ietwat schreeuwerige zang van De Wint: ik vind hem ietwat minder zuiver dan zijn voorganger Marc De Brauwer hoewel hij meer agressie en présence bijbrengt.
Negatief vind ik het drumgeluid Mausoleum stijl, vandaag de dag niet meer tolereerbaar. Verbazend vind ik ook de sporadische toevoeging van keyboards, niet echt een meerwaarde (We Are the Ace, Get Out of My Life), moeten ze daarvoor iemand in dienst nemen? Schitterend vind ik het gitaarwerk van beide gitaristen, heel goed luisteren aub. Het is allemaal nog heel goed verteerbaar maar ik mis een beetje het gevoel van het debuutalbum.
Love Can Wait heeft een bedrieglijke titel: “Oh neen, daar is die powerballad weer.” Integendeel, het is een stuwend nummer en daar verbaast Peter De Wint me een beetje! What the Hell Is Going On vind ik de zwakste worp op dit album, tot aan de tempoversnelling althans.
Een drieëneenhalf misschien later nog een halfje bij voor dit raszuiver Belgische speed metal album dat het niveau van hun debuutalbum benadert … volgens mijn bescheiden mening. Met hun EP en drie albums kan ik toch een aardige verzamelaar maken.

Een jaar of wat geleden bracht Mausoleum wat archiefmateriaal uit van onder anderen deze Belgische helden van Ostrogoth. Ik ben blij dat ik daar wat van aangeschaft heb, want ondanks dat het allemaal heel erg jaren 80 klinkt, luistert de metal met het hart op de juiste plaats ontzettend lekker weg. Dit Feelings Of Fury nam de band op met een aantal nieuwe gezichten waaronder zanger Peter de Wint.
Juist de ruwe, krachtige vocalen van deze meer doet Ostrogoth meer dan ooit aan Accept herinneren. Dat dondert niks want welke band heeft nu zo'n geweldige kraker als Samurai op haar repertoire staan? Of het geweldig sinistere Vlad Strigoi. Kortom, metal/hardrock met gespierde vocalen, spectaculaire twin solo's en veel uptempo werk maken van Feelings Of Fury een uitstekende schijf om zoveel mogelijk snelheidsovertredingen te kunnen maken.

En dat halfje krijgen ze vandaag erbij, niet alleen voor hun nieuwjaar maar ook omdat dit album dat verdient.

Goede aanwinst, samen met Too Hot op CD, dat album was me bekend maar deze samenvoeging van albums is op de gok aangeschaft om Feelings of Fury. Om toch maar wat van deze band in huis te hebben.