Rosanne Cash - The River & The Thread (2014)

Rosanne Cash maakte de afgelopen jaren door gezondheidsproblemen nauwelijks muziek, maar deze nieuwe plaat is fantastisch. Het resultaat van een road trip door het Zuiden van de VS die alleen maar goede songs oplevert.

Lees mijn recensie op:
De krenten uit de pop: Rosanne Cash - The River & The Thread - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Inderdaad een geweldig album, Erwin! Maar het blijft country, dus helaas niet populair op MusicMeter.

Mooi album weer van de dochter van, maar het haalt het niveau van 'Black Cadillac' niet.

Minpunt is wel de , typisch Amerikaanse gladde manier van produceren. Ik hoor ze liever wat rauwer.

Zelf vind ik het niveau hoger dan op Black Cadillac.

Eerste indruk is dat ik dit een heel erg sterk album vind. Mooi opgenomen, lekker gemusiceerd, ingetogen gezongen door Rosanne Cash. Het album geeft me een beetje hetzelfde gevoel als Gretchen Peters' Hello Cruel World, hoewel die laatste nog net wat meer bonuspunten scoort door dat er echt een paar kippenvelsongs op staan. Die heb ik nog niet echt gehoord op dit album maar dat komt ook pas vaak als het wat meer bezonken is bij mij.

Vijf sterren op Altcountry. http://www.altcountry.nl/blog/2014/01/rosanne-cash/

En terecht.

In de nieuwe Heaven gaat het album een 9 krijgen, de nieuwe Robert Ellis zelfs een 10.
Het is een eerste klas groei briljant.

Meestal val ik wel voor rootsy ladies van middelbare leeftijd zoals bijvoorbeeld Gretchen Peters, Eliza Gilkyson, Mary Gauthier en Matraca Berg. Ze hebben genoeg levenservaring voor zinnige teksten en hebben vaak ook muzikaal hun stiel gevonden. Bovendien had ik me erg verheugd op deze release en hem ongehoord besteld. Ik heb het album veel beluisterd maar bij mij komt het gebodene niet aan. Muzikaal vakwerk, goede teksten, verzorgde productie alleen haar stem raakt me niet. Tja en dan houdt het op.

Wat jij bij dit album hebt, Kistenkuif, had ik bij het laatste album van Linda Thompson. Daar had ik me ook veel van voorgesteld en blind aangeschaft en liep tegen haar manier van zingen aan.

Dat kan ik me wel voorstellen want dat album voldeed ook niet helemaal aan mijn verwachtingen. Beetje mat en vermoeid klinken allebei de dames, althans zo ervaar ik het. Komt bij dat Cash wel een erg keurig werkstuk heeft afgeleverd en ik hou van een beetje meer muzikaal avontuur.

In een ander topic is er al uitvoerig gediscussieerd over dit album. Het blijft voor mij een raadsel waarom juist dit album zo opgehemeld wordt op de diverse sites. Ik vind dit zeker geen slecht album, maar er zijn maar een paar nummers die voor mij boven de middelmaat uitstijgen. NIghtschool is de meest indrukwekkende, maar dan zijn we al bij nummer 8. Tot dan werkelijk niks bijzonders gehoord. Geen enkel nummer, waarvan je denkt: die ken ik over 10 jaar nog. Degelijk vakwerk, maar niet meer dan dat. De uptempo nummers zijn niet swingend genoeg en de langzamere nummers gaan over het algemeen niet diep genoeg. Dus ik kan wel enigszins meegaan met Kistenkuif: te weinig avontuur. Avontuur dat we bij het album Black Cadillac veel meer hadden. Het ligt bij mij i.t.t. Kistenkuif trouwens niet aan de stem, die vind ik bij Cash dik in orde. Het zit hem in het grootste deel van de songs en vooral de uitvoering ervan, te weinig diepgang. Er doet een hele batterij aan gerenommeerde artiesten aan mee, maar nergens voel je dat. Als Townes van Zandt liefhebber doet het me altijd deugd een cover van hem te horen. Two Girls in dit geval, maar helaas. Het is niet zo dat Townes zich in zijn graf om zal draaien, maar de cover voegt helemaal niks toe aan het origineel en dit album wordt er al helemaal niet beter van. Dus redelijk zinloos. De Jesse Winchester cover Biloxi is dan wel weer heel mooi gedaan. Hetzelfde geldt voor het slotnummer, dat helaas verrassend snel is afgelopen, maar waardoor we aan het eind toch wel een enigszins positief gevoel overhouden.

Toch even reageren op je verhaal, Henk. De Townes van Zandtcover bijvoorbeeld is een compleet ander nummer geworden en voor mij een klasse beter dan het origineel. Night school was het nummer wat er voor mij bij de eerste keer luisteren ook bovenuit sprong, waarschijnlijk door het melancholische karakter ervan. Bij meerdere beluistering kreeg ik steeds andere voorkeuren en dat is nog steeds zo. Dat kenmerkt voor mij een ijzersterk, consistent album. We zullen het nooit eens worden over dit album, Henk, want het blijft zoals altijd gewoonlijk een kwestie van smaak, maar vooral van beleving.
Off-topic, heb je het nieuwe album van Blackie & the rodeo kings al gehoord?

Ik ben het album voor de vijfde keer aan het beluisteren...ik ben een groot countryfan, maar dit raakt me nergens tot nog toe. Rosanne's zang komt saai op mij over...studiomatig wordt er weinig met haar vocalen gedaan. Verder wel mooi geproduceerde arrangementen...maar compositorisch blijft het ook erg vlak...