Death Vessel - Island Intervals (2014)

Een album waar jaren aan gewerkt is om uiteindelijk een half uur muziek over te houden maar wat voor een half uur. Er hangt een mooie bevreemdende sfeer rond het album en in de hoop om nog mensen naar dit album te lokken zou ik hier de namen van Jonsi & Alex Somers (in wiens studio het album is opgenomen) willen vermelden en je hoort ook de stem(pel) van Jonsi in sommige nummers (Isla Drown) maar laten we eerlijk zijn dat Death Vessel (eigenlijk songschrijver Joel Thibodeau) meer dan behoorlijk zijn mannetje staat qua goede songs schrijven, ze van stem en muziek te voorzien en daarmee een album af te leveren dat nergens gaat vervelen met dank aan de korte duur.

Er zit genoeg ademruimte in de muziek, een voorzichtige beat hier, een belletje daar en een rustig akoestische gitaarmotiefje overal wat. Maar meer heeft deze artiest niet nodig (buiten natuurlijk die toch wel speciale, pakkende stem) om te overtuigen.
Dus waar zijn hier al die muziekliefhebbers die het gemiddelde van deze plaat kunnen opkrikken want deze tussen de plooien van de tijd te laten wegglijden lijkt me toch onrechtvaardig...

Tip in de mailbox. Altijd leuk.
Mierzoete liedjes, lekker ongecompliceerd en goed in het gehoor liggend. De track met Jonsi (Ilsa Drown) is tot nu toe favoriet. Loom is ook prachtig. Ik hoor iets van Mew, Wild Beasts, Owl City, Lost in the Trees en niet verrassend Sigur Ros, vooral de instrumentatie (percussie). Een net iets te zoet stemmetje, maar daar hou ik op z'n tijd stiekem wel van. Iets te weinig variatie, gewoon leuk. Ideaal voor een herfstavond. Jonsi - Go (Live) en Jónsi & Alex - Riceboy Sleeps vind ik net een stukje sterker. Mijn eerste inschatting is een kleine 3,5*, zal deze de aankomende weken zeker vaker draaien.

Voor nog geen 6 euro te koop bij medimops.de trouwens.

Island Intervals zit goed in elkaar, hoor je meteen. Daar zijn Jonsi en Somers bij betrokken geweest. Echter voelt het alsof ik naar het minder ontwikkelde broertje van Jonsi luister. Stemgeluid is bijna exact hetzelfde, iets minder hoog misschien. Muzikaal gezien borduurt dit verder op Jonsi - Go. Alleen is het allemaal wel een stuk minder interessant.
Ik krijg een winterwonderland voor mijn neus waar Jonsi de lijntjes heeft getekend en Thibodeau mag inkleuren.
Het is mooi, natuurlijk is het mooi.
Maar niet speciaal.
Denk dat heel veel Jonsi fans dit kunnen waarderen overigens.

Het derde album van Death Vessel (Joel Thibodeau). Het is geen stijlbreuk met de vorige twee, maar wel een koerswijziging. Op zijn eerdere releases, het charmante 'Nothing Is Precious Enough For Us' en het rustieke 'Stay Close', putte hij uit folk, country, roots en ook nog wel wat blues, jazz, rock en pop. Zijn nieuwste album, Island Intervals, laat een rijker en speelser traject zien. Tijdens een verblijf van drie maanden in Reykjavik, IJsland, met Sigur Rós' Jónsi en zijn partner, producer Alex Somers, is deze plaat gemaakt en hun invloed is duidelijk merkbaar. Island Intervals is een levendige mix van orkestrale folksongs, waarbij Joel Thibodeau sterk beïnvloed is door de Noord-Europese soundscapes van zijn collega's.

Bij iedere plaat van Death Vessel ontkom je er niet aan om Joel Thibodeau's zeldzame, betoverende stem te benoemen. Hij staat bekend om zijn androgyne klank en zingt in een verbazingwekkend hoog register, maar zijn stem is robuust en gevuld met een tijdloze persoonlijkheid. Het is moeilijk om hem met andere vocalisten te vergelijken, want er zijn er maar weinig die klinken zoals hij – de enige die me te binnen schiet is misschien niet toevallig Jónsi.

Bepaalde melancholie is wel aanwezig op dit album, maar gelukkig niet de hele tijd. Joél Thibodeau is best in staat om plezier te hebben, zoals met het uitgeklede 'Velvet Antlers', of het landelijke 'Mercury Dime'. Er zijn wel verschuivingen in stemmingen, maar dat voelt niet vreemd. In de acht korte nummers van het album is die stem van groot belang, en daardoor voelt het als één geheel.

Het door Somers geproduceerde "Island Intervals', met samenwerkingen van multi-instrumentalist Pete Donnelly van The Figgs en percussionisten Thorvaldur "Doddi" Thorvaldsson en Samuli Kosminen (de laatste van múm), bevat zeer gestructureerde en sfeervolle nummers, die verder gaan dan de vereenvoudigde, akoestische, gitaargedreven folk.

Er staan nummers op, waar misschien Chris Martin wel een moord voor zou doen en ze zou vertalen voor de grote arena concerten met aanstekers.
Gelukkig houdt Joel Thibodeau het puur en klein op deze wondermooie plaat.
Ik heb deze op mooi vinyl, het enige wat ik jammer vind dat hij maar 33 minuten duurt.