Flip Noorman - Bellse Parese (2013)

Sterk debuut van deze Flip Noorman op het nieuwe label Bastaard.
Lekkere vuige sounds gemixt met oerdegelijke Nederlandse teksten.

mooie muziek met zeker potentie, maar erg vrijblijvende, slappe quasi-cynische teksten over idealen en spiegelbeelden enzo vanuit het perspectief van een oh-zo-gevoelige maar braaf kwijlende en ongemotiveerde ik-persoon die de wereld om hem heen afwijst. misschien heeft Flip een joint te veel gerookt, of hij meent het misschien zelfs echt, maar het verveelt snel. weinig vernieuwend in ieder geval en weinig volwassen. en dat is jammer, want de muziek is soms subliem. ik zou zeggen, op zoek naar een nieuwe tekstschrijver en dan nog de zanger wat sigaretten en whiskey voeren en hop naar het volgende album. ik ben benieuwd!

De man afgelopen week live gezien. Een wervelwind die over het podium en door de zaal raast, niets en niemand ontziend. Het heeft mij erg benieuwd gemaakt naar het album. De show is confronterend. Alleen de zaal is ontvluchten is een optie als je Flip Noorman wilt ontwijken. Het gebeurde niet veel. In Gebr. de Nobel won hij steeds meer mensen voor zich.

Prima zaal trouwens, die nieuwe concertzaal in Leiden.

Het hele verhaal staat op WoNo Magazine.

Wo.

Prima plaat van de over de podia heen razende Flip Noorman. Alles komt voorbij. Van Stuurbaard Bakkebaard tot Kaizers Orchestra en van Krang tot Boudewijn de Groot. Zelfs Rob de Nijs hoor ik een nummer als 'Jasmijnthee' wel zingen.

Toch weet Noorman zijn album zeer evenwichtig te houden én boeiend. Zowel in de krachtuitingen als 'Ik heb de macht' als in de enorme ingetogenheid van 'Jasmijnthee' overtuigt hij me. Juist deze zeer verscheidene spanningsbogen zorgen er voor dat Bellse parese van begin tot eind boeit.

Je kunt het hele verhaal hier lezen op WoNo Magazine.

Wo.