Krokus - One Vice at a Time (1982)

Zowee, dit lijkt wel heel erg op AC/DC.......lekker,hoor

Die vergelijking met AC/DC is snel gemaakt en gaat zeker op voor deze plaat. Over het geheel beschouwd is Krokus echter origineel genoeg om zich te onderscheiden.

Weer een lekker album van deze Zwitsers. Allemaal best sterke nummers, en ook de Guess Who cover American Woman is goed te pruimen. Op vinyl.

Lijkt idd wel op AC/DC, maar het blijft wel een goede plaat. Ze klinken zeker niet fake, niet als een AC/DC-fakers. Long Stick Goes Boom is een sterke opener en is meteen ook mijn favoriet van deze plaat. Rock 'n' Roll heeft Led Zeppelin invloeden, de cover American Woman is ook goed geslaagd.

Opnieuw geluisterd en ik ben niet meer zo enthousiast als in februari. Origineel klinkt het zeker niet. Ik zet dan liever een echte AC/DC cd op.

Of metal rendez-vous

Gisteren aangeschaft op vinyl. De AC/DC invloeden/gelijkenissen laat ik maar voor wat ze zijn. Is al genoeg over gezegd en geschreven. Het is een aardig album. Zeker geen topper (of hoe je het ook noemen) wilt maar ook geen prut. Gewoon een degelijk hardrockalbum. De cover van American woman is goed gelukt. Zit leuk gitaarwerk in. Het begin van Rock & Roll hebben ze wel grappig gedaan. Je denkt; dit is een wel heel slecht gespeelde Zeppelin cover. De drums spelen het originele intro maar op een andere, bijna knullige manier. Als het nummer dan eenmaal begint dan ontvouwt zich een heel eigen nummer. Leuk gedaan!

Behalve AC/DC hoorde ik bij de vorige albums ook nog wel wat Scorpions en Accept.

Pas op One Vice at a Time gingen ze echt ongegeneerd AC/DC nadoen. Ik heb er nooit problemen mee gehad, het spelplezier spat er vanaf en het zijn gewoon verdomd lekkere nummers. Weet nog goed dat ik op de middelbare school een klasgenoot (die helemaal gek was van AC/DC) een bandje gaf met One Vice at a Time. Ik vertelde hem dat het AC/DC was en hij trapte erin.

Daar kan ik goed in komen! Soms is het verschil ook gewoon echt niet te horen.

Ja die gitaarlicks in nummers als Long Stick Goes Boom hadden zo van AC/DC kunnen zijn. Alleen aan de stem kan de geoefende luisteraar horen dat er iets niet klopt, want qua zanggeluid zit Marc Storace juist precies tussen Bon Scott en Brian Johnson in.

Ik kan me nog herinneren dat die klasgenoot, en een vriend van hem die zich altijd nogal profileerde als groot AC/DC fan/expert, er maar niet uitkwamen welke van de 2 zangers het nou was. Ik heb ze uiteraard een paar weken lekker laten zweten.

Dit is een wat minder album. Niet onaardig. Ene Bruce Dickinson zingt mee op I'm on the Run.

Dit weer eens even aangeslingerd. GVD het rockt wel he en klinkt ook totaal niet gedateerd vind ik. Eigenlijk is dit beter dan waar AC/DC zelf destijds mee kwam aanzetten. Dat het niet origineel is interesseert me helemaal niets, want echt elk nummer is raak. Lekkere in your face productie ook. Ik gooi er gewoon een punt bij.

4,5*