Selim Lemouchi & His Enemies - Earth Air Spirit Water Fire (2013)

Daar is hij dan, het debuutalbum van Selim Lemouchi! De man werd bekend als het brein en gitarist achter The Devil's Blood die met The Thousand Epicentre mijn favoriete plaat van 2011 uitbracht en zelfs tot mijn all time favorieten behoort. Het solowerk is een stuk meer op de psychedelische en spacy kant gericht, dit is te horen op de eerste EP en Next Stop, Universe B..

Dit is een van de platen waar ik echt naar uitkijk! Gelukkig is het al vrij snel 6 december...

De openingstrack genaamd Chiaroscuro staat inmiddels ook online. Een geweldige track die een ontzettend duistere en tegelijk psychedelische sfeer neerzet. Deze gaat sowieso aangeschaft worden, hoge verwachtingen! Als je de sfeervolle en wat rustigere stukken van The Thousandfold Epicentre goed vond gaat dit denk ik wel in de smaak vallen.

Inmiddels volledig te beluisteren op de Luisterpaal van 3Voor12.

Ah nice. Straks gelijk even aanzwengelen.

Net voor de eerste keer geluisterd en ik ben blij dat ik hem al in de bestelling heb staan. Het hoofdstuk van The Devil's Blood is afgesloten maar Farida (F.) zingt toch op deze plaat, daar ben ik blij mee. Haar meeslepende stemgeluid geeft de muziek net wat extra's. De plaat bevat lekker uitgesponnen nummers met geweldig gitaarwerk van Selim, zijn meest gevoelige gitaarspel tot nu toe. De hoge verwachtingen zijn in ieder geval ingelost en ik ga er nog veel plezier van hebben, het album is namelijk ontzettend gelaagd, zo te horen.

Is het niet gewoon The Devil's Blood. Maar dan met een andere naam zodat het keurslijf niet aan hoeft?

The Devil's Blood is toch een stuk meer uptempo op die uitgebrachte demo's van dit jaar na. Tracks als Everlasting Saturnalia en Feverdance (de langere en sfeervolle tracks) zijn mijn favorieten van TDB en dan heb je aan Earth Air Spirit Water Fire een hele goede plaat. Ik vind het geen voortzetting van TDB aangezien ik hele andere invloeden hoor, onder andere Pink Floyd met Syd Barrett en Hawkwind.

Ok, ben benieuwd.

Een magere 3,5. En die zijn voor de laatste 2 nummers. Het eerste nummer scheurt tegen mijn irritatie grens aan...als ze het lalalala gedeelte eruit hadden gelaten was het een stuk beter geweest!! Nummer 2 en 3 doen me weinig!!

Dat laatste gedeelte van Chiaroscuro vind ik juist ontzettend gaaf, net alsof je in een gestoord circus terecht komt waar allerlei stemmen om je heen cirkelen. Heel duister en verontrustend begin van het album. Lemouchi ziet het album als een periode tussen zonsondergang en zonsopgang en daar kan ik me compleet in vinden.

Het volledige interview is trouwens hier te lezen op 3Voor12, interessant:

Selim Lemouchi & His Enemies: voorbij het zelf, los van grenzen

Die Lemouchi heeft een aparte kijk op dingen. Ik mag dat wel.

Ik vind het een hoop gezwam. Bij TDB waren er ook geen grenzen aan het maken van de muziek, beweerde hij destijds. En hij moet opzoeken wat occulte rock is...kom op, zeg!!

Straks heeft hij nog het licht gezien.

Vanmiddag binnen gekregen op CD en het is echt een wereld van verschil tussen de stream en CD-kwaliteit! Wat ik eerst een erg goede sfeervolle plaat vond via de stream wordt ineens een waar psychedelisch avontuur met ontzettend veel detail dat behoort tot het beste wat ik dit jaar heb gehoord. Een gemiddelde van 2,25* is gewoon ronduit schandalig en dat zal snel door mij omhoog worden getrapt. Hoe hoog wijzen nog meer luisterbeurten uit...

Toch maar in huis halen dus...

Geen woord teveel gezegd, Don Cappuccino Het is een prachtrelease. De zweverige kant van The Devil's Blood is het vertrekpunt, maar Earth Air Spirit Water Fire gaat veel verder dan dat. Minder rock en meer kosmische sfeerlandschappen. Daar komt het een beetje op neer. Met enkele bevreemdende doch zinderende solo's worden de nodige invloeden uit de bekende 60's psychedelica aangehaald. Hawkwind en de vroege Pink Floyd zijn dan niet ver weg.

Het geheel wordt nu en dan opgeluisterd door eenvoudige maar effectieve analoge synths. Echt. Waarom bands toch altijd dat digitale geluid aanhangen is me een raadsel. Luister eens hoe gaaf de drums en het toetsenwerk hierop klinkt. Dan wil je niet anders meer.

Voor opzwepende hardrock kun je niet meer bij Lemouchi terecht. Het rockt wel, maar het is vrij ingetogen allemaal. Het lijkt wel doom, maar dan zonder de verpletterende stoomwalsriffs. Het kostte me even moeite, maar inmiddels ben ik als een blok gevallen voor Earth Air Spirit Water Fire.

Deze plaat is opgenomen in de Into The Void studio van Pieter Kloos in Eindhoven, daar wordt bijna altijd analoog opgenomen. Een voorbeeld van een andere plaat uit 2013 die ook daar is opgenomen is het debuutalbum van Monomyth, klinkt ook werkelijk waar fantastisch en helder.

Earth Air Spirit Water Fire is een fantastische zwanenzang van Selim Lemouchi. Hij is namelijk overleden.

Wtf?

Las het ook net! RIP

De teksten van Deep Dark Waters zijn trouwens een prachtige afscheidsbrief.