Pole - 2 (1999)

De rode 2, na het uiterst minimale ambient van het blauwe 1 is Pole bereid ons nog dieper in zijn schimmige wereld mee te nemen. Het herkennen van ritmes is makkelijker dan op de voorganger. De bastonen gaan nóg verder, de klikjes en plopjes zijn wat gefilterd, de sfeer is veel intiemer. De 1 2 3 reeks, die ik nu in een soort verzamelalbum heb, is een van de betere electronische werken die ik ken. Er zit zoveel zorg en kwaliteit in elk fragment.

Op dit album merk je dat al snel aan het eerste, en het langste nummer Fahren. Muziek die niet met heel veel aandacht is gemaakt. De opbouw, de tonen, de achtergrondruis. Streit zit ook vol met schitterende galmende synthesizerstemmen die rustig op de achtergrond als schaduwen opduiken. Daarna prikt er een uitgedachte melodie doorheen, die toch geen vast patroon lijkt te bevatten. Toch is dit nummer één geheel. Sfeer is het sleutelwoord.

Het is een typisch album dat je niet te vaak op moet zetten, dat 2, maar wanneer je er weer eens naar luisterd trekt het je meteen weer mee, en voor die genialiteit krijgt Pole een dikke 4.5*

Hmm kan geen touw aan mn vorige bericht vastknopen, had zeker wat gerookt ofzo.

In ieder geval, deze rode 2 is nog altijd bril-jant, en ondergewaardeerd. 12 stemmen? Om te janken. Dit is zooo goed gedaan, vol overtuiging en aandacht. Productie/technisch gezien ook subliem, genadeloos diep en ruimtelijk vs. subtiel en intiem. Soms legt hij alles even helemaal stil. Dynamische plaat, vrij en minimaal, maar ontzettend rijk aan uitdrukkingen en sferen.