Suzanne Vega - Tales from the Realm of the Queen of Pentacles (2014)

Jaren hebben we het moeten doen met opgepoetst oud werk (dat overigens zeker niet tegen viel), nu eindelijk weer eens een nieuwe Suzanne Vega plaat. Aan de ene kant onmiskenbaar Suzanne Vega, maar de Amerikaanse singer-songwriter weet zich toch ook te vernieuwen op een plaat die niet onder doet voor haar beste werk.

Lees mijn recensie op:
De krenten uit de pop: Suzanne Vega - Tales From The Realm Of The Queen Of Pentacles - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Mooi gevarieerd album van een dame die mij helemaal ontschoten was. Komt omdat ik haar vroegere albums nogal slecht geproduceerd vond. Resultaat vlees noch vis. Bij de aanschaf van deze plaat blijkt in haar winkelvakje dat ze die makke zelf heeft hersteld met de erg fijne semi-akoestische Close- Up Serie 1-4. Inpakken en wegwezen met die schappelijk geprijsde handel. Weer thuis kan ik dagenlang niet van haar afblijven. Zowel dit nieuwe album als de herziene versies van haar oud werk maken van mij daarom een tevreden mens. Teksten die hout snijden, een licht hypnotiserende stem, mooie composities en lekker transparant geproduceerd. Elegante en toegewijde vakvrouw die zich gelukkig weer laat zien en horen.

99,9 F en Nine objects of desire vond ik niet slecht geproduceerd door Mitchell Froom. Vooral 99,9 F vind ik interessanter dan dit album.

Die wel ja, maar de eerste twee vind ik echt gedateerd klinken.

Een tijdje terug had ik een vriendin het debuut van Suzanne cadeau gedaan. Omdat we allebei van het werk van singer-songwriters als Fiona Apple, Laura Marling, Joni Mitchell en Eefje houden, dacht ik dat de cd haar wel zou bevallen. Ze had grote problemen met de jaren tachtig-productie zei ze. Ik heb er zelf nooit enige moeite mee gehad, vind de productie op het debuut ook lekker dromerig, maar sindsdien kan ik me wel voorstellen dat er mensen zijn die er niet zo over denken.

Zeuren over de productie zal ik niet bij dit album. Het is niet vernieuwend of revolutionair wat miss Vega nu laat horen maar wel mooi divers en goed uitgevoerd. Gewoon erg lekkere muziek. Let ook even op de muzikanten die haar begeleiden. Als die er live bij zijn, sta ik vooraan.

Na verloop van tijd wordt het album toch wel een beetje gewoontjes om te beluisteren. Halfje eraf. Haar Close-Up serie bevalt me wél goed.

Ik vind dit een typisch Suzanne Vega album. Het klinkt perfect en is met veel zorg geproduceerd. De kwaliteit druipt er vanaf. De songs zijn wel erg herkenbaar maar gelukkig wel gezongen door Suzanne die perfect bij stem is. Een stem die ik altijd erg karakteristiek heb gevonden. Netjes binnen de lijntjes gekleurd. Nog 'n paar luisterbeurten maar zeker een ruime voldoende.

Toen ik de hoes zag en de titel las, dacht ik dat dit een door Keltische muziek (Enya) beïnvloedde plaat zou worden, maar niet dus. Een typische Suzanne Vega plaat zegt Broem hierboven. Ik vind dat er toch wel een verschil zit tussen haar platen, maar als je stelt dat dit een typische Suzanne Vega plaat is, verwacht je wel deze plaat gek genoeg. Niet slecht, maar ze heeft gelukkig betere.

Een wat wisselvallig album, dit. Er staan een handvol originele nummers op die echt iets toevoegen aan haar oeuvre (4,6) of gewoon de oude klasse tonen (3,7), maar de meerwaarde van de rest is minder evident. Het genre vraagt gewoon om sterkere composities om de aandacht vast te houden.