Tony Scott - Music for Zen Meditation and Other Joys (1965)

Tony Scott (1921-2007) was een Amerikaanse jazz-klarinettist, die echter weinig echt succes oogstte, omdat de klarinet tijdens de bebop-periode niet echt een gehoord solo-instrument was.
Hij raakte geïnteresseerd in wat later world music is gaan heten, en woonde enige tijd in Japan. Dat hoor je terug op dit album, dat hier en daar in mijn oren behoorlijk authentiek klinkt.
Opgenomen samen met Shinichi Yuize (koto) en Hozan Yamamoto (shakuhachi).

Het is een prachtig, meditatief album. Heb het vroeger wel gebruikt bij ontspanningsoefeningen, en het was effectief. Maar in de eerste plaats is het een heel apart album, dat evenwel niets meer met jazz te maken heeft.

For what it's worth hoe het hokje mag heten, maar dit zou de eerste of een van de eerste new age-platen zijn. Met jazz heeft het inderdaad niet zo veel te maken. Het doet vooral als oprechte Japanse muziek aan, door de hoofdrollen voor de koto en shakuhachi. De ernst en sereniteit van deze muziek is werkelijk prachtig.

Heerlijk rustgevende new age-plaat. De koto en shakuhachi leveren een fikse meerwaarde, waardoor deze plaat zich zeker weet te onderscheiden. Gewoon de ogen sluiten, de geest leegmaken en genieten van de mooie klanken.

4 sterren

Tijdloze plaat en als gevolg van de oost-west symbiose ook een vrij plaatsloze plaat. Vanuit boeddhistisch perspectief een perfecte balans tussen het genoegen van prikkeling (de rijke klanken) en het hogere genoegen van verzaking (de bijna minimalistische compositie). Zo naturel in productie, spaarzaam in instrumentatie, bedaard in uitvoering en gelijkmoedig in emotie worden new age albums allang niet meer gemaakt; als die stelling onjuist is word ik graag getipt. Vond het een paar jaar geleden in een platenbak van een kringloopwinkel, en had afgaande op de ietwat kitsch aandoende hoes (wordt onze omgeving immers niet overspoeld door dergelijke Boeddhabeeldjes) niet zo'n parel verwacht.