The Brian Jonestown Massacre - Give It Back! (1997)

Een vreemd verschijnsel: een plaat vol goede (en zelfs een aantal geniale) nummers, die als geheel toch niet echt een meesterwerk genoemd kan worden. Ik vind dit BJM's zwakste plaat, maar als je nog niet met de band bekend bent misschien wel een perfecte kennismaking. Omdat het toch wel echt een goede plaat is en alles wat je daarna van ze zal horen alleen nog maar beter zal zijn. Het punt is gewoon dat het niveau bij deze band zo misselijkmakend hoog ligt, dat je er vanzelf erg kritisch van wordt!

The Velvet Underground gemengd met een goeie dosis Rolling Stones, met daarboven een Oosters klinkend laagje arrangementen. En zelfs dit dekt de lading nog bijlange niet. Schitterend album, waarbij Sue toch wel dé topper is.

Fuck, ik leg deze nu al enkele dagen uit gewoonte op, noem het een reflex, en dit wordt enkel beter! Het zou goed kunnen dat het andere werk van deze band nog beter is - ik ken enkel deze plaat - maar ik zie niet in hoe dit mogelijks nog beter kan worden. Echt een topplaat, waarop elk nummer zoveel identiteit en kracht heeft dat ik niet anders kán dan mijn cijfer verhogen. Ik ben werkelijk verslaafd aan deze plaat.

ik snap deze albumhoes niet zo goed.?

Ik snap jouw avatar ook niet zo goed.

Het mooie van deze band is de imperfectie: je ziet altijd de touwtjes en de plakband waarmee alles aan elkaar hangt. Origineel handwerk! Ambachtelijk! Dus geen platgestampte of gladgestreken confectiepop, al hebben hun beste nummers zeker een heerlijke pop appeal.

Neem nu "Servo", toch wel het mooiste pareltje van deze plaat: op het eerste gehoor een rammelend tussendoortje, maar dat geniale melodietje nestelt zich onweerstaanbaar in je kop. En dan heb ik het nog niet over de subtiele manier waarop Newcombe het leadriffje op zijn snaren aanslaat. Gewoon eng, zo goed!

Paradoxaal genoeg maakt juist de imperfectie van deze muziek de absolute toewijding van Newcombe hoorbaar...