Francis Harris - Minutes of Sleep (2014)

RA is heel erg positief, en ik ben benieuwd. Binnenkort even luisteren, Lean Back klonk al heel fijn op 22tracks.

Weergaloos album.

Voordat je deze recensie begint te lezen heb ik één verzoek: zet nu je koptelefoon op, open de playlist van dit album op bijvoorbeeld Spotify en probeer je in te beelden dat je op een onbewoond eiland ligt, liefst ergens op een andere planeet. Want om dit album te waarderen, moet je wel even de moeite nemen, en zonder een koptelefoon komt het album zeker niet tot zijn recht.


Minutes of Sleep, van het other-people serial label (ja die van Nicolas Jaar), is namelijk een dusdanig gelaagd meesterwerkje vol met kleine, subtiele en weergaloze details, dat er simpelweg niks anders opzit dan mijn verzoek op te volgen. Met goede speakers mag het trouwens ook, maar zet het dan wel lekker hard. Wat New Yorker Francis Harris hier op plaat heeft gezet, is op zijn zachtst gezegd namelijk vrij bijzonder te noemen. Minutes of Sleep is geschreven na het overlijden van zijn vader en vervolgens ook zijn moeder, en het complete geluid van dit album lijkt een ode aan de verwerking van verdriet te zijn. Op de twee openingsnummers vangt Harris aan met een kakofonie aan opgestapelde geluiden die samen enkel te omschrijven zijn als een a-ritmische drone, die langzaam ontaardt in eerst een stel dramatische violen, vervolgens subtiele trompetgeluiden en dan uiteindelijk schitterende maar chaotische piano-klanken. Heel langzaam, het is bijna als een hele rustige vorm van post-rock te omschrijven, begint er een elektronische beat te ontstaan en lijkt het tempo wat opgevoerd te worden. Maar niks blijkt voorspelbaar. De hele plaat houdt Harris de spanning erin. Vooral You Can Always Leave is schitterend; ook hier worden trompet en house-beats samengevoegd en gecomplementeerd door laagjes van vrouwen-stemmen "We go dancing in electric lights, till the morning", toetsen, drums en tempo-wisselingen. Maar over het geheel genomen, is Minutes of Sleep één grote uitgerekte ambient-house plaat, die klinkt als een lang dromerig en bij vlagen jazzy experiment, waar Harris je uiteindelijk bedwelmd achterlaat met het zorgvuldig afgebouwde titelnummer.

Francis Harris heeft hier een plaat uitgebracht die vergelijkingen oproept met bijvoorbeeld Space Is Only Noise van Nicolas Jaar. Minutes of Sleep is echter meer een trip en vereist de nodige concentratie, en Harris onderscheidt zich hier door een sfeervol melancholisch geluid. Vooral als je je beseft in welke omstandigheden hij dit schreef, maakt dit het album héél erg bijzonder.
Pat-sounds: Album Francis Harris - Minutes of Sleep (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Iets teveel achtergrondmuziek naar mijn smaak, maar niettemin helemaal niets mis mee.

Spijker op z'n kop wat mij betreft. Aangename, goed geproduceerde plaat, maar mij niet duidelijk waar grote lof van critici door komt.

Je moet het dan ook niet als achtergrondmuziek zien en met koptelefoon op luisteren

Precies wat ik gedaan heb, maar het dwarrelde bij mij vanzelf een beetje naar de achtergrond (op een aangename manier).

Dit wilde ik even benadrukken, geweldig nummer!