Het verbaast me dat er bij dit album nog geen berichten zijn geplaatst, derhalve deze aftrap.
Het bijzondere van dit album is de combinatie van trombone en bariton sax, ipv de meer gebruikelijke tenor sax.
Hierdoor ontstaat een wat zwaarder 'frontgeluid' dan anders het geval zou zijn geweest.
Vier van de zes composities zijn afkomstig van Fuller en dat zijn m.i. ook de beste tracks.
Het album opent sterk met het blues-beinvloede Algonquin.
Daarna volgt een wals met een vrij laag tempo waarin het volle, maar toch luchtige, trombonegeluid van Fuller goed naar voren komt en waarin tevens een bassolo van Chambers voorkomt.
Bone & Bari is een uptempo jazz nummer evenals het slotnummer.
Ik heb dit als Japanse uitgave op CD in een 20 bit 88kHz geremasterde vorm en dat klinkt eigenlijk helemaal niet verkeerd ondanks dat dit al meer dan 60 jaar geleden is opgenomen.