Neuronium - Olim (1990)

Het lastige bij Michel Huygen of Neuronium is de vraag met wie je te doen hebt? In een interview heb ik Michel Huygen horen zeggen dat hij platen onder zijn eigen naam uitbrengt als dank voor iets wat bij Neuronium is gelukt. Hoe dan ook is dit volgens de Wikipedia het 14e album wat hij onder de naam Neuronium uitbrengt. Naast dit alles bevat Olim muziek die gebruikt is in de documentaires "El orto Mexico" en "El imperio del sol." Het woord Olim betekent overigens: vroeger.

Als ik de foto's op het inlegvelletje bij de cd bekijk zouden dit best wel mooie documentaires kunnen zijn geweest onder regie van Fermando Jiminéz, een viend van Huygen. En al heb ik nooit Spaans gehad, volgens mij spreken de beelden voor zich.

En dan waar het hier om draait de muziek. Deze is behoorlijk goed te noemen al klinkt de gebruikte electronica soms wat koud aan. In gedachte doemen beelden op hoe het vroeger in Mexico moet zijn geweest. Fraaie landschappen van uitgestrekte vlakten tussen de bergen waar zaken staan die aan cultuur doen denken en die van generatie op generatie in takt zijn gehouden om het verhaal door te vertellen wat heel vroeger heeft plaats gevonden. Met mijn ogen dicht zie ik hoe de camera inzoemd op details uit die tijd. Daarnaast zie ik mensen lopen die door dierenhuiden zijn beschermt tegen de elementen van de natuur. Het moet daardoor alleen al een bijzondere documantaire zijn geweest van 26 afleveringen over een oude cultuur die er niet meer is en die alleen al door de muziek op mijn netvlies ontstaat.

Toch is dit album geen meesterwerk voor mij en dit komt door de ruwe productie op sommige plaatsen en de soms wat kinderlijke klanken uit de electronica-winkel. Desalniettemin een album om thuis te draaien om toch het gevoel te hebben op een cultureel-verantwoordelijke vakantie te zijn.