Andy Williams - Reflections (1977)

De onlangs overleden crooner Andy Willams had een warme, soepele stem, die vaak de hoogte in ging, wat ik niet altijd zo geslaagd vond. Dit album is een verzameling van liedjes die Williams opnam voor het Columbia-label, en de meeste lijden onder een veel te ruimtelijke productie met veel galm, violen en koortjes. Ik houd wel van wat easy listening op zijn tijd, maar dit hele album doorluisteren, wat ik vanochtend weer eens heb gedaan, was toch wel een bescheiden beproeving. Ooit gekocht omdat ik Can't Take My Eyes Off You zo mooi vond. Ook Can't Help Falling In Love With You kan mij bekoren, en verder vind ik May Each Day ook wel mooi. Daar staan dan weer genoeg liedjes tegenover die verdrinken in de galm. Afschuw wekte bij mij bijvoorbeeld het vakkundig verknoeide Without You (Harry Nilsson zou zich in zijn graf omdraaien) en God Only Knows (inderdaad, van Brian Wilson) eindigt ook in een luisterdrama.

Dit album kan ik dus alleen afluisteren na het te hebben geprogrammeerd, en dan is het zo gepiept.... Zijn oudste opnames, voor het Cadence-label vind ik over het algemeen wel wat beter trouwens.

Can't Get Used To Losing You vond ik helemaal geweldig toen in een jaar of 10 was. Mijn ouwelui hadden het singletje. Wel veeeeeel galm inderdiet. Amen Corner deed ook nog een koffer op hun 1e LP maar ome Andy's uitvoering ( met pizzacato violen ) blijft de fave.

Voor de rest vind ik 'm net zo eng als Johnny Mathis ........

En wat vond je van de cover van Can't Get Used To Losing You door de Engelse The Beat?
Staat op hun eerste album, en kan bij mij niet stuk.

The Beat heeft altijd in m'n dooie hoek gezeten. Nooit echt wat van beluisterd en ook nooit ergens bij vrienden tegen gekomen. Heel apart, maar bij sommige bands gebeurt dat. Het vreemde is dat ik Fine Young Cannibals wel heel goed kan hebben maar die dus ook nooit terug geschakeld heb naar The Beat tot dat ik pas geleden een artikel over hun las i.v.m. de re-issues van hun albums. Kortom, ik zou het niet weten ......