Nativity in Black (1994)

Hier staan best wat coole covers op. Vooral Solitude door Cathedral is erg mooi en ook Dickinson levert weer een geweldige zangprestatie maar eerlijk is eerlijk er zit ook een hoop matige troep tussen. 100 homo dj's bijvoorbeeld bakken er absoluut niets van en de versie van Iron Man is totaal overbodig.

Nativity In Black is een hele aardige Black Sabbath tribute cd met enkele grote namen. Biohazard opent het bal voorzichtig, maar met de moddervette Children Of The Grave interpretatie van White Zombie begint het feestje pas echt.

Megadeth maakt een hyperactieve versie van Paranoid. 1000 Homo Dj's (Is eigenlijk gewoon Ministry) doet een industrial benadering van Supernaut. En zo worden er steeds een leuke draai gegeven aan de Sabbath evergreens.

Wat mij opvalt is dat een redelijk heavy band als Sepultura eigenlijk helemaal niet veel verandert aan Symptom Of The Universe. Ergo, Symptom Of The Universe klonk in 1975 al zo heavy als Sepultura anderhalf decennium later.

Type O Negative gaat er wat mij betreft met de hoofdprijs vandoor middels een machtige, kwaadaardige uitvoering van Black Sabbath.

Rob Halford valt helaas een beetje tegen met zijn fantasieloze benadering van The Wizard. Ook Ugly Kid Joe brengt N.I.B. maar matigjes.

Normaal moet ik niets van dit soort releases weten, maar Nativity In Black is een verrassend aardige uitzondering.

Er doen een paar heel aardige namen mee aan dit Black Sabbath Tribute Nativity in Black. En dat hoor je terug ook: dit is niet een 13 in een dozijn Tribute.

Ik vind Biohazard's versie van After Forever een mooie start. White Zombie's Children of the Grave is voor mij over the top, te veel aangedikt, waardoor het mooie zware donkere van het nummer teveel verloren gaat. Megadeth komt met een flitsende versie van Paranoid: erg goed!

1,000 Homo DJ's Supernaut klinkt bijna funky, maar dat pakt verrassend goed uit, ook dankzij de voortreffelijke ritmesectie en de schreeuwende vocals. Wat een lekker nummer zeg! Ozzy Osbourne... hé maar... ja, vreemd: dit keer begeleidt door Therapy: natuurlijk klinkt Iron Man erg goed, maar ook behoorlijk hetzelfde natuurlijk. Ook de versie van Lord of This World van Corrosion Of Conformity wijkt niet veel af van het origineel, maar klinkt wel erg strak.

De versie van Symptom of the Universe door Sepultura is lekker heavy, leuk einde trouwens! Bullring Brummies brengen een soort van bluesrock retroversie van The Wizard, met mondharmonica. Goed en echt eens wat anders. Het geweldige nummer Sabbath Bloody Sabbath wordt uitstekend neergeramd door Bruce Dickinson with Godspeed. Toch wel één van de hoogtepunten van dit album.

Vervolgens meer hardrockachtige versies van N.I.B. en War Pigs. De eerste door Ugly Kid Joe, die dat toch helemaal niet onverdienstelijk doen. De tweede live door Faith No More. Vaak zijn die live versies van Tributes haastig opgenomen, deze bepaald niet. Ze spelen dit vaker kan je horen: een geweldige uitvoering. Tot slot Type O Negative met een zeer zwaar verteerbare boosaardige Black Sabbath. Dit is niet mijn ding.

Ook nog een eervolle vermelding voor het artwork bij de cd. Elk nummer + artiest krijgt een eigen stukje artwork waaronder de artiest meldt wat Black Sabbath voor hun betekent. Het is ook amusant, want sommige tekeningen vind ik eigenlijk juist wat lachwekkend, wat niet de bedoeling is.
Kortom, zeker de moeite waard dit Nativity in Black.

Een verdienstelijk eerbetoon aan de grondleggers van de metal. Destijds redelijk vaak gedraaid maar inmiddels zet ik dit nooit meer op. Dat heeft te maken met het feit dat Sabbath het (uiteraard) beter heeft gedaan. Daarnaast blijven de meeste artiesten toch wel erg veilig bij het origineel. Hoewel een aantal artiesten nog wel een subtiele draai geven aan de nummers die ze coveren. Biohazard maakt van After Forever een grofkorrelige versie. Bruce Dickinson maakt Sabbath Bloody Sabbath ook eigen en Type O Negative maakt van Black Sabbath song die zo over the top is dat ik niet weet of ik moet lachen of dat de benadering mij fascineert. Het grootste compliment krijgt van mij echter Cathedral die het nummer Solitude op uiterst sfeervolle wijze vertolkt.